#16

SILLYBOY, Played (Just Gazing/The Sound Of Everything)
Το ντεμπούτο του Sillyboy, αγαπημένος μου εγχώριας κυκλοφορίας δίσκος για το 2010, είναι "πολύ καλός για ελληνικός". Ναι ρε συ, κι εγώ τη σιχαίνομαι την έκφραση, ασε που δεν έχει και νόημα πια (αν είχε ποτέ). Δεν τη βάζω για να σε ιντριγκάρω, αλλά γιατί ο Sillyboy έφτιαξε ένα άλμπουμ πολύ μακριά από τα χαρακτηριστικά της 'made in greece' παραγωγής των τελευταίων πέντε χρόνων. Ένα άλμπουμ ξεδιάντροπα ποπ. 10 στρογγυλά, καλοδουλεμένα, εύπεπτα αλλά όχι έυκολα, μελωδικά, σύγχρονα ποπ τραξ με σεβασμό και όχι υποτέλεια στο ρετρό. Χωρίς μελαγχολικά μινοράκια, χωρίς πανκικα ξεσπάσματα, χωρίς καμία "ελληνική" προσαρμογή ύφους-θεματολογίας-νοοτροπίας, χωρίς την απροκάλυπτα αγοραία καιροσκοπική MAD/MTV αντίληψη των υπόλοιπων συγκροτημάτων που επιχείρησαν κάτι ανάλογο. Χωρίς να δείξει τη φάτσα του, χωρίς χαζά κόλπα για το κοινό των ringtones.Το Played είναι επιτηδευμένα αφελές, φωτεινό, έχει χιούμορ (έπικ στίχος το 'I often listen to Ziggy and get undressed/ This is my humble confess'), είναι όσο glam του επιτρέπουν οι πανταχού παρούσες Bowie-κες αναφορές (δηλαδή πάρα πολύ, αρκεί να δεις ένα λάιβ του) κι όσο γκρουβάτο μπορεί να είναι ένα άλμπουμ του οποίου ο (έλληνας) δημιουργός δεν αισθάνεται υποχρεωμένος να αναφέρει σαν επιρροή τον Leonard Cohen αλλά ομολογεί αδυναμία στον Keziah Jones. Δεν είναι σοβαροφάνές, καταραμένο, "δαιμονοξορκιστικό" (sic), ντεκαβλέ. Ευτυχώς...

sillyboy-time is all mine

(almost famous) τα επόμενα δύο ντόπια: ο υπέροχος δίσκος των my wet calvin που επιτέλους μάζεψαν σε LP την DIY υπόγεια κινητικότητα τους την τελευτία πενταετία προτού ξεθυμάνει κι αρχίζουν να λοξοκοιτάνε πέρα από τα παπούτσια τους/ το ντεμπούτο των Ekos Quartet, υπερταχεία μεταξύ Μπρίστολ και Αθήνας, 1995 και 2010, λες Morcheeba και ταξιδεύεις for free...

#16: πέρυσι - BAT FOR LASHES, Two Suns (Parlophone)/πρόπερσι - BLOC PARTY, Intimacy (Wichita/Vice)/το 2007 - BEASTIE BOYS, The Mix-Up (Capitol)/το 2006 - ARCHIE BRONSON OUTFIT, Dergang Dergang (Domino)

τερεζος

τσουλούφης

Arcade Fire, The Suburbs, Merge/Mercury

#17

NICE FACE, Immer Etwas (Sacred Bones)
Είναι lo-fi με την κυριολεκτικά φθηνή και όχι ηθελημένα ελιτίστικη έννοια του όρου. Είναι ο ορισμός του άλμπουμ κρεβατοκάμαρας με τον δημιουργό να επιδίδεται σε ένα ανελέητο multitasking. Έχει να προγραμματίσει σάπια drum machines που αντάλλαξε μόλις πούλησε τις κιθάρες του, έχει να σαμπλάρει παλιά επτάιντσα - ηχητικά b-movies που πιθανότατα αγόρασε για κανα δυο δολλάρια σε κάποιο flea market, έχει να φτιάξει τον σκελετό των κομματιών του σε αρχαία αναλογικά σύνθια για τα οποία καμαρώνει στην νεοϋρκέζικη τρύπα που μάλλον αγωνιά να πληρώσει το νοίκι κάθε μήνα, έχει να εξηγήσει στους υπόλοιπους 4 που τον συνοδεύουν ως full band τι συμβάινει στο κεφάλι του, έχει να (υποκριθεί ότι θα) τραγουδήσει...και τότε καταλαβαίνεις ότι η ψυχή του είναι πουλημένη στους Sonics και τους Cramps. Είναι επίσης (σχεδόν) πρόχειρο το άλμπουμ του. Πιο βολικό να αγνοείς τις ατέλειες, το να τις εντοπίζεις θα ήταν βασανιστικό. Είναι φασαρία. Αν ο κόσμος ήταν δίκαιος και το παίζαμε στην εκπομπή, σίγουρα θα τσακωνόμαστε με τους ηχολήπτες που εκνευρίζονται με τις "σκονισμένες" ηχογραφήσεις και το μάστερινγκ που γίνεται στο τραπέζι της κουζίνας. Είναι ίσως το indie ισότοπο του Gonjasufi (αλλά χωρίς την Warp να ενορχηστρώνει terabytes επιτυχημένου μάρκετινγκ) - ένα ασύλληπτο, αταξινόμητο cut 'n' paste επιρροών, μια διαδρομή που δεν μπορείς να προβλέψεις την επόμενη στροφή. Από το '60s garage στο darkwave κι από κει στο αναιδές electropunk και τις ψυχεδέλειες όλων των δεκαετιών. Αλλά, μπορεί να είναι και το όνειρό σου. Να εμβολίσεις την καθωσπρέπει παραγωγή της μουσικής βιομηχανίας με μόνο όπλο τις επιρροές και το πάθος σου. Οι αντίχειρες ψηλά για τον Ian Magee, τον DIY ήρωα του 2010...

nice face - a minor altercation
nice face - selectron

(almost famous) στην αρχή το είχα στην εικοσάδα, μετά είπα να πειθαρχήσω στα guidelines που δεν ευνοούν τα EPs - αν κι αυτό για λίγα δευτερόλεπτα ξεπερνά το μισάωρο. O Teen Daze κάνει πολύ διαφορετική μουσική από τον Magee - θα τον έβαζες στο ασαφές βαγόνι του chillwave, θα τον έλεγες μεταβαλεαρικό, θα συμφωνούσες ίσως ότι πρόκειται για τον πιο καλοκαιρινό δίσκο της χρονιάς. Αλλά, είναι ο παραπληρωματικός του γιατί και οι δύο γίνονται filed under 'bedroom producers'. Και για μένα ήταν οι πιο ενδιαφέροντες "σπιτόγατοι" της χρονιάς...

#17: πέρυσι - FRANZ FERDINAND, Tonight: Franz Ferdinand (Domino)/πρόπερσι - FUCK BUTTONS, Street Horrrsing (ATP)/το 2007 - SEVENTEEN EVERGREEN, Life Embarrasses Me On Planet Earth (Lucky Number)/το 2006 - KASABIAN, Empire (BMG)

τερεζος

Hot Chip, One Life Stand, EMI

τσουλουφης

#18

THE CHEMICAL BROTHERS, Further (Freestyle Dust/ Parlophone)
Εφτά κορίτσια ξεκινάνε από την Αθήνα για να δουν στο Βερολίνο τους Crystal Castles. Τους ποιους; Εντάξει, να τους πετυχεις σε κανένα φεστιβάλ, αλλά το "επί τούτου" μου φαίνεται αδιανόητο. Όμως, υποθέτω ότι το video-game punk των CC τις χτύπησε όπως εμένα στα mid-90s το 'Leave Home'. Με bleeps όσο διεισδυτικά χρειαζόταν για να διακορρεύσουν τον indie υμένα προστασίας. Κι από τότε παρακάμπτοντας το πατροπαράδοτο αυτιστικό 'Am so over it' της εγχώριας μουσικοφυλής, με υποχρεώνει να προσέχω λίγο παραπάνω κάθε δίσκο των Bros. Κι αν είσαι ειλικρινής, νομίζω θα συμφωνήσεις μαζί μου ότι το Further είναι ένα μαστόρικο, σχετικά low profile, άλμπουμ - ίσως και το καλύτερό τους από το Surrender κι έπειτα. Άσχετα, αν δεν τα κατάφερε μέχρι την εικοσάδα σου. Εγώ όταν τους βάζω δίπλα στους επίδοξους διαδόχους του ήχου που κάποτε λεγόταν big beat (σαν τους Καναδούς), γελάω. Γιατί η διαφορά στα skills είναι επιπέδου Τσάβι - Πλεσί. Αλλά και γιατί αν προχθές ψήφισα ως (not so) guilty popster, αν στο #19 διατράνωσα πίστη στις σταθερές αξίες, τώρα ήρθε η ώρα μου ως κολλημένος οπαδός...

(almost famous) τώρα άμα σου πω ότι μου άρεσε κι αυτό, θα με ξανακάνεις παρέα;

the chemical brothers - wonders of the deep
the chemical brothers - horse power (popof remix)

πέρυσι - SHACKLETON, Three Pieces (Perlon)/ πρόπερσι - THE ROOTS, Rising Down (Def Jam)/ τo 2007 - UNDERWORLD, Oblivion With Bells (Difference)/ το 2006 - DJ SHADOW, The Outsider (Island)

τερεζος

τσουλούφης

Faithless, The Dance, Pias Recordings/ Ultra Recordings

#19

FOUR TET, There Is Love In You (Domino)
Είναι μια κλάση κάτω από την αγία τριάδα Pause, Rounds, Everything Ecstatic. Νομίζω το ομολογήσαμε όλοι στην πρώτη ακρόαση. Ίσως γιατί παρακάνει παρέα με τον Holden και τον Fake τα τελευταία χρόνια κι έχει αρχίσει να σκέφτεται λίγο παραπάνω σαν dj. Ίσως γιατί είναι πιο "συγκεκριμένος" πια. Τώρα βέβαια μια κλάση κάτω στην "κλίμακα Four Tet", είναι μια κλάση πάνω από (σχεδόν όλους) τους υπόλοιπους. Ανακηρύσσεται στον πιο χαρακτηριστικό εκπρόσωπο της εξέλιξης της electronica, μένει πιστός στη μοναδική αφηγηματική πειθαρχία με την οποία ανπτύσσει τα θέματά του και γράφει κομμάτια σαν το αξεπέραστο 'Love Cry' ή τα 'Sing' και 'Angel Echoes' που με κάνουν να μετανιώνω για τη θέση του...

(almost famous) το πανέμορφο Chicago του Efdemin - ένας φόρος τιμής στον ήχο του Chicago house των '80s με βερολινέζικους όρους του σήμερα, στο δικό μου φεστιβάλ θα έπαιζε αμέσως μετά τον Kieran Hebden πριν αναλάβουν headliners κάποιοι κύριοι που θα μάθετε τις επόμενες μέρες...

four tet - love cry
four tet - angel echoes (caribou remix)

#19: περυσι - BEYOND THE WIZARD'S SLEEVE, Re-Animations vol. 1 (New State)/ πρόπερσι - XX TEENS, Welcome To Goon Island (Mute)/ το 2007 - JAMIE T, Panic Prevention (Virgin/EMI)/ το 2006 - ARCTIC MONKEYS, Whatever People Say I Am, I Am Not (Domino)

τερέζος

Flying Lotus, Cosmogramma, Warp Records

τσουλούφης

#20

DUM DUM GIRLS, I Will Be (Sub Pop)
Για κάθε σοβαροφανές Contra των φλώρων Vampire Weekend, για κάθε ακατάληπτο ρέκβιεμ ονόματι Hidden των αλλαξοπιστούντων These New Puritans, για κάθε πιτσφορκικό 'must' θα υπάρχει το pure bliss που προσφέρουν τα τέσσερα κοριτσια από την Καλιφόρνια. Λέγονται Dee Dee, Sandy, July και Bambi, παίζουν στα δάχτυλα (εκεί που καθεμία έχει χτυπημένο τατού 'Dum Dum') την '60s girl pop αισθητική, αποτελούν το καλύτερο δώρο αν έχεις προγραμματισμένο επισκεπτήριο στον Phil Spector και παιρνουν το δαχτυλίδι από τους μεταλλαγμένους Raveonettes. 28 λεπτά και 50 δέυτερα ανακουφιστικής αφέλειας και επιμηκυμένης εφηβείας...

(almost famous) τις παίζεις τριάδα στη μέση του πάρτι με το "τρελό για σένα" ντεμπούτο των best coast και τη σανίδα του "βασιλιά της παραλίας" wavves

dum dum girls - jail la la

dum dum girls - heart of stone (the raveonettes cover)


#20: πέρυσι - LOUDERBACH, Autumn (M_nus)/πρόπερσι - PORTISHEAD, Third (Island)/ το 2007 - CLAP YOUR HANDS SAY YEAH, Some Loud Thunder (Wichita/ V2)/ το 2006 - CSS, Cansei De Ser Sexy (Sub Pop)

τερεζος

These New Puritans, Hidden, (Angular/Domino)

τσουλούφης

blogovision 2010 - unleash hell και φετος...

έφτασε η ώρα...
απο σημερα μεχρι και τις 20/12 ενενήντα τέσσερις (94) μπλόγκερς βγάζουν για τεταρτη συνεχόμενη χρονιά κυβέρνηση συνθέτοντας την πιο αντιπροσωπευτική μουσική λίστα που θα διαβάσεις στα ελληνικά με τα "καλύτερα 20 αλμπουμ" της χρονιάς... οι πληροφορίες για όους ρωτούν στο twitter "τάκη, τι είναι μπλογκοβίζιον;" βρίσκονται εδώ ... κατά τα άλλα θα περάσουμε τέλεια με τις γνωστές μας κόντρες, ο διοργανωτής/εμψυχωτής gone4sure θα γράφει παιάνες επίκλησης στον 'popper within' και σίγουρα θα προμοτάρει οτιδήποτε σκανδιναβόψυχο, ο homo ludens θα βρίσκει τρόπους να ψηφίζει άλμπουμ που χρονολογούνται τρία τέσσερα χρόνια πριν (και τελικά θα του περνάει), οι serpentine padd - tzoutzoukopunk - bside θα επιδοθούν σε έναν τρομακτικό πλειστηριασμό ιντ(ι)οσύνης, από όλους τους συμμετέχοντες θα μάθουμε για φοβερούς δίσκους που δεν είχαμε πάρει καν χαμπάρι (όταν δεν θα τους θάβουμε σε στυλ "πωπο κοίτα τι ψήφισε ρε στο 12 ο άσχετος") και στο τέλος όλοι μαζί θα ρίξουμε έναν επικό τσακωμό στην αξιολόγηση του αποτελέσματος ...τέλεια δηλαδή...
εγώ ο τερέζος δηλώνω υπέυθυνα δύο τρία εισαγωγικά πράγματα σχετικά με τη διαδικασία/λίστα μου (ο άλλος, ο τσουλούφης, σιωπά για την ώρα) ...
α) τα 20 άλμπουμ μου βγήκαν από μια προ-επιλογή 105 δίσκων, για τους οποίους θεωρώ ότι είχα σχετικά επαρκή γνώμη...
β) η πρώτη δεκάδα βγήκε πανέυκολα (και ίσως με συντριπτική διαφορά ακροάσεων) ... από κει και πέρα μέχρι το νο.50 ομολογώ ότι οι διαφορές είναι ελάχιστες στο μυαλό μου...η τρομακτική έκθεση στους δίσκους νομίζω ότι μας κάνει πια νια-νια το μυαλό, ειδικά για όσους είμαστε ψυχαναγκαστικοί με τη σύγκριση και δεν ψηφίζουμε με γνώμονα το ένστικτο ή την παρόρμηση του τελευταίου δεκαήμερου του Νοεμβρίου... καπως έτσι πέρσι αντι για νο. 1 έβαλα στο νο. 50 αυτό το αριστούργημα (κι έχω ακόμα τύψεις)
γ) ακολουθώντας το παράδειγμα που εφάρμοσαν κι άλλοι 'συνάδελφοι' τα προηγούμενα χρόνια κάθε δίσκος που βάζω θα συνοδεύεται κι απο τον παραπληρωματικό του (που δεν τα κατάφερε να μπει στην 20αδα) κι ένα μικρό κείμενο που δε θα' ναι ριβιού αλλά η εντύπωση που μου αφήνει στέλος της χρονιάς...

... με ειδοποιούν από το κοντρόλ ότι θα είμαστε έτοιμοι για το πρώτο ποστ σε κανα δυο ώρες ...

Την ψάχνουμε τη φάση...

Σήμερα στις 22:00: H Νέα Γενιά .... για τη νέα γενιά. Ο Γιάνος Λιβανός, γενικός γραμματέας της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς, θα απαντήσει στις 22:00 το βράδυ στις ερωτήσεις μας. Στόχος αυτής της κουβέντας είναι να εξετάσουμε κατά πόσο η Γενική Γραμματεία μπορεί να βοηθήσει τα σχέδια και τους στόχους της νεολαίας την εποχή της κρίσης.

Και ένα σχόλιο για την αναστολή έκδοσης του καθημερινού Βήματος:

(επειδή διαβάζουμε πολλά από σχετικούς και άσχετους)

1. Ασφαλώς είναι μια απώλεια. Το καθημερινό Βήμα όσον αφορά τον ενημερωτικό του χαρακτήρα ήταν αξιόλογο. Καλά ρεπορτάζ, εξαιρετικά διεθνή, ενημερωμένο πολιτιστικό. Το σύνολο των αρθρογράφων του θα το κρίνει η ιστορία.

2. Εφόσον και δεν υπάρχουν εργασιακές απώλειες το κλείσιμο του είναι μια λογική κίνηση. Οι κυκλοφορίες του ήταν λιγότερες από 8.000 ημερησίως τη στιγμή που το ιντερνετικό Βήμα φυσάει. Από το να διώξουν κόσμο καλύτερα να κλείσουν μια εφημερίδα που δεν είναι και στα καλύτερα της. Λιγότερο χαρτί...

3. Το καθημερινό Βήμα ήταν μια κίνηση της γενικότερης χρηματιστηριακής ευφορίας που διαπερνούσε τη χώρα το 1999. Οι φουσκωμένες μετοχές του ΔΟΛ τότε το έφεραν πάλι στα περίπτερα. Όπως και πολλά άλλα. Επίσης, ήταν μια προσπάθεια του Οργανισμού να κρατήσει στην εξουσία την κυβέρνηση Σημίτη. Το κατάφερε ένα χρόνο αργότερα. Πολλοί μάλιστα τότε έλεγαν πως "αν βγει ο Σημίτης το καθημερινό θα κλείσει". Κράτησε δέκα χρόνια, όμως.

4. Τα πολλά Rip και τις προφητείες περί πτώσης να τις κρατήσουμε για πιο τρανταχτές περιπτώσεις και όχι για το Βήμα. Δεν έκλεισε και το Κυριακάτικο. Εξάλλου η εφημερίδα βοήθησε στη δημιουργία ενός πολύ καλού site όπως είναι αυτό του Βήματος.

5. Δεν ξέρω τι θα κάνει ο πατέρας μου. Ήταν ένας από τους φανατικούς αναγνώστες του.

τσουλούφης (σε λίγες μέρες θα αλλάξω ψευδώνυμο)

as heard on radio laternative vol.4

...πέρασαν 6 εβδομάδες, αλλά τουλάχιστον δείχνουμε μια κάποια συνέπεια...


BRIAN ENO
Small Craft On A Milk Sea (Warp)
A-

Καταρχάς το Small Craft On A Milk Sea δεν μπορείς παρά να το ακούσεις ως σύνολο. Χωρίς ‘skip’, ‘next track’ κι επιλογές αγαπημένων. Οφείλεις να του δώσεις μια συμφωνική προσοχή, να το διαχωρίσεις από την εποχή του digital downloading, του ‘$0,99 per track’. Τουλάχιστον αποτίνοντας το δέοντα σεβασμό σε δύο brand names που επιτέλους συνεργάζονται. ‘Eno On Warp’. Και είναι τόσο συναρπαστικό όσο ακούγεται. Ο μεγάλος οραματιστής του περιβαλλοντικού ήχου αφήνει το διεκπεραιωτικό λούστρο για το οποίο τον ακριβοπληρώνουν πια οι Coldplay και οι U2 αυτού του κόσμου και κλείνεται μετά από 5 χρόνια μόνος στο στούντιο. Παραδίδοντας ένα μουσικό φιλμ στο οποίο θα βρεις όλες τις λέξεις κλειδιά που περιμένεις. «Μινιμαλισμός», «(α)τονικότητες», «ατμόσφαιρα», «περιβάλλον», «post-modern». Και πάνω απ’ όλα «κλιμάκωση». Είναι μοναδικός, ασύλληπτα ευρηματικός, υποδειγματικά αφηγηματικός ο τρόπος με τον οποίο ο Eno χτίζει και αναδεικνύει όσα συμβαίνουν στο άλμπουμ. Από την αιθέρια εισαγωγή του ‘Emerald And Lime’ στο ξέσπασμα του ‘Flint March’, στην αφαιρετική εναλλαγή synths-τσέλου-breakbeats-κιθάρας-εφέ-παγανιστικών κρουστών που θα τον οδηγήσουν να κλείσει σιωπηλά με το ‘Invisible’. Όπως διάβασα στο blog του gone4sure «…αυτά που ΔΕΝ κάνει προκαλούν ανατριχίλα». Άλλωστε, στα 62 του, τον πειρασμό της αμετροέπειας μπροστά στην κονσόλα τον έχει ξορκίσει εδώ και δεκαετίες…

brian eno - third uncle
(κάτι από τα πολύ παλιά)


TRICKY
Mixed Race (Domino)
C

Ο αιώνιος Tricky. Με το αστείρευτο ταλέντο, τη μοναδική ατμοσφαιρική (sic) ικανότητα, το απρόβλεπτο αισθητήριο. Και την σπάνια ικανότητα να τα ξεχνάει όλα αυτά. Να βάζει το καπρίτσιο που γυρνάει στο κεφάλι του το συγκεκριμένο τέρμινο πάνω από τις δυνατότητες του. Και μοιραία να έχει αυτά τα μνημειώδη σκαμπανεβάσματα. Σχεδόν ανίκανος να δώσει δύο σερί δίσκους στο ίδιο επίπεδο (πλην του ξεκινήματος). Το Mixed Race ξεκινά ως ένα τυπικό ‘Tricky kid’ άλμπουμ. Ο τίτλος παραπέμπει στη δεδομένη εμμονή, το εισαγωγικό 'Every Day' σχεδόν συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε προ διετίας η θριαμβική επιστροφή του Knowle West Boy και πριν απογειωθεί με ένα gospel φινάλε, ο Tricky βάζει τελεία. Όπως κάνει σε όλο το δίσκο, στριμώχνοντας 10 κομμάτια σε κάτι λιγότερο από μισή ώρα (!). Μια σειρά από ανολοκλήρωτες ιδέες, ένα κολάζ από δάνεια/samples που περιλαμβάνουν το χιλιοταλαιπωρημένο ‘Technologic’ των Daft Punk (‘UK Jamaican’), το ‘Peter Gunn Theme’ βλέπε Blues Brothers και το ‘My Way’ του Sinatra από «μουσικό κουτί» (στο lead single ‘Murder Weapon’). Λίγο σαλάτα; Ναι. Όσοι είναι εκεί για να το βοηθήσουν, το κάνουν - η νέα μούσα Frankey Riley είναι εξαιρετική, ο Bobby Gilespie βάζει a touch of class στο ‘Really Real’, o κιθαρίστας Hakim είναι η εξωτική πινελιά, o Blackman και ο μικρότερος αδερφός του, Marlon Thawes, ραπάρουν μάγκικο grime στο ‘Bristol To London’. Αλλά, ο ίδιος ο Tricky είναι απών. Σαν να περιμένει να τον ξεγράψουν εκ νέου για να βγάλει πάλι κάτι σπουδαίο…

tricky feat. bobby gillespie - really real




ZOLA JESUS
Stridulum II (Sacred Bones)
B+

Θα μπορούσε να είναι η ξαδέρφη της Μόνικας. Ελληνοαμερικάνα, ας πούμε. Θα ερχόταν ως teenager τα καλοκαίρια, ξερω γω σε κάποιο εξοχικο στην Ακράτα, και θα ήταν λίγο κακός μπελάς. Θα φιλιόταν με όλα τα αγόρια (τα οποία κρυφά το ένα από το άλλο θα έστελναν αναπάντητα γράμματα - όχι email - όλον τον χειμώνα στο Ουισκόνσιν), θα προκαλούσε μια εύλογη αμηχανία με τη "σκοτεινή" συμπεριφορά, το λουκ και την εφηβική ανεξαρτησία της στους έλληνες συγγενείς, οι οποίοι όμως θα διαβέβαιωναν στα τηλεφωνήματα από USA πώς "είναι όλα εντάξει". Τα υπόλοιπα κορίτσια θα τη ζήλευαν στην αρχή και μετά θα μιμούνταν την drama queen έξη της. Εκείνη θα συνειδητοποιούσε την απόλυτη επικράτησή όταν θα επαιρνε την κιθάρα μαζεύοντας όλους γύρω της, αλλά όταν γυρνούσε πίσω θα της έλειπε τόσο το φως, η παραλία και το πρώτο καλοκαίρι που ένιωσε ανεμελιά.
Θα μπορούσε να είναι, βέβαια, και η εγγονή της Siouxsie. Η γιαγιά θα γελούσε με τις dark απόπειρες, θα προσπαθούσε να τις αποτρέψει με έναν γεροντίστικο σνομπισμό, αλλά κατά βάθος θα χαιρόταν που το (καταραμένο) μήλο έπεσε κάτω από την (τρισκατάρατη) μηλιά. Θα της έλεγε δήθεν απρόθυμα ιστορίες για τη Lydia Lunch, το No Wave, τους βρετανούς πάνκηδες που την πολιορκούσαν στα νιάτα της, τη γοτθική ουτοπία, τις στημένες αλητείες στο 'Bill Grundy show'. Αλλά, τελικά προς απογοήτευσή της, η μικρή θα βαριόταν λίγο. Όλα αυτά θα της φάινονταν λίγο μπανάλ. Γιατί την ίδια στιγμή θα σκεφτόταν να το ξαναγυρίσει στην όπερα, να πειραματιστεί περισσότερο με τα synths ή μήπως να πάει για ψώνια στα American Apparel και να το σκεφτεί αργότερα;
Either ways, η 21χρονη με το επικό όνομα Nika Roza Danilova είναι το κορίτσι του 2010...

zola jesus - night


BELLE AND SEBASTIAN
Belle And Sebastian Write About Love (Rough Trade)
B-

Είναι πώς θα σε βρει. Αν ας πούμε περπατάς στην Αθήνα και το iPod shuffle σε οδηγήσει στο 'I Want The World To Stop', ο αντίχειρας θα σηκωθεί προς τα πάνω. Γιατί είναι μια από τις καλύτερες ποπαρίες των τελευταίων χρόνων. Ήχος με B&S ονομασία προέλευσης. Όπως και δυο - τρία ακόμα στο άλμπουμ (π.χ. 'I Didn't See It Coming' και 'Write For Love'). Αν πάλι πας να το αποτιμήσεις, καθισμένος στην πολυθρόνα, παίρνοντας το σοβαρό expert ύφος σου, ο αντίχειρας - δε θα πάρει την κατηφόρα αλλά - θα χαλάρώσει λίγο. Γιατί το έχεις ξανακούσει, ξέρεις ότι το κάνουν καλά, αλλά πόσο twee μπορεί να αντέξει το recession; Άσε που είναι κοινό μυστικό ότι η σχέση σας έχει χαλαρώσει μετά το Dear Catastrophe Waitress ...Εκτός αν ανήκεις στη φυλή των Αμελί που πάντα θα συγκινούνται με τους σκωτσέζους. Γιατί πάνε με τα ρούχα τους...

belle and sebastian - i want the world to stop


GRINDERMAN
Grinderman 2 (Mute/ANTI-)
B

Εδώ είναι το αντίθετο. Οι Grinderman αρέσουν στα αγόρια (και στα κορίτσια) γιατί πάνε με τις μπότες τους (αυτές με τις οποίες φαντασιώνονται τους εαυτούς τους σε ταραντινικά flicks). Κάπου διάβασα να χαρακτηρίζουν το άλμπουμ ως "a penthouse orgy of electric blues and feral poetry". Ωραίο. Ούτως ή άλλως, η εικόνα του Νικολάκη ως τελεταρχη με τη μουστάκα αντί για μπαγκέτα να φτύνει συμμορίτικα μπλουζ με το χαρακτηριστικό "ραπάρισμά" του (ο Cave ποτέ δεν τραγουδά - παρατήρησέ το) θα δικαούται σε κάποια χρόνια τον χαρακτηρισμό "αρχετυπική". Ούτε κι εδώ πρωτοτυπίες. Και μάλλον χειρότερο άλμπουμ (αφού ξέρεις πια περί τίνος πρόκειται) από το πρώτο. Αλλά σταθερά ποιοτικό, μιλάμε για παιχταράδες άλλωστε. Αν και σε αυτό το spin-off των Bad Seeds δεν είναι ζητούμενο η ιδιαιτερότητα. Είναι το μουσικό ισότοπο της βραδιάς που οι άντρες βγαίνουν μόνοι τους. Σε κωλόμπαρο πάλι θα καταλήξουν, αλλά θα το απολαύσουν. Και θα μεγαλοποιουν τις inside ιστορίες της για χρόνια. Τώρα άμα γράψω κι εγώ ότι "ο Cave γερνάει γαμάτα" ή ότι έτσι ορίζονται "τα μπλουζ του 21ου αιώνα" ,το μηδενίζω το κλισεδόμετρο;

grinderman - mickey mouse and the goodbye man

τερεζος