"ταξιδιαρα ψυχη" στο laternative

χθες το ντοκιμαντέρ της Αγγελικής Αριστομενοπούλου για την μ.Τρ. πορεία του Γιάννη Αγγελάκα άνοιξε στον Μικρόκοσμο (προβολές κάθε 1μιση ώρα ξεκινώντας από τις 19.30)...σήμερα η σκηνοθέτης θα είναι στο στούντιο του ΣΚΑΙ 100.3 για να συζητήσουμε 2-3 πράγματα σχετικά με το πως είναι να ακολουθείς παντού με μια κάμερα τον Αρχηγό των Ατάκτων της γενιάς μας...

στις 22.00 μαζί με τις υπόλοιπες ταινίες της εβδομάδας και την ατζέντα του weekend...

αλόχα

Ο ζωγράφος Μάκης Θεοφυλακτόπουλος σήμερα στο Laternative

O Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους της γενιάς του, θα είναι σημέρα στις 23:00 στο Laternative για μια συζήτησή με αφορμή την αναδρομική του έκθεση που ξεκινά αύριο στο Μουσείο Μπενάκη στην Οδό Πειραιώς...

Μια παλιότερη κουβέντα μαζί του βρίσκεται εδώ:

http://centromag.blogspot.com/2008/02/blog-post_4815.html

Η δική του οπτική για την αναδρομική εδώ:

http://www.lifo.gr/mag/features/2302

as heard on radio laternative

όλος ο κόσμος συζητά για το Boardwalk Empire

3 διασκευές με τις οποίες θα σας κάναμε σήμερα τους έξυπνους αν ο κόσμος ήταν δίκαιος

a place to bury strangers - suffragette city (david bowie cover)
οι "αγαπημένοι του αθηναϊκού κοινού" βιάζουν αναμενόμενα το ανθεμ του bowie στο πλαίσιο αυτού του tribute που κυκλοφόρησε την προηγούμενη εβδομάδα

crocodiles - groove is in the heart (dee lite cover)
...looks fun, sounds fun, has fun...

wooden shjips - drunk girls (lcd soundsystem cover)
τρομερή βρώμικη διασκευή, απείρως καλύτερη από το μέτριο ορίτζιναλ, ένα απο τα μετριότερα lcd traxx έβερ



τα λέμε 22.00-00.00 στους 100.3 με νύχτες πρεμιέρας, τηλεοπτικές σειρές, ανταπόκριση από μαδρίτη και τον "νονό της νύχτας"...

αλόχα

τερέζος

100 Rock Icons

... εξαιρετική έκδοση - 100 πρόσωπα της ελληνικής μουσικής πραγματικότητας (από τον Πετρίδη, τον Μηλάτο και τον Ζήλο στον Κωνσταντίνο Βητα και τον μπασίστα των Zebra Tracks) γράφουν προσωπικά κείμενα για 100 από τα μεγαλύτερα rock icons όλων των εποχών...τώρα στο πιο κοντινό σου περίπτερο

αυτή είναι η δική μου συνεισφορά

KURT COBAIN

“Live Fast, die young”. O Kurt Cobain εκπλήρωσε τη διαχρονική rock ‘n’ roll προφητεία ενασρκώνοντας την rock’ n’ roll εσωστρέφεια που πρότεινε το grunge. Κι αυτή τον σκότωσε…

Όταν ο Cobain πήρε την καραμπίνα και τίναξε τα μυαλά του στον αέρα τον Απρίλιο του 1994, τελείωνα τη β’ γυμνασίου. Η ηλίθια εφηβική αντίδραση ήταν να επιχαίρουμε, κοροϊδεύοντας τις συμμαθήτριές μας που έρχονταν με μαύρα στο σχολείο θρηνώντας εκβιαστικά για την πρώτη φορά που ήρθαν αντιμέτωπες με το κλισέ της απώλειας ενός ειδώλου. Ένα χρόνο αργότερα είχαμε «ξεπεράσει» το ‘Smells Like Teen Spirit’ και παθαίναμε με τη σειρά μας συναισθηματικό breakdown με το Unplugged, άσχετα αν στα 14 είσαι πολύ σκληρός για να μην κρατάς κάτι τέτοια μόνο για τον εαυτό σου. Μετά μεγαλώνεις, ακούς electronica, γίνεσαι «αριστερός» και τσαντίζεσαι με την εμπορευματοποίηση της εικόνας του αυτόχειρα και την «καργιόλα που στραγγίζει την κληρονομιά του». Αργότερα, «κάνεις μεταπτυχιακό», αποκτάς «αναλυτική σκέψη», βλέπεις το ντοκιμαντέρ του Nick Broomfield, διαβάζεις βιογραφίες και ημερολόγια, παίρνεις πού και πού καμιά grunge τζούρα βάζοντας στο DVD το Singles, ενώ παράλληλα ξεκινάς να γράφεις για μουσική και αναπαράγεις μεγαλοστομίες περί «τελευταίου αληθινού ροκ σταρ». Το βινίλιο του Nevermind όμως το έχεις κάπου μουσειακά παρατημένο, το ακούς σπάνια. Κι αν τύχει να πετύχεις σε κανένα μπαρ το ‘Heart-Shaped Box’, απλά τραγουδάς πιο δυνατά από τα ηχεία. Μεγαλώνοντας κι άλλο, σταματάς να πιστεύεις στο rock ‘n’ roll παραμύθι – ξέρω γω των Strokes ή των Arctic Monkeys. Ή μάλλον επιλέγεις το παραμύθι που θες εσύ να πιστεύεις. Αλλά χρειάζεσαι το επιστέγασμά του. 15 χρόνια μετά την αυτοκτονία κυκλοφορεί το Live At Reading. Θα το πάρεις, δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, παρότι σιχαίνεσαι που ακόμα βγάζουν λεφτά πάνω στον τάφο του. Γύρω σου τα καρώ μάλλινα πουκάμισα έχουν ξαναέρθει στη μόδα. Τα βρώμικα all-star, έτσι κι αλλιώς, πάντα ήταν. Θα δεις λοιπόν το live και μόλις τελειώνουν τα 25 του tracks θα έχεις πάθει αυτό που δε σου δημιούργησε το Last Days του Βαν Σαντ. Την αίσθηση ότι αυτός ο ξανθομπάμπουρας με το λιγδιασμένο μαλλί είναι ο ήρωας, ο μύθος που τελικά διάλεξες να σε συνοδεύει σε όλη σου τη ζωή. Τώρα που οι Pavement έκαναν κι αυτοί reunion, τώρα που οι Pixies εξακολουθούν να παίρνουν κεφάλια όπου παίζουν, τώρα που ακόμα και οι αγαπημένοι του Vaselines επανενώθηκαν, η ανάμνησή του είναι πιο γενεακά επίκαιρη από ποτέ. Οι μεταθανάτιες αναλύσεις για το πώς οι Nirvana κεφαλαιοποίησαν το, αργότερα εκφυλισμένο alt rock, έχουν ακαδημαϊκό ενδιαφέρον αλλά ο Cobain τις αγνοούσε όταν τραγουδούσε ‘I can’t see you every night free’ μη μπορώντας να συνεισφέρει στο νοίκι της φίλης του ή όταν θρηνούσε τις άστεγες μέρες που κοιμόταν στα νοσοκομειακά halls σπαράζοντας στο ‘Something In The Way’. Είναι λοιπόν ο τελευταίος ροκ μύθος, ακριβώς γιατί αποτέλεσε τον ορισμό του. Ως original απόβλητος, ενοχικά επιτυχημένος, οριακά συνδεδεμένος με όση εφηβεία κρατάμε ζωντανή για πάντα μέσα μας…

τα 3 κομμάτια που θα βάζαμε σήμερα αν ο κόσμος ήταν δίκαιος

the thermals - I'm gonna change your life
έχει ακριβώς το απαιτούμενο κουάλιτι για να μπει στην αλυσίδα 'The Rat'-'Wof Like Me'-'The Past Is A Grotesque Animal' κτλ. με την οποία αναστενάζει η εκλογική περιφέρεια της πλ. καρύτση...βαρύ, καψούρικο, αργόμπιτο και 'cmon u know the wordz' ρεφρέν...

no age - glitter
στο άλμπουμ δώσε λίγο χρόνο, σε αυτό λίγα δευτερόλεπτα...κομματάρα

the vaselines - the devil's inside me
από τον καινούριο τους δίσκο στη μνημη του μακαρίτη

τερέζος

καθαρση

σημερα το βραδυ στο λατερνατιβ@σκαι 100.3, 22.00-00.00 καλεσμενος ο φωκιων μπογρης, σκηνοθετης του πολυαναμενομενου (εστω για λιγους) γκρικ φλικ 'Καθαρση' που επιτελους ανοιγει αυριο πεμπτη στον μικροκοσμο με στεφανακη, μουρικη, τινα σπαθη, νικολα τριανταφυλλιδη, γιαννη οικονομιδη και μεγαλο τελη σταλονε...και γαμω

Julien Temple

πρόπερσι ο Τζούλιαν Τεμπλ - ο μεγαλύτερος ροκιμαντερίστας της εποχής μας - ήταν από τους υψηλούς καλεσμένος στις "Νύχτες Πρεμιέρας"...τον είχα συναντήσει στο πατάρι του Ιανού και παρότι βαριόταν μου είχε πει 2-3 ενδιαφέροντα πράγματα (κάποια από αυτά πιθανότατα ψέματα), τα οποία ποτέ δεν τυπώθηκαν στις σελίδες κάποιου περιοδικού (είχε κάνει κι ένα dj set στο παλιό Soul παίζοντας από iPod, λίγες φορές έχω δει άνθρωπο να βαριέται τόσο πολύ)...μιας και είμαστε σε σινεφιλικό mood αυτή την εποχή ακολουθεί το interview του σκηνοθέτη του 'The Filth And The Fury', 'Joe Strummer: The Future Is Unwritten" και 'Glastonbury' μεταξύ πολλών άλλων...

ΤΖΟΥΛΙΑΝ ΤΕΜΠΛ “Είναι αφόρητα βαρετό να είσαι εμπορικός”

Ο άνθρωπος που εικονογράφησε το punk στα 55 του, ασφαλώς, δεν είναι ο νεαρός που έτυχε να έχει μια κάμερα στο χέρι καταγράφοντας την punk φρενίτιδα των ‘70s, χωμένος κάπου μέσα στο βανάκι που μετέφερε τους Sex Pistols (οι οποίοι μάλλον δεν τον αγαπάνε και τόσο πια). Είναι ένας σνομπ δανδής που φτιάχνει φιλμ περιγράφοντας μαζικές ποπ εμμονές. Είτε αυτές είναι μια αναδρομή σε ένα νεανικό κίνημα που εξακολουθεί να γοητεύει μέσα από τη “filth and fury” σύντομη διαδρομή του. Είτε είναι τρυφερές ανασκαφές σε εμβληματικές προσωπικότητες, όπως ο ηγέτης των Clash, Joe Strummer. Σε τελευταία ανάλυση είναι ο άνθρωπος που άλλαξε τη μοίρα του μουσικού ντοκιμαντέρ, καταργώντας τα όρια μεταξύ μύθου και πραγματικότητας, όπως θα διαβάσετε να λέει αργότερα. Ένας ακόμα χαρισματικός απατεώνας εκείνης της τόσο επιδραστικής γενιάς...

Κουρασμένος από όλες αυτές τις εκδηλώσεις προς τιμήν σας; Κουρασμένος από όλα αυτά τα χρόνια... (γελώντας αυτοσαρκαστικά)

Είναι η πρώτη σας φορά στην Ελλάδα; Όχι ακριβώς. Την τελευταία φορά που ήρθα στη χώρα σας έψαχνα να πουλήσω το αίμα μου. Ήθελα να κάνω με φίλους ένα ταξίδι στο Αφγανιστάν και την Ινδία και ήρθαμε στην Ελλάδα από τη Γαλλία οδηγώντας ένα 2CV. Κάναμε διάφορες τρέλες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, κάποιος καθόταν μόνιμα στην οροφή – εγώ ρύθμιζα τα πετάλια των φρένων με τα χέρια και άλλα τέτοια. Τελικά, κάπου στην Πελοπόννησο – αν θυμάμαι καλά – κατεβαίνοντας έναν λόφο καταλήξαμε στη θάλασσα και καταστρέψαμε το αμάξι. Χρειαζόμαστε τα λεφτά για να συνεχίσουμε κι έτσι βρεθήκαμε να πουλάμε το αίμα μας, κάτι που ξέραμε ότι γινόταν τότε στην Αθήνα. Το επόμενο που θυμάμαι είναι να βρίσκομαι πολύ αδύναμος από την αιμοδοσία μέσα σε ένα λεωφορείο...

Να μιλήσουμε λίγο για το τελευταίο σας πρότζεκτ, το ‘Eternity Man’; Είναι η καταγραφή της ζωής ενός άνθρώπου που ζει στο βούρκο, στο σιχαμερό υπογάστριο μιας σύγχρονης πόλης (σ.σ. πρόκειται για τον Άρθουρ Στέις, έναν αλκοολικό που έζησε το πρώτο μισό του 20^ου αιώνα στο Σίδνει και περιφερόταν στην πόλη φέροντας ένα σοβαρό χτύπημα στο κεφάλι και γράφοντας παντού με κιμωλία τη λέξη “αιωνιότητα”). Μόνο που το μέσο που χρησιμοποιώ είναι η όπερα, μια αρκετά στιλιζαρισμένη και υψηλή καλλιτεχνικά μορφή τέχνης. Είναι αρκετά διαφορετικό από τις προηγούμενες δουλειές μου, αλλά το αντιμετώπισα με την ίδια αίσθηση χιούμορ. Μόνο που δε μου αρέσει πολύ η μουσική του φιλμ, δεν την βρίσκω όσο συγκινητική θα έπρεπε.

Πριν λίγο καιρό ολοκληρώσατε και το ντοκιμαντέρ “The Sex Pistols: There'll Always Be An England”. Είναι κάτι σαν το τέλος της τριλογίας των φιλμ που έχετε γυρίσει εδώ και σχεδόν τριάντα χρόνια γι’ αυτούς (έχουν προηγηθεί τα “The Great Rock ‘n’ Roll Swindle” το 1980 και το “The Filth And The Fury” το 2000); Μπα, ελπίζω να ολοκληρωθεί σε 6 μέρη, αν είναι ακόμα ζωντανοί...στα σοβαρά, είναι μάλλον το τελος, δε νομίζω να βρεθεί άλλη αφορμή στο μέλλον.

Στ’ αλήθεια, ποιος ο λόγος να κάνετε αυτο το φιλμ; Στ’ αλήθεια, ο πραγματικός λόγος είναι ότι δεν είχα τι άλλο να κάνω. Και ότι χρειαζόμουν λεφτά. Και όλοι ξέρουν ότι Sex Pistols πάντα σημαίνει χρήμα. Τελικά, αντί να βγάλω, έχασα. Με ενδιέφερε πάντως να δω την αλλαγή της σχέσης τους με το κοινό μετά από τόσα χρόνια.

Η πρόσφατη επανένωση της μπάντας είναι ξεπούλημα ή αστείο; Είναι και ξεπούλημα και αστείο. Καταρχήν, το ομολογούν και οι ίδιοι. Δε νομίζω ότι προσπαθούν να το παίξουν “ανακάμψαντες ροκ θεοί”. Έχουν το χιούμορ να αντιλαμβάνονται το ανέκδοτο που συνιστά η ηλικία τους και να συμπεριφέρονται και σαν κωμικοί. Κατά τη γνώμη μου η κωμωδία ήταν πάντοτε βασικό τους χαρακτηριστικό, προσαρμοσμένη στο σκοτεινό αναρχικό τους πακέτο.

Είχατε επίγνωση του χάους που προκαλούσατε όλοι εσείς – η σκηνή του punk – ενώ σοκάρατε το Νησί; Ήταν φανταστικά, είχε πολύ πλάκα. Ήταν σαν να είχες καταταχθεί στους αμερικάνους πεζοναύτες. Εγώ πίστευα, όντας τυχερός να έχω μια κάμερα στο χέρι (την οποία είχα κλέψει από μια κινηματογραφική σχολή), ότι το καθήκον μου ήταν να συντονίζω το πολιτικό στοιχείο όλης εκείνης της δραστηριότητας. Ίσως να με μισούν τώρα γι’ αυτό, αλλά έτσι ένιωθα ότι έπρεπε να κάνω.

Οι πιο δυνατές αναμνήσεις σας, σήμερα, ποιες είναι; Θυμάμαι να πέφτω από ένα μπαλκόνι προσπαθώντας να κινηματογραφήσω μια εμφάνιση των Pistols σε ένα παλιό σινεμά. Το σημείο που βρισκόμουν κατέρρευσε, η μπάντα βρισκόταν επί σκηνής κι άρχισε να γελάει μαζί μου, συνεχίζοντας να παίζουν.

Ο Malcolm McLaren έλεγε οι σημερινοί CEOs, executives και μεγαλοστελέχη των πολυεθνικών είναι οι πάνκηδες του τότε. Και ότι προσπαθούν να εφαρμόσουν τις punk πρακτικές για να αυξήσουν πωλήσεις, μερίδια αγοράς, ανταγωνιστικότητα κτλ. Συμφωνείτε; Ναι, χρησιμοποιούν το punk ήθος για να καταστρέψουν το οικονομικό σύστημα (ξεσπά σε δυνατά γέλια). Η αναρχία του καπιταλισμού είναι ότι δεν υπάρχει ένα μαγικό κόλπο για να τον ανατρέψει, ο Καρλ Μαρξ το είχε προβλέψει. Νομίζω πάντως ότι η απληστία είναι μάλλον η αιτία του κακού. Αυτή η ολοκληρωτική και λαμπερή της επικράτηση ευθύνεται και για την οικονομική κρίση που βιώνουμε.

Δεν υπήρξε κάποιο πιο πρόσφατο νεανικό κίνημα που σας προκάλεσε το ενδιαφέρον , π.χ. η ηλεκτρονική γενιά του acid house η ο σύγχρονος βρετανικός αστικός ήχος του drum ‘n’ bass; Γνώρισα και αυτά τα στυλ – κυρίως λόγω των παιδιών μου. Θα ήταν όμως μάλλον θλιβερό κάποιος στην ηλικία μου να περνάει τα βράδια του στα clubs. Όσο για την καταγραφή αυτής της κουλτούρας, υπάρχουν νέα παιδιά που το έχουν κάνει και θα εξακολουθήσουν να το κάνοιν. Βλέπω καθημερινά να βγαίνουν νέοι μουσικοί που κάνουν ανατρεπτικά πράγματα, σήμερα όμως είναι πολύ δύσκολο να ανατρέψουν την ευρεία μαζική κουλτούρα. Αυτή είναι η εποχή του ίντερνετ, της κοινωνίας της πλήροφορίας. Είναι αφόρητα βαρετό να προσπαθείς να έχεις εμπορική επιτυχία.

Συμφωνείτε ότι η γενιά των παιδιών σας (η μεγάλη του κόρη είναι 19 ετών) αποτελείται από τουρίστες που περιοδεύουν στις νεανικές υποκουλτούρες και μπορούν να είναι κάθε βράδυ κάτι άλλο; Χωρίς το φανατισμό του παρελθόντος...Συμφωνώ, σίγουρα υπάρχουν περισσότερες επιλογές. Μην ξεχνάς ότι το punk εν πολλοίς προέκυψε γιατί δε γινόταν τότε τίποτα άλλο στην Αγγλία. Ήταν ένας τρόπος να δημιουργείς έξαψη σε ένα πνευματικά νεκρό τοπίο, ζώντας στη ‘Wasteland’.

Πόσο διαφορετικό είναι να κάνεις φιλμ ή ακόμα και μουσικά βίντεο στην εποχή του YouTube; Μου αρέσει το YouTube γιατί δίνει στον καθένα το δικαίωμα να πιάσει μια καμέρα και να κάνει κάτι δικό του, χωρίς να έχει απαραίτητα πολλά χρήματα κι έχοντας εξασφαλισμένο ένα μίνιμουμ κοινό. Είναι το ίδιο συναίσθημα, όπως όταν άνοιξε η συμμετοχή στην μουσική, όλοι πήραν μια κιθάρα κι άρχιζαν να πειραματίζονται. Και είναι και μια απάντηση στην πρακτική της μουσικής βιομηχανίας, όσον αφορά τα video clips, που προσπάθησε μέσω του MTV να πουλήσει τραγούδια σαν αρκουδάκια για παιδιά. Το άσχημο του διαδικτύου είναι η αίσθηση ότι η αστυνομία, ή κάποιος άλλος big brother, ξέρει τι συζητάς και τι κάνεις on-line. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι να εθιστείς στο να ζεις στην εικονική πραγματικότητα. Είναι πολλά παιδιά που νομίζεις ότι θα τρελαθούν αν πέσει το σύστημα. Πάντως, η αναρχία του ίντερνετ είναι κάτι το φανταστικό.

Ποια είναι η φιλοσοφία την οποία ακολουθείτε όταν ασχολείστε με ένα πρόσωπο, ένα κίνημα, ένα φεστιβάλ όπως κάνατε με το Glastonbury; Ποια είναι η διαδικασία; Απλά το να χαθώ. Στη μαγεία του και τη διαθέσιμη πληροφορία. Να νιώσω τη μουσική, να γνωρίσω τους ανθρώπους που σχετίζονται, να γίνω ηδονοβλεψίας – ένας κλέφτης στιγμών και εικόνων.

Και ο στόχος; Να διηγηθείτε την πραγματικότητα ή να δημιουργήσετε ένα μύθο; Δεν είναι το ίδιο πράγμα;

Άρα δεν αναζητάτε αντικειμενικότητα; Νομίζω ότι αυτή δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ψευδαίσθηση. Πρέπει να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου, το τελικό προϊόν πάντα θα είναι fiction. Όταν πας να τηρήσεις “αντικειμενικές ισορροπίες” καταλήγεις στην υποκρισία.

Μερικά διλήμματα: Sex Pistols ή Clash; Πάντα ήμουν με τους πρώτους/John Lydon ή Malcolm McLaren; Και οι δύο μάλλον με μισούν, επομένως θα προτιμούσα να μοιραστώ τη θέση μου στο τρένο με τον Tony Blair (γελώντας σαρδόνια)/Ηνωμένο Βασίλειο ή Η.Π.Α.; Μισώ την ιδέα του Βασιλείου, αλλά είμαι Άγγλος, τι να κάνουμε; Η Σκωτία πάντως πρέπει να είναι ελεύθερη (κι άλλο ειρωνικό χαμόγελο)

Τελειώνοντας, ποιος είναι ο πιο σημαντικός άνθρωπος άνθρωπος που γνωρίσατε όλα αυτά τα χρόνια; Ο Christopher Marlowe. Τον συνάντησα στο δωμάτιό του στο Κέιμπριτζ, ενώ είχα πάρει acid και του υποσχέθηκα ότι θα γυρίσω μια ταινία γι’ αυτόν. Δεν το έχω κάνει ακόμα (σ.σ. ο Marlow είναι ποιητής και συγγραφέας της Ελίσαβετιανής εποχής ... μόνο που έχει πεθάνει το 1593)

τερεζος

σημερα-χθες στο Bios

Τα σημερινά τα βλέπετε από πάνω (συν τον kutmah).
Εντυπώσεις από χθες: ε-κπλη-κτι-κός ήχος (πρωτόγνωρα καλός), απο-πνι-κτι-κή ατμόσφαιρα (πρωτόγνωρο χάλια, αλίμονο στους τηγανισμένους), υπέροχοι οι Moderat (αν τους βλέπαμε και σε ανθρώπινες συνθήκες) θα μας έμεναν περισσότερο, εξαιρετικό το λίγο Byetone που προλάβαμε, αποχώρηση στο ξεκίνημα των Autechre αφού το Bios καφέ άρχισε να φέρνει σε θύρα 7...όλοι λουσμένοι σήμερα στον Gonja Sufi σε πείσμα των κακοηθειών...

Κι ένα μικρό tribute στους χθεσινούς πρωταγωνιστές...

modeselektor feat. thom yorke - the white flash (trentemoller remix)
ο κλαψιάρης τους λατρεύει και ο Δανός έχει κάνει τρομερή δουλειά στο remix

modeselektor - black block
τα μυαλά μας πονάνε...

moderat - rusty nails (T remix)
μια διαφορετική ανάγνωση πέρα από το κλασικό ρεμίξ του Shackleton

moderat - rusty nails (booka shade remix)
τσίμπα το κι εδώ σε μια πιο "παραλιακή" βερσιόν

ellen allien & apparat - rotary
κι εδώ ο κύριος που θα μας φάει τα κορίτσια με την αξιότιμη "μπερλινέτα"

αλόχα

τερέζος

Το Inception είναι μπουρδα. Σε ενα σινεμα διπλα σου...

Είμαι έξαλλος με το Inception. Τόσο όσο πολύ σπάνια έχω υπάρξει με κινηματογραφική ταινία. Ο λόγος; Προφανώς, το σεισμικό anticipation με το οποίο περίμενα το "έργο ζωής" του Κρίστοφερ Νόλαν. Ενισχυμένο με τόνους λέξεων στο διεθνή τύπο, λαχταριστά trailers, δυναμίτη - στα χαρτιά - καστ και την υπέροχα νοσηρή επίγευση του "Σκοτεινού Ιππότη" ακόμα στο μυαλό. Ελάχιστες φορές έχω πάει τόσο ευνοικά προδιατεθειμένος στο σινεμά. Και μάλλον καμία, δεν έχω "αποζημιωθεί" με τόσο εκκωφαντική μπούρδα. Ξανά. Μπούρδα. Γιατί αυτό είναι το Inception. Μια μνημειωδώς ακατάληπτη μπούρδα που καταργεί βασικούς κανόνες της τέχνης που υπηρετεί.Κι αυτό δεν το γράφω για καλό. Μερικές φορές η αγαπημένη λέξη των κριτικών "αποδόμηση", είναι απλά καταστροφή και όχι νεωτερισμός...

είναι προφανές πώς με ένα τόσο διχαστικό φιλμ πολλοί ήδη βρίζετε, δεν θέλω λοπόν να γράφω σε κάθε γραμμή πώς αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη - αντίθετα ψήνομαι για φασαρία στα σχόλια, εκεί βρίστε ελεύθερα



Αν θέλω να είμαι καλόπιστος με τον Νόλαν - που ξεκαθαρίζω ότι είναι από τους 5 αγαπημένους μου σκηνοθέτες -θα έλεγα ότι έπεσε στην παγίδα του πάση θυσία magnum opus. Διαβάζω ότι δουλεύει το πρότζεκτ από το 2001 (ίσως και νωρίτερα) και ότι τώρα που είναι household όνομα επιτέλους το έκανε (φαντάζομαι σχεδόν) με τους όρους του. Πέφτοντας όμως στην παγίδα και διαπράττοντας την ύβρη του 'unfilmable'. Αυτό που είχε στο μυαλό του ο Νόλαν (να το πούμε εικονογράφηση του υποσυνείδητου;) δεν μπορεί να γίνει με τη σαφήνεια που το επιχείρησε. Δεν μπορεί να γίνει με βεβαιότητες. Δεν μπορεί να γίνει με την "ονειρολάνδη" (που λέει και η Γιαγιά Ντακ) ως αφηγηματικό δεδομένο. Για παράδειγμα ο Λιντς - που δεν είναι μέσα στους 5 αγαπημένους μου - πάντοτε τζογάρει με το ονειρικό στοιχείο. Αφήνει ανοιχτά ενδεχόμενα, συμφωνώ καμιά φορά κουραστικά χαοτικά, παρόλα αυτά ανάβει πράσινο στην εξατομικευμένη ερμηνεία. Δε σε σνομπάρει, δε σου δίνει ταινίες σουντόκου αλλά τανίες αινίγματα θα επανέλθω στα περί εξυπνάδας του θεατή. Κάτι που έκανε κι ο Νόλαν με απολαυστικά εύληπτο τρόπο στο Memento και το Prestige. To Inception είναι αυστηρό, με το στανιό εντυπωσιακό, με το ζόρι μεγαλεπήβολο, δε χωράει στο δωμάτιο, στην αίθουσα, ούτε καν στην Αίγλη Ζαππείου. Δεν παίζεις μαζί του, γιατί σε πιάνει από το λαιμό - δε σου κλείνει το μάτι, πρέπει να τρέχεις για να προλάβεις τη λούπα του. Κι αν αυτό είναι ιντριγκαδόρικο στο πρώτο μισό της αρχιτεκτονικής προσέγγισης, μετά την ένδειξη "Διάλειμμα" καταντά ένα δυσάρεστο εικονοκλαστικό rollercoaster, σαν να βλέπεις το Bourne Subconscious: Operation Onirokritis...



Αν φανώ κακόπιστος με τον σκηνοθέτη θα πω ότι με τις ευλογίες και το πακέτο των στούντιο μας σέρβιρε ένα 100% blockbuster (κανένα πρόβλημα μέχρί εδώ) με μια δήθεν οραματική προσέγγιση (πολλά προβλήματα από εδώ). Αλλά, πραγματικά αυτό το φρενήρες καταστροφολογικό παραλήρημα του δεύτερου μέρους με τι το συγκρίνεις; Με τον καινότομο φουτουρισμό του πρώτου Matrix ή με την απεραντολογία της αρλούμπας των sequels του; Διαλέγω το β. Επίσης, κάπου πάνω στην υπερδιέγερση ο Νόλαν ξέχασε τους ηθοποιούς. Δηλαδή, σκέψου τι ερμηνεία πήρε σε ανάλογο psycho ρόλο ο Σκορσέζε από τον Ντι Κάπριο στο Shutter Island και το παίξιμο του απλανούς βλέμματος επί 148 λεπτά που είδες στο 'Inception'. Σκέψου πόσο διακοσμητική ήταν η Έλεν Πειτζ. Ποια θα ήταν η διαφορά αν έπαιζες εσύ το ρόλο του Φίσερ αντί για τον Μέρφι. Κι έρχομαι στους βετεράνους δια της τεθλασμένης οδού του ανώφελου συνοδοιπόρου ludens που εδώ αποθεώνει το φιλμ και κράζει τους αρνητές του. Θέλω να σταθώ στο επιχείρημα περί εξυπνάδας. Τα φιλμ που την απαιτούν, νομίζω πώς πρέπει παράλληλα να σου την τσιτώνουν, όχι να δικαιολογούν κάθε σεναριακή τραμπάλα με τη σοφιστεία "ταινία φαντασίας είναι, ε δε θα εξηγηθούν και όλα". Σε αυτή τη λογική το Inception δεν είναι φιλμ για έξυπνους, αλλά για εξυπνάκηδες. Πώς γίνεται μια ταινία υψηλού IQ να χαραμίζει έναν ηθοποιό όπως ο τεράστιος Πιτ Ποστλθγουειτ σε μιαμιση σκηνή βογγητού στο κρεβάτι του πόνου, να αφαιρεί τη γοητεία από τον κομπάρσο Μάικλ Κέιν και να περιφερει άσκοπα τον εντελώς άκυρο Τομ Μπέρεντζερ, δεν το καταλαβαίνω. Φυσικά, όλοι αυτοί υπήρχαν για εμπορικούς λόγους, όποτε το ανέρωτο κρασί του auteur που ανταγωνίζεται την εξυπνάδα μου είναι τόσο ανύπαρκτο όσο και το χιλιοφορεμένο cliffhanger της τελευταίας σκηνής (που στην τελική ο ίδιος μας έχει ξαναδώσει με πιο εύστοχο ανθρωποκεντρικό τρόπο στο 'Prestige').

Φυσικά, να το δείτε για να έχετε άποψη και για να καταθέσετε το δικό σας φόρο τιμής στην πιο πολυαναμενόμενη και πολυέξοδη μαλακία που τράβηξε σκηνοθέτης την τελευταία δεκαετία, πιτσιλίζοντας τη σελιλόζη όλου του πλανήτη. Κάνοντας έξαλλο τον Μίμη Κουλέλη που οριόταν στο ημίχρονο του Παναθηναϊκός - Ξάνθη "πώς τολμούν να συγκρίνουν αυτόν τον τύπο με τον Κιούμπρικ"...

Finally, A Drunken Parody of Inception

τερεζος

τεντα τιγκα...

καποτε αυτο το μπλογκ ηταν και μουσικο...μετα βαρεθηκαμε...ας το ξαναδουμε λοιπον

τον tiga δεν τον παω, εκανε εκεινο το φοβερο ξεπεταγμα στα χασομερια (απόλυτη γηπεδικη έκφραση) του electroclash, πάντα το είχε στα remixes αλλά οι δικές του παραγωγές με αυτό το κράμα gaydisco80selectro ποτέ δεν με έψησαν...πιστεύω απευθύνεται περισσότερο σ'αυτούς που ακουνε μπρίτνει και γκαγκά πάρα σε όσους ασχολούνται πραγματικά με την ηλέκτρονική χορευτική μουσική...

τα remixes πάντως τα έχει, το' πα - δεν το'πα; και το φετινό καλοκαίρι έβγαλε δύο killers (ειδικά το πρώτο)...εντζόι...

lcd soundsystem - I can change (tiga remix)
the xx - shelter (tiga remix)

κι επειδή μόλις το άκουσα στους τίτλους τέλους του entourage 7x04 (μόνο σε μένα φαίνεται μετριότατος ο έβδομος κύκλος;), πάρε κι αυτό...

wanda jackson - funnel of love

261 και σήμερα...

τερεζος

O Θεός να μας φυλάει