the disco urbana series vol.3

...η disco urbana είναι μια στήλη που γράφω στο Sonik από τον Σεπτέμβριο του 2006...ένα είδος μηνιαίου προσωπικού μπλογκ που ξεκίνησε ως "βόλτα στην πόλη", σημειολογεί πάντα στην απορρόφηση της ποπ κουλτούρας "εκεί έξω" και τελευταία παρεκτρέπεται σε ένα κοινωνιολογικό πολιτικό μανιφέστο (τι λε ρε μεγάλε...)...ακολουθεί η στήλη του "λονδρέζικου" τευχους #62 με τους Beatles στο εξώφυλλο...

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΠΡΟΑΣΤΙΩΝ

Η disco εδρεύει στο κέντρο. Δουλεύει στο κέντρο. Περιφέρεται και διασκεδάζει στο κέντρο. Για την ακρίβεια εγκλωβίζεται σε ένα απελπιστικά μικρό κομμάτι του. Και δεν μπορεί να φανταστεί την ύπαρξη της μακριά από την ευρύτερη περιφέρειά του. Είναι αυτή η νέα αστική ματαιοδοξία που καλλιέργησε το lifestyle των ‘00s. Δεν υπάρχεις αν δεν είσαι στο κέντρο. Δεν ξέρεις τίποτα αν δεν ψωνίζεις στο «μανάβικο-τρύπα που έχει το καλύτερο σέλερι των Βαλκανίων». Η μετάβαση από τα glossy περιοδικά στα free press πέταξε τα μοντέλα και τους Notiδεs από τα εξώφυλλα. Ευτυχώς. Στη θέση τους μπήκε η Τέχνη, το (συχνά ανύπαρκτο) indie. Αλλά κυρίως η Πόλη. Είπαμε «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ». Κι έτσι έσβησε σιγά σιγά ένα υπέροχο κεφάλαιο της αστικής μυθολογίας. Τα Προάστια. Τα φλώρικα «κλειστά» ΒΠ. Τα ηδυπαθή νεόπλουτα ΝΠ. Τα λαϊκά καγκούρικα Δυτικά. Τα απροσδιόριστα Ανατολικά. Όλοι στο κέντρο. Σε αναζήτηση της hipster κορύφωσης – καμιά φορά δια της Μαζωνάκειας οδού. Και ξεθώριασαν κάπως και τα στέκια. Οι «άγριες νύχτες» στο Μπουρνάζι. Η καφέ φιλοσοφία της πλατείας της Νέας Σμύρνης. ΟΙ σκληροί του Κάτω Χαλανδρίου που έστηναν μπλόκα στην «Όμπρε» στα Σίδερα. Οι dark εκδρομές για το ‘Dark Sun’ στη Θηβών. Τώρα Γκάζι, Ψυρρή, Σύνταγμα, Δε Μολ.

Οι σκέψεις αυτές έρχονται και δένουν με το The Suburbs των Arcade Fire. Η disco δε θα αποφανθεί για το τελευταίο debate της αλτερνατίβας. Ούτως ή άλλως ποτέ δεν ήταν φανατική με την μπάντα για να αποθεώσει προκαταβολικά το τρίτο άλμπουμ ως ώριμο αριστούργημα ή αντίθετα να τους κατηγορήσει για συμβιβασμό, μεγαλομανία, κορπορατισμό όπως τσιρίζει το (ελάχιστο) κράξιμο που φτάνει στα ηχεία της. Κόνσεπτ άλμπουμ, όμως, 2-3 μπάντες μπορούν να υποστηρίξουν σήμερα. Και η μακάβρια κολεκτίβα από τον Καναδά είναι η μία από αυτές. Μπορεί να γράφουν ιστορίες απόδρασης από το Μόντρεαλ ή το Κεμπέκ ή το Χιούστον ή κάπου αλλού πέρα από τον Ατλαντικό, αλλά δεν έχει σημασία όταν στο Suburban War ξετυλίγεται και η δική σου ιστορία. Από τη γειτονιά σου στο ψευδοκράτος της πλατείας Καρύτση.

‘This Town So Strange/They Built To Change’ - για να ξεκινήσει ο «πόλεμος» του «εκμητροπολιτισμού» της. Για να χαθεί ο εξωτισμός του φωτισμένου Μινιόν και των μεσημεριών στα Wendy’s του Συντάγματος. Για να εκλείψουν οι πατροπαράδοτοι τσαμπουκάδες από τις τζούνιορ «συμμορίες» που έκαναν κουμάντο στις πλατείες. Για να κάνει ο καθένας τις επιλογές του και να διαλέξει την πορεία του. Αναπόφευκτα ‘(…)the past won’t rest/until we jump the fence/ and leave it behind’. Γιατί και στα προάστια μπορεί να ήσουν εγκλωβισμένος. Ξέρω ‘γω στην αποχαύνωση του ηλίθιου ιδωτικού που σε έστελναν ή στην εξάτμιση του GLX που είχε ο κολλητός σου. ‘(…)And my old friends/I can remember when/ You Cut Your Hair (ελπίζω να μη βλέπω μόνο εγώ την Pavement αναφορά)/ And Never Saw You Again’. Ήδη οι τάσεις φυγής είχαν φανεί ‘(…)the music divides/Us into tribes’. Διάλεξε τη μεριά σου να διαλέξω τη δική μου. Το ξημέρωσες με τους καμένους στο enTechno ή στριμώχθηκες με τους «ψαγμένους» στο ‘Bios Is 8’; Πήγες στις «Νύχτες Πρεμιέρας» ή είδες σε multiplex τους «Αναλώσιμους»; Κάποτε μαζί, αλητείες χωρίς διαχωριστικά αισθητικής – ‘(…)now the cities we live in/could be distant stars’. Όμως, οι τάσεις, οι «μόδες» έχουν πάντα κυκλικό σχήμα. Η Αθηνολογία ξεχειλίζει πια με τους Atenistas, τα Athens Daily Secrets, τον Athensville . Και η Πόλη μάλλον ετοιμάζεται να υποκύψει ξαναβγάζοντας τον χειρότερο δήμαρχο που είχε ποτέ. Τα Προάστια μην τα ξεχνάς, λοιπόν. Θα επιστρέψουν ακόμα κι αν ‘(…)all my old friends/they don’t know me now’. Από τους Στέρεο Νόβα στους Arcade Fire μεσολαβούν σχεδόν είκοσι χρόνια, αλλά μην ανησυχείς. Θα τους ξαναβρείς. «Γιατί είναι Σάββατο βράδυ, Σάββατο βράδυ…»

τερέζος

5 διασκευές από Arcade Fire που θα ακούγατε στην εκπομπή αν ο κόσμος ήταν δίκαιος
arcade fire - age of conscent (new order live cover)
arcade fire - guns of brixton (the clash live cover)
arcade fire - maps (yeah yeah yeahs cover)
arcade fire - five years - (david bowie live cover)
arcade fire - still ill (the smiths live cover)

ένα σφηνάκι 48 secs
arcade fire - wave of mutilation (pixies live cover)

Facebook Groups

O Κωνσταντίνος Περιστεράς ταξινομεί από το υγρό και ζεστό Μπουένος Άιρες τις φυλές που απαρτίζουν τα 500 εκ. χρηστών του Facebook

Ο Ελληνάρας. Ανεβάζει καθημερινά βίντεο με κάποιον νέο και γνωστό Έλληνα καλλιτέχνη. Ο Ελληνάρας κάνει λάικ σε οτιδήποτε εχει να κάνει σχέση με φραπέ και ελληνική μουσική, ενώ συχνά η φωτογραφία προφίλ του εμπεριέχει ένα φτηνό αλλά γρήγορο αυτοκίνητο, με φιμέ τζάμια. Κάποιες φορές κάνει διαφήμιση μέσω του στάτους του στην συνοικιακή καφετέρια που πάει καθημερινά.

Ο μπαλαδόρος. Αυτός έχει μπερδέψει το Facebook με το «γκατζέτα». Είναι γενικά ήρεμος όλη την εβδομάδα αλλά το Σαββατοκύριακο κάνει ποστ κάθε 15 λεπτά, δίνοντας σου ζωντανά την εξέλιξη του αγώνα της αγαπημένης του ομάδας. Σε περίπτωση που αυτή κερδίσει θα δεις το λιγότερο 10 βίντεο με εκδρομές στην Ελλάδα ή το εξωτερικό, ενώ εάν χάσει κάνει την πάπια μέχρι την επόμενη Κυριακή. Έχει φίλους όλους τους παλιούς και νέους άσους της ομάδας του.

Ο ενοχλητικός. Μπορεί να μην έχετε συναντηθεί τα τελευταία δέκα χρόνια, αλλά ο ενοχλητικός θα σχολιάσει ή θα κάνει λάικ σε όποια φωτογραφία βρει μπροστά του ακόμα κι αν εσύ τον αγνοείς. Μία άλλη αρετή του είναι να σου γεμίζει το home με πόστ ή βίντεο τα οποία δεν έχεις καμία όρεξη να δεις.

Ο/Η επιδειξίας. Δεν έχει και πολλές διαφορές με τον επιδειξία του δρόμου που κυκλοφορεί γυμνός κάτω από μία καπαρντίνα. Στις φωτογραφίες προφίλ του, τον βλέπεις με τα λιγότερα ρούχα που μπορεί να εμφανιστεί μιας και η λογοκρισία του Facebook δεν του επιτρέπει να εμφανιστεί γυμνός. Κάνει add “πανέμορφα” άτομα του αντίθετου φύλου και αν τα καταφέρει να την/τον ρίξει θα δεις όλη την σχέση μέσω της ιστοσελίδας. Αρχικά in a relationship, στην συνέχεια και οι δύο θα έχουν μια φωτογραφία προφίλ παρέα, ενώ όταν η σχέση φτάσει στο τέλος της θα είσαι ο πρώτος που θα το μάθεις μέσω μελοδραματικών στάτους του τύπου: “Τίτλοι τέλους”.

Ο πολιτικοποιημένος. Ανήκει σίγουρα στον χώρο της αριστεράς και κατά πάσα πιθανότητα του ΚΚΕ. Μιας και η Αλέκα θα είναι γραμματέας για πολλά χρόνια ακόμα, ο άνθρωπος μπορεί να εκφραστεί μόνο μέσω Facebook, αν και λίγο καιρό πρίν αυτό ήταν το νέο όπλο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και της CIA. Διαμαρτύρεται συνέχεια για τα πολίτικα δρώμενα της χώρας ενώ συχνά σε καλεί σε events τύπου: Συγκέντρωση στα Προπύλαια στις 10 π.μ. για διαμαρτυρία κατά του νέου εκπαιδευτικού. Τώρα ειδικά με το μνημόνιο και την τρόικα τα πληκτρολόγια έχουν πάρει φωτιά.

Η ταξιδιάρα ψυχή. Αυτός ανεβάζει όλη την memory card του τελευταίού του ταξιδιού στο Facebook πριν καν επιστρέψει. Τα στάτους του εμφανίζονται σε πέντε, το λιγότερο, διαφορετικές γλώσσες ενώ ανάμεσα στους φίλους του μπορείς να δεις ονόματα του στύλ: John Smith, Jorge Vázquez και Jacques Perpignan.

Ο χιπστερ. Ξεκινώντας, ο χίπστερ μπαίνει στο facebook μόνο από το Google Chrome. Ανεβάζει βίντεο βρετανικών συγκροτημάτων και συχνά κάνει λαικ στην Sofia Coppola και τον David Lynch. Τον τελευταίο χρόνο έχει κάνει attend σε καμία διακοσαρία βραδιές στο κέντρο της Αθήνας ενώ η φωτογραφία προφίλ του είναι σίγουρα από iphone και συγκεκριμένα με την βοήθεια του polaroid app. Χρησιμοποιεί ένα κυνικό χιούμορ για να κάνει πλάκα με τους φίλους του χιπστερ, που οι υπόλοιποι σπάνια μπορούν να καταλάβουν.

Ο καλλιτέχνης. Γενικά δεν έχει ακόμα πετύχει να πάει μπροστά με την τέχνη αλλά η αλήθεια είναι πως την αγαπάει. Συχνά χρησιμοποιεί το Facebook για να κάνει διαφήμιση στα έργα του και σε καλεί σε προσωπικές του εκθέσεις ή αλλά arty events.

Ο μεσοαστός. Ήθελε πάντα να είναι μεγαλοαστός ή αριστοκράτης αλλά ακόμα δεν είναι. Τα στάτους του είτε αφορούν την κίνηση στην Κηφισίας, είτε δίνουν πληροφορίες για κάποια δραστηριότητά του που απαιτεί αρκετά χρήματα, του τύπου: “ΣΚ στην Μύκονο με την παρέα”. Αυτονόητο είναι πως οι φωτογραφίες προφίλ του εμπεριέχουν κάποιο smart ή, αν είναι καλοκαιρινή περίοδος, ένα ιστιοπλοϊκό.

Ο φαντάρος. Ο φαντάρος παλιότερα άνηκε σε κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες αλλά την ημέρα που τον κάλεσε η πατρίδα όλα άλλαξαν. Η σελίδα του βάφτηκε χακί και η φωτογραφίες προφίλ του εμπεριέχουν κράνη, όπλα, άρματα μάχης και όλα τα σχετικά. Οι νέοι του φίλοι είναι παλιοσειρές και τα προφίλ τους είναι πανομοιότυπα. Τα στάτους του είναι ακατανόητα για όσους δεν έχουν πάει στρατό. “Ο αλφαμίτης μου έδωσε 10 μέρες “φύ” επειδή έτρωγα σουβλάκια ενώ με είχαν χώσει για γόπινκγ” για παράδειγμα. Υπάρχουν βέβαια και κάποια πιό κατανοητά και μπανάλ του στυλ: “Του φαντάρου την γυναίκα την γ….ε δέκα-δέκα, μα του ναύτη όμως κανείς γιατι παίζει μία τρεις”.

Ο Έλληνας του εξωτερικού. Αυτός χωρίζεται σε δύο υποκατηγορίες. Είτε θα είναι νοσταλγός της πατρίδας και η σελίδα του θα μοιάζει με ανακοίνωση της Ολυμπιακής: “17 Δεκ. 2010, ώρα: 17.25, Λονδίνο-Αθηνα, πτήση ΟΑ356”, είτε θα γουστάρει που ζει στο εξωτερικό και θα έχει σχεδόν ξεχάσει να μιλάει ελληνικά. Τα στάτους του είναι πάντα γραμμένα σε άλλη γλώσσα, ενώ όταν είναι αναγκασμένος να επικοινωνήσει με φίλους στα ελληνικά, χρησιμοποιεί πάντα γκρικλις και μία στις τρείς λέξεις την αντικαθιστά με αγγλική. Για παράδειγμα: “piga prox8es se ena fovero gig”.

Ο Βορειοευρωπαίος. Είναι στο Facebook εδώ και χρόνια αλλά όλα μοιάζουν σαν την πρώτη ημέρα. Επειδή στις ζωντανές κουβέντες με τους φίλους του είναι απαγορευμένο να μιλήσει για τον εαυτό του αν δεν ερωτηθεί, το κάνει μέσω του ίντερνετ. Σου λέει τα πάντα. Που πάει, τι κάνει, τι πίνει και άλλα παρόμοια. Έχει φίλη την γιαγιά του, που έχει το τελευταίο mac book pro, και συχνά της βάζει καρδούλες στον τοίχο της ενώ η καλύτερη του, είναι η επιλογή λάικ, μιας που εκφράζει την θετική του ενέργεια χωρίς να πρέπει να σκεφτεί και να πεί κάτι συγκεκριμένο.

Ο Νότιοευρωπαίος. Δεν έχει πολλές διαφορές με τον Έλληνα και τις παραπάνω κατηγορίες. Ο Νοτιοευρωπαίος θα σου πεί πως γύρισε σπίτι του στις 7 το πρωί aν είναι Ισπανός, ενώ κάποιες φορές θα πετύχεις και τον Ιταλό που δεν έχει κανένα φίλο στο εξωτερικό αλλά συνεχίζει να γράφει στα Αγγλικά χρησιμοποιώντας τον μεταφραστή του google.

Foodporn...

Τον Απρίλιο του 2010, επτά μήνες πριν, είχα κάνει το παρακάτω ρεπορτάζ για τη lifo που αφορούσε το πόσο πολύ φαγητό έχουμε στα media και στις εκδόσεις. Ήταν πολλά τότε.Όχι όσα, όμως, είναι σήμερα...

Ένα διαχρονικό ερώτημα που δεν θα βρει ποτέ πειστική απάντηση: η τάση δημιουργείται από τα Μέσα ή μόνο τα τροφοδοτεί; Αν η απάντηση βρεθεί, να τη φωνάξουμε και στον Κολόμβο. Θα λύσει το πρόβλημα με το αυγό. Τα τελευταία χρόνια είναι γεγονός πως παρουσιάζεται πληθώρα πληροφοριών όσον αφορά τη μαγειρική και τις τροφές. Παλαιόθεν, η γιαγιά τα έγραφε σε ραβασάκια ή έβαζε την εγγονή να τ' αποστηθίσει. Δειλά δειλά στις αρχές του '80 ξεκίνησαν οι πρώτες εκδοτικές σειρές στο εξωτερικό και άνοιγαν τα πρώτα εξειδικευμένα βιβλιοπωλεία. Την επόμενη δεκαετία μπήκαν στον χορό τα έντυπα και οι εφημερίδες με στήλες που αφορούσαν το ευ ζην. Η ελληνική ιδιωτική τηλεόραση εγκαθιστά τα πρωϊνάδικα και αυτά με τη σειρά τους, μαζί με τα ζώδια, θεωρούν αναπόσπαστο κομμάτι της εκπομπής τους την «ώρα του μάγειρα». Στα '00s (ειδικά τη δεύτερη πενταετία) παρατηρούμε ένα παγκόσμιο food media ξέσπασμα. Ένθετα στις εφημερίδες, δεκάδες τηλεοπτικές εκπομπές, free press, τηλεστάρ με την ποδιά, ιστοσελίδες, ριάλιτι και υπέρμετρη εκδοτική παραγωγή. Η γιαγιά πια, αντί για ραβασάκι, δίνει το τελευταίο DVD του Τζέιμι Όλιβερ.

Δείτε και φάτε μάτια ψάρια

Εβδομαδιαία στην τηλεόραση μεταδίδονται έντεκα εκπομπές μαγειρικής (εκτός από τα ένθετα σε πρωινάδικα). Τέσσερις από αυτές είναι καθημερινές (2 ριάλιτι). Απ' ό,τι μας είπαν στο Mega, που μεταδίδει τρεις εκπομπές (Μαμαλάκης, Παρλιάρος, Μπουρνταίν) και ετοιμάζει μια τέταρτη (Masterchef, ριάλιτι σχολή μαγειρικής), οι εκπομπές μαγειρικής «ωφελούν ένα κανάλι στα νούμερα. Και σε μας και στους άλλους σταθμούς. Δείτε και το παράδειγμα του Κάτι Ψήνεται στον Alpha. Τις βλέπουν κυρίως οι γυναίκες. Ο Μαμαλάκης "έβαζε" και άντρες στο παιχνίδι. Ο Παρλιάρος έχει περισσότερο γυναικείο κοινό, αλλά αυτό οφείλεται στην ώρα προβολής του (Σάββατο απόγευμα). Συνήθως, απέναντί του έχει κάποιο αθλητικό γεγονός που προσελκύει τους άντρες». Μιας και μιλήσαμε για το Κάτι Ψήνεται καλό είναι να αναφέρουμε πως ήταν ένα από τα πιο επιτυχημένα πειράματα της τελευταίας χρονιάς. Η προβολή του την ώρα των ειδήσεων (20:00) το έφερε πρώτο από πλευράς τηλεθέασης στο κοινό 15-44 (το άλας της διαφήμισης) με 25,2%. Η παραγωγή δέχτηκε 20.000 αιτήσεις συμμετοχής (170 τα κατάφεραν). Στον έντυπο Τύπο, τώρα, είναι πασίγνωστα τα τρία μηνιαία ένθετα των μεγάλων εφημερίδων. Το μόνο που προκαλεί μια αισθητή αύξηση της κυκλοφορίας της εφημερίδας είναι ο «Γαστρονόμος» της «Καθημερινής της Κυριακής», που την ανεβάζει κατά 35.000 με 40.000 φύλλα την ημέρα έκδοσής του. Κατά τ' άλλα, δεν υπάρχει περιοδικό περιπτέρου είτε ένθετο που να μην έχει στην ύλη πέντε με έξι σελίδες αφιερωμένες στην κουζίνα.

Η εκδοτική παραγωγή

Η κυρία Βέφα Αλεξιάδου ξεκίνησε πριν από τριάντα χρόνια (πριν βγει στο γυαλί) και ήταν η πρώτη που εξέδιδε μόνο βιβλία μαγειρικής. Και συνεχίζει. Οι υπόλοιποι παραδοσιακοί εκδοτικοί οίκοι (Πατάκης, Τερζόπουλος, Λιβάνης, Σαββάλας, Κέδρος, Καστανιώτης) «γνώρισαν», όπως μας λέει η κυρία Άννα Πατάκη, «το peak τους πριν από πέντε περίπου χρόνια. Μετά, η αγορά του βιβλίου "τραυματίστηκε" από τις προσφορές των εφημερίδων ή από τα βιβλία περιπτέρου, οπότε οι εκδόσεις είναι πιο περιορισμένες. Εξάλλου, ένα βιβλίο μαγειρικής δεν έχει ημερομηνία λήξης. Μπορεί να πωλείται συνέχεια». Η Αλεξία Αλεξιάδου (κόρη της Βέφας και υπεύθυνη για τις εκδόσεις) πιστεύει πως «Η τηλεόραση και τα ένθετα δεν έχουν "κόψει" πωλήσεις από τα βιβλία γιατί απευθύνονται σε εντελώς διαφορετικό κοινό. Δεν υπάρχει μέσος όρος, γιατί η αγορά έχει αλλάξει σε μεγάλο βαθμό λόγω των πολλών εκδόσεων. Ένα πετυχημένο βιβλίο πρέπει να πουλήσει πάνω από 20.000 αντίτυπα. Η ελληνική κουζίνα είναι πάνω από το 50% της αγοράς, αλλά έχουμε πολλά και ενδιαφέροντα segments τα τελευταία χρόνια». Πρόσφατα, μάλιστα, εκδόθηκε από τον μεγάλο ξένο οίκο Phaidon το Vefa's Kitchen με ελληνικές συνταγές της Βέφας Αλεξιάδου: «Τα σχόλια είναι πολύ θετικά και οι πωλήσεις εξαιρετικές». Η Άννα Πατάκη διαπιστώνει πως επιτέλους η αγορά στον τομέα των εκδόσεων μαγειρικής έχει ωριμάσει. «Εμείς κάνουμε πολύ προσεκτικά βήματα με συγγραφείς όπως ο Βαγγέλης Δρίσκας και η Αγλαΐα Κρεμέζη και βιβλία που πουλάνε για πολλά χρόνια. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι τα παίρνουν για τις συνταγές. Άλλοι τα αγοράζουν ως αντικείμενο, γι' αυτό πρέπει να συνδυάζεις τη μαγειρική και με άλλα πράγματα. Να είναι πιο ευφάνταστο. Όπως τις 80 Συνταγές του Χίτσκοκ,που κυκλοφορήσαμε πρόσφατα».

Καλά να τα βλέπουμε, το θέμα είναι και να τα μαγειρεύουμε...

Η Μαρία Χαραμή, από τις πρώτες που μετέτρεψαν το ευ τρώγειν σε στήλη στην «Καθημερινή» πριν από 25 χρόνια, πιστεύει πως «οι άνθρωποι μαγείρευαν έτσι κι αλλιώς λιγότερο τα τελευταία είκοσι χρόνια. Δεν ξέρω αν μας κόπηκε η όρεξη για καλό φαγητό επειδή μπουκώνουμε πίτσες με το κιλό. Αυτό που μας κόπηκε σίγουρα είναι η όρεξη για δημιουργία. Η τηλεόραση είναι μια τοξίνη που παραλύει το δημιουργικό νεύρο του ανθρώπου. Οι άνθρωποι χαζεύουν τα φαγητά και δεν τα μαγειρεύουν. Είναι μια γαστροπορνεία». «Όσο η κοινωνία απομακρύνεται από το τραπέζι, από την ιεροτελεστία του φαγητού, τόσο πιο πολύ η μαγειρική περνάει στην κοινωνία του θεάματος», υποστηρίζει η τηλεκριτικός των «Νέων» Πόπη Διαμαντάκου. «Δεν έχει τίποτα το εκπαιδευτικό. Είναι θέαμα. Έχουμε ξεφύγει πια από τη μαγείρισσα που έφτιαχνε μια συνταγή για να τη δοκιμάσει η νοικοκυρά στο σπίτι. Είναι ένα πορνικό θέαμα γιατί απευθύνεται στα ένστικτα. Τα συγκεκριμένα είναι απενοχοποιημένα και αθώα, αφού τα φυσικά υλικά της τροφής έχουν τη δική τους υψηλή αισθητική. Αποτελούν μια νόμιμη ηδονή του ματιού. Στις εκπομπές μαγειρικής κάνεις ανάλυση θεάματος και δεν ασχολείσαι με την ουσία τους που είναι το φαγητό. Το φαγητό είναι η αφορμή που θα σε εμπλέξει συναισθηματικά. Άλλος θέλει να δει ένα σεφ να φτιάχνει το φαγητό, άλλος θέλει κάτι πιο βιτσιόζικο και βλέπει τον Μποτρίνι. Οι πιο φολκλόρ βλέπουν τον Μαμαλάκη. Οι πιο εστέτ τον Παρλιάρο».

Trend, απουσία πολιτικής, οικονομική λύση ή μια κοινωνία σε πρώιμα στάδια κατάθλιψης;

Μάλλον όλα μαζί! Ο άνθρωπος του Mega μας λέει το απλό: «Ως κανάλι ακολουθούμε τις τάσεις της κοινωνίας. Τα δείγματα ότι η μαγειρική θα γνωρίσει επιτυχία φάνηκαν παντού. Στις εκδόσεις, στα περιοδικά και στα media». Η κυρία Αλεξιάδου το βλέπει ως «σημείο των καιρών. Η μαγειρική ήταν και θα είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής μας. Οι σοβαροί επαγγελματίες αντέχουν στον χρόνο, ενώ οι υπόλοιποι είναι διάττοντες αστέρες». Η Πόπη Διαμαντάκου το βλέπει ως μια φτηνή και εντυπωσιακή λύση. «Trend δεν είναι, γιατί το φαγητό είναι ισχυρό πολιτιστικό στοιχείο. Αλίμονο αν η τηλεόραση το άφηνε απ' έξω. Όπως και το σεξ. Πριν από δεκαπέντε χρόνια δεν είχαμε ανακαλύψει πόσο φτηνές είναι αυτές εκπομπές. Και λάδι τρούφας να βάλεις μέσα σε μια συνταγή, πάλι πολύ φθηνότερα θα βγει από οποιαδήποτε άλλη παραγωγή. Δεν τις ανακάλυψε ξαφνικά η τηλεόραση, απλά είναι μια φτηνή και οικονομική λύση». Το Mega επιβεβαιώνει πως μπορεί είναι πιο φτηνές από άλλες εκπομπές, αλλά όχι ότι δεν είναι κι αυτές δαπανηρές. «Πετυχαίνουν γιατί σου δημιουργούν ένα συναισθηματικό δέσιμο. Η βασική αρχή του ριάλιτι είναι η επιτομή της μαγειρικής. Βέβαια, οτιδήποτε γίνεται σε υπερβολικό βαθμό. είτε είναι φαΐ είτε ριάλιτι είτε σάχλα, είναι λογικό να προξενεί ή να προξενείται από συμπτώματα κατάθλιψης», καταλήγει η κ. Διαμαντάκου. H Μαρία Χαραμή είναι απόλυτη: «Η απογοήτευση από την πολιτική και τη συμμετοχή στα κοινά οδηγεί στη μαγειρική. Η κοινωνία μας βρίσκεται σε μια κατάσταση εμμηνόπαυσης. Αν θέλετε, καλύτερα, μια φάση βαθιάς ανηδονίας. Οι άνθρωποι δεν ευχαριστιούνται με τίποτα. Ότι η κατάθλιψη θα είναι η μεγάλη αρρώστια του 21ου αιώνα είναι γεγονός. Η αφθονία εικόνων και το στούμπωμα της δημιουργικότητας είναι ένα από τα πρώτα συμπτώματα. «Ένας οικογενειακός φίλος, δίχως περιττά κιλά, που πλησιάζει τα εξήντα, είπε μια μέρα στο τραπέζι: "Ό,τι και να κάνω στη ζωή μου, η μόνη μου διασκέδαση είναι το φαγητό"». Μπορεί να είναι και η απάντηση στο ερώτημά μας. Το food porn είναι μια αναπόφευκτη εξέλιξη.

τσουλούφης

ο στεφανος ροκος σημερα στο λατερνατιβ

το παραπανω έργο ανήκει στον στέφανο ρόκο και την καινούρια του ατομική έκθεση 'horror and romance on another planet' που έχει εγκαίνια τη δευτέρα 15/11 στην αίθουσα τέχνης "Αγκάθι" (Μηθύμνης 12, πλ. Αμερικής) ... εκτός από τους ωραίους πίνακες όμως η έκθεση συνοδεύεται κι από μια συλλογή με κομμάτια που καλλιτέχνες από την ελλάδα και το εξωτερικό συνέθεσαν αποκλειστικά για το συγκεκριμένο πρότζεκτ... από τους last drive και την αρλέτα στον φοίβο δεληβοριά και τους zita swoon...
θα μας τα πει καλύτερα ο ίδιος τη δέυτερη ώρα του σημερινού λατέρνατιβ...εσείς συντονιστείτε από τις 22.00...

horror and romance

Bicycle Film Festival

(κλικ του ενλαρτζ)

...τα παιδιά που φέρνουν το BFF στην Αθήνα μετά τις 34 πόλεις που το έχουν φιλοξενήσει σε όλον τον κόσμο σήμερα τη δέυτερη ώρα του λατέρνατιβ μαζί μας στο στούντιο...
stay tuned από τις 22.00 με την απαραίτητη εκλογολογία της επόμενης μέρας και τα αθλητικά της δευτέρας...

φιλοι μας ... (και κανονικοι ανθρωποι)

...και ο μακης μηλατος, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με την "ανοιχτη πολη" της ελενης πορταλιου...

και για όνομα

λατερνατιβ

Τετάρτη και ο Μαχαιροβγάλτης στο Laternative

Σήμερα στις 22:30 και για το υπόλοιπο της εκπομπής θα είναι στο στούντιο o Γιάννης Οικονομίδης (σκηνοθέτης) και οι πρωταγωνιστές του Μαχαιροβγάλτη. Θα μιλήσουμε για την ταινία που ανοίγει αύριο Πέμπτη στις αθηναϊκές αίθουσες, για τη βία και την ασχήμια της ελληνικής κοινωνίας και για τη νέα μόδα που αποκαλείται ελληνικό σινεμά.

Διαβάστε μια συνέντευξη που είχε κάνει ο ένας από τους δύο στο Γιάννη Οικονομίδη πριν από καιρό.

Στην τρίτη σου ταινία είσαι πιο ψύχραιμος;

Ναι, σίγουρα. Στο Σπιρτόκουτο ήταν όλα καινούργια. Η πρώτη συνάντηση με το κοινό. Η ταινία κουβάλαγε πολύ χτικιό στο να γίνει, στο να κατασκευαστεί, οπότε, όταν βγήκε στις αίθουσες, ήταν σαν να απελευθερώθηκε μια τρομερή ενέργεια τη στιγμή

Ο Μαχαιροβγάλτης τι κουβαλάει;

Μάλλον περισσότερη ψυχραιμία και ωριμότητα. Είναι και από ‘μένα πιο φιλοσοφημένα τα πράγματα. Καμία σχέση δεν έχει ο Μαχαιροβγάλτης με το Σπιρτόκουτο. Ήταν η πρώτη φορά που σηκωνόμουνα να πάω στο γύρισμα και δεν σκεφτόμουνα τίποτα άλλο παρά μόνο αυτό. Στις άλλες ταινίες σκεφτόμουνα ένα σωρό άλλα πράγματα....

η συνέχεια της συνέντευξης στη Lifo εδώ

the social network

Βλέπω πια τα "ποιοτικά" μπλοκμπάστερ, πιστός στη (δική μου) "θεωρία του διαλείμματος". Μέχρι να εμφανιστεί η ένδειξή του στη μεγάλη οθόνη ξέρω πώς παρακολουθώ την ταινία του σκηνοθέτη. Μετά από αυτήν συνήθως το φιλμ περνάει στο τερέν του κοινού, των στούντιο και των χρηματοδοτών. Κόβει μονέδα για να κριθεί στο box office. Ίσως γι' αυτό οι απρόσμενες, πρωτότυπες, θεαματικές κλιμακώσεις έχουν εγκαταλέιψει πια το Χόλιγουντ κι έχουν περάσει στους τηλεοπτικούς δέκτες (όπου υπάρχει η πολυτέλεια της αναίρεσης - του σεναριακού undo στο επόμενο επεισόδιο). Το Social Network δεν ξεφεύγει από τον παραπάνω κανόνα. Αλλά αυτό δεν είναι (καθόλου) κακό. Γιατί, αρχής γενομένης από την σπουδαία πρώτη σκηνή (η οποία συμπυκνώνει την ανάγκη που γέννησε και συντηρεί το facebook σε έναν τρίλεπτο τσακωμό κολεγιακού affair) το πρώτο του μισό είναι καταιγιστικό. Τόσο σφιχτοδεμένο που δε σε αφήνει να πάρεις άνασα για να μη χάσεις ούτε μια αιχμή του υποδειγματικού editing, τόσο γρηγορο που τσιτώνεις μην τυχόν σου ξεφύγει κάποιο από τα εκπληκτικά one-liners των πρωταγωνιστών που σκάνε πολυβολικά, τόσο εύστοχο που διηγείται μια ιστορία από τρεις οπτικές σκιαγραφόντας τες ταυτόχρονα και πλήρως. Το θέμα του φιλμ είναι, εν τέλει, η ιδέα της ζωής on-line. Αλλά, ο Φίντσερ δεν τη συστήνει στους θεατές του, γνωρίζει ότι απευθύνεται σε τύπους που μπορεί να κάνουν accept μέσω smartphones σε friend requests όσο βρίσκονται στη σκοτεινή αίθουσα. Γι' αυτό μιλάει τη γλώσα και κινείται στους ρυθμούς ενός κοινού που συνεννοείται με 'LOL' και 'BRB'. Περισσότερο από κάθε άλλον που το επιχείρησε στο παρελθόν. Μετά έρχεται η ανάγκη για δράμα. Για ανθρώπινη διαπλοκή, για ανθρώπινη επικοινωνία μιλάμε άλλωστε. Κι αρχίζουν οι συντομεύσεις παύλα υπεραπλουστεύσεις. Κατανοητό. Ειδικά, από τη στιγμή που δεν προστατεύει (ούτε αγιογραφεί) κανέναν. Ακόμα και την Αυτού Ζάκερμπεργκ Μεγαλειότητα...


Έτσι το είδα κινηματογραφικά. Από την άλλη συζητώντας με πολλούς φίλους (από κοντά - όχι σε chat) τις τελευταίες μέρες, ακούω να λένε "μα καλά πώς μπορεί να έχει τόσο ενδιαφέρον η κινηματογράφιση ενός επιχειρηματικού success story;'. Δεν ξερω, αν είναι ο δικός μου εθισμός στα social media ("είμαι ο τερέζος και είμαι καλά") που θεωρεί αυτονόητα σημαντικό ένα φιλμ για ένα τεχνολογικό/επικοινωνιακό μόρφωμα στο οποίο έχουν account 500 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο. Αλλά, ακόμα κι αν δεν έχεις προφίλ, ακόμα κι αν δεν έχεις προωθήσει το πάρτι γενεθλίων σου εκεί, ακόμα κι αν δεν έχεις σχολιάσει κάτι, ακόμα κι αν δεν έχεις φλερτάρει, ακόμα δεν έχεις καλύψει κάποια συναισθηματική σου τρύπα on-line (που αποκλείεται δηλαδή) το Social Network σε αφορά. Γιατί είναι το φιλμ που σε χρόνο - ρεκόρ διηγείται την ιστορία μερικών ηρώων της γενιάς μας. Του Ζάκερμπεργκ, ας πούμε. Του Σον Πάρκερ, επίσης, που μετά το Napster ανακατεύτηκε και με το social netwrorking (και την πάτησε από τις "γραμμές" - τις οποιες ακόμα δε σνιφάρεις on-line).Προσοχή: Ήρωες όχι Αντάρτες. Ήρωες που δε θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, όπως η γενιά των γονιών τους. Ήρωες που δεν μπορούν να φανταστούν (δεν τους ενδιαφέρει) τον εαυτό τους, έξω από τα καπιταλιστικά σχήματα (η αγωνία της εισαγωγής στις κολλεγιακές αδελφότητες που ήταν η κινητήρια δύναμη του Ζάκερμπεργκ, δεν είναι το πρώτο ανάλογο προπύργιο;). Ήρωες που δεν έχουν τον τσαμπουκά της θέλησης, αλλά το σνομπισμό της Ιδέας. Της Ιδέας που θα πουλήσουν στους κοστουμάτους, τους οποίους θα ακυρώνουν πηγαίνοντας σε μίτινγκ μαζί τους φορώντας πιτζάμες. Εξαντλώντας ακριβώς εκεί τον αντικομφορμισμό τους. Δισκεδάζοντας για λίγο ότι τους κάνουν πίπες οι executives μέχρι να τους τουμπάρουν οι νομικάριοι και να τους ενσωματώσουν. Αδιαφορώντας για τις θεωρητικές προεκτάσεις που θα δώσουν μετά τα παγκόσμια αμφιθέατρα στις καινοτομίες τους. Εκείνοι ήθελαν απλά να μην πληρώνουν για δίσκους ή να μπορούν να συγκρίνουν ταυτόχρονα κώλους. Γιατί αυτό θα ήταν το εισιτήριο που θα τους οδηγούσε στη δημοφιλία, στο 'coolness' - το μεγαλύτερο και ακριβότερο, τελικά, καπιταλιστικό τρόπαιο απ' όλα. Οι (νεο)γιάπηδες το διεκδικούν με Prada, Cayenne και Mont Blanc. Εκείνοι το κατάφεραν με το μυαλό τους...



Δέκα χρόνια πριν ο Φίντσερ είχε δώσει ένα άλλο generation film. Το Fight Club. Με την ειδοποιό διαφορά ότι την ταμπέλα του "εμβληματικού", την δώσαμε τότε εκ των υστέρων. Γοητευμένοι από το βίαιο μηδενισμό με τον οποίο κήδεψε την (αμερικάνικη) ψευδαίσθηση του '90s alternative nation, σατιρίζοντας την εισβολή του metrosexuality στην καθημερινότητά. Δέκα χρόνια μετά την έκρηξη και τις πρωτες νότες του "Where Is My Mind?" o Τάιλερ Ντέρντεν έχει γίνει avatar. Και το σαπούνι, λίπασμα στη Farmville...

τερεζος

σημερα στο λατερνατιβ

...αυτα τα τρια αγρια κοριτσια θε ειναι σημερα μαζι μας στο στούντιο του laternative (22.00-00.00 @ σκαι 100.3) για να μιλήσουν για Το Αγόρι Που Κλότσαγε...
όπως λένε οι ίδιες...

"Είμαστε μία νέα ομάδα, οι επονομαζόμενες Cheek-bones και αυτή είναι η πρώτη μας δουλειά, εφόσον ήμασταν οι νικήτριες του Scratch Night στο Bob Theater Festival που είχε διοργανώσει η ομάδα Abovo στο θέατρο Χώρα"

Σκηνοθεσία-ερμηνευτές Εύη Δόβελου,Ελένη Ευταξοπούλου,Αγγέλικα Σταυροπούλου.
Επιμέλεια κίνησης Τάσος Καραχάλιος
Σκηνικά Αλέξανδρος Κουφαδάκης
Κοστούμια Έλλη Ταβλαρίδου
Φωτισμοί Ανδριάνα Δακανάλη
Το κανονικό εισιτήριο έχει 12 ευρώ και το φοιτητικό 8 ευρώ. Παραστάσεις κάθε Δευτ. και Τρ. στις 21.00 μέχρι τις 26/10

Και λίγα λόγια για την υπόθεση:

''Ένα γκροτέσκο παραμύθι που διαπραγματεύεται την ακόρεστη φαντασία
ενός μοχθηρού 13χρονου αγοριού.Η απέχθειά του για το ανθρώπινο είδος
τον οδηγεί σε μια ξέφρενη εκδίκηση,όπου ακόμα και ο θάνατός του
τροφοδοτεί τη ματαιοδοξία του.''

συντονιστείτε λοιπόν...



τα τρία κομμάτια με τα οποία θα τις εντυπωσιάζαμε ο κόσμος ήταν δίκαιος

of montreal (with the lost trees) - the past is a grotesque animal
το έπος που αναγνωρίστηκε και αποθεώθηκε στο ψευδοκράτος του ιστορικού τριγώνου σε μια πιο σύντομη εκδοχή - προσφορά σε κάθε dj του key bar που θέλει να διαφέρει

deerhoof - let's dance the jet (mikis theodorakis cover)
οι outsiders από το Σαν Φρανσίσκο που είναι κι επικαίροι λόγω αυτού διασκευάζουν στο επερχόμενο τους άλμπουμ Μίκη (από το σάουντρακ αυτής της απίθανης ταινίας - μα πού την ξέθαψαν; ... κούντος του μιχαλόμπος για τη βοήθεια)

beck - cellphone's dead (villalobos entlebuch remix)
το είχαμε ξαναδώσει σε ellen allien remix - εδώ η αναπάντεχα funky εκδοχή του ricardo

...για να κάνετε κι εσείς τους έξυπνους, κλικάρετε πάνω στους τίτλους...

αλόχα

τερεζος

as heard on radio laternative vol.3

τρίτο και τελευταίο μέρος από τα έτοιμα ριβιουζ που έχουν δημοσιευθεί σε αβόπολις-σόνικ...μετά από αυτό συντονίζομαι κανονικά με τους υπόλοιπους δισκομάχους...να θυμάσαι Α+ παίρνουν μόνο τα αριστουργήματα (αλλα αυτό θα το συζητήσουμε σε κάποιο άλλο ποστ ή κάποια μελλοντική ψηφοφορία)...


UNDERWORLD
Barking (Cooking Viny/Hitch Hyke)
C
Να τα μας πάλι. Ακόμα ένα volume της αναμέτρησης με τις αναμνήσεις, τις καταβολές, τον μουσικό οπαδισμό. Στο Oblivion With Bells το δίδυμο Smith-Hyde είχε διαφύγει –τουλάχιστον για τους σκληρούς fans – της hip απαξίωσης που επιβάλλει η εποχή του «κάθε μέρα έχω και νέο αγαπημένο συγκρότημα». Είχε μια εκπληκτική τριάδα κομματιών που άνοιγαν τον δίσκο, ανακαίνιζαν τις ευχάριστες αναθυμιάσεις του παρελθόντος κι έκρυβαν το συνολικό συμπέρασμα ανισότητας. Εδώ, δυστυχώς η υπόθεση μύριζε από την αρχή. Από την ξαφνική στροφή στις συνεργασίες. Όχι φωνητικά, αλλά παραγωγικά. Κι αν το 2007 οι Underworld κατά δήλωσή τους επηρεάζονταν από τον James Holden και τον Ricardo Villalobos, στο Barking διαβάζεις τα ονόματα και δεν το πιστεύεις. Μα τι ζήλεψαν δηλαδή στους βρετανούς εκπροσώπους της εμπορικής house Mark Knight και D. Ramirez; Πόσα σουξέ μπορεί να βγάλει από το καπέλο του ο Dubfire (αν και το εναρκτήριο ‘Bird 1’ που έγραψαν μαζί είναι ένα τυπικά καλό Underworld track); Μα αν είναι δυνατόν, τι ακριβώς περίμεναν από τον ‘βασιλιά της τρανσομπαλάντας’ Paul Van Dyk; Η πιο ενδιαφερουσα συνεργασία προκύπτει εύλογα στο μυστηριώδες ‘Hamburg Hotel’ με τον σπουδαίο Applebim της Skull Disco. Τυχαίο; Δε νομίζω, είναι ο μόνος που στράφηκαν κι έχει επαφή με το τώρα . Προσθέτεις και το ένα από τα δύο κομμάτια της συνεργασίας με τους High Contrast - το πρώτο single ‘Scribble’ με τα σεροτονινικά ‘90s breaks και καθάρισες. Βγάζοντας το συμπέρασμα πως οι Underworld έβγαλαν έναν δίσκο για όσους ψηφίζουν στο ετήσιο δημοψήφισμα του DJ Mag. Όχι ακριβώς ανθρώπους που ακούνε μουσική. δηλαδή…

underworld feat. applebim - hamburg hotel


!!!
Strange Weather Isn’t It (Warp)
B+
Μετά τo ανεπανάληπτo Synch του 2007, οι «θαυμαστικοί» ανακηρύχθηκαν σε darlings του ελληνικού κοινού (έστω κι αν δεν τους τίμησε στο άκυρο περσινό live του Βύρωνα). Με την, καθόλου αρνητική, υποσημείωση ότι πρόκειται για μπάντα που στη σκηνή είναι μια κλάση πάνω απ’ ότι στο στούντιο. Στο φετινό τέταρτο άλμπουμ οι «Τσουκ Τσουκ Τσουκ» πάνε να διορθώσουν αυτήν την αντίληψη, φτιάχνοντας, αν όχι το καλύτερο, σίγουρα το πιο ώριμο άλμπουμ της σχεδόν 15ετούς πορείας τους. Ένα 40λεπτο ηδονιστικό πανηγύρι, όπου πια δεν παίζουν μπάλα με τσιτάτα που καλούν τον Μπετόβεν να σκύψει ή που κηρύσσουν πάρτι ανένδοτο κατά του κακού δημάρχου Τζουλιάνι. Άλλωστε, ολοφάνερα, δε στοχεύουν στα singles. Όχι ότι το ‘The Hammer’ – το πιο γκρουβάτο τραγούδι που έχουν γράψει ποτέ – ή τα ‘AM.FM’ και ‘Steady As The Sidewalk Cracks’ δεν είναι τέτοια. Αλλά, είναι ίσως η πρώτη τους φορά που το υλικό ακούγεται τόσο εύκολα απνευστί, σαν ένας ποταμός φρενήρους μπάσου με προσεκτικά τοποθετημένα φωνητικά, percussive σημαδούρες και πνευστά ρεύματα. Πατάς το play, ξεχνάς την εναλλαγή των tracks και στο φινάλε νομίζεις ότι πέρασαν 10 λεπτά. Όχι λόγω μονοτονίας, αλλά λόγω flow. Τώρα που το disco punk μοιραία ξεφτίζει και παρότι η ατυχία τους στέρησε από τη ζωή και δεύτερο ντράμερ, οι !!! μοιάζουν ακάθεκτοι. Χωρίς να χρειάζεται να φωνάζουν πια Louden Up Now παραδίδουν τον πιο δεξιοτεχνικό τους δίσκο κι επιβιώνουν όπως στοιχηματίζω ότι δε θα κάνουν οι Hercules And Love Affair ή απορώ αν θα καταφέρουν οι Rapture. Γιατί χωρίς να ξεχνάνε τα δάνεια από τους A Certain Ratio και το madchester βουτάνε όλο και πιο βαθιά στην πολυρυθμική σεξουαλικότητα των μαύρων ‘70s και την club κεφαλαιοποίησή της στο garage του Larry Levan. Κι αυτοί είναι καλοί οδηγοί, αν συνυπολογίσεις ότι το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Βερολίνο…

!!! - the hammer


NO AGE
Everything In Between (Sub Pop)
B+
Οι διαδικτυακές κριτικές υποδέχθηκαν το τρίτο άλμπουμ του καλιφορνέζικου ντουέτου (και ουσιαστικά πρώτης δουλειάς για την οποία έδινε δεκάρα «σημαντικό» μέγεθος κοινού) με το συμπέρασμα – κοινοτοπία «οι No Age τελικά είναι μια κρυμμένη μελωδική ποπ μπάντα». ΟΚ. Κι εσύ πρέπει να ανακαλύψεις αν αυτό είναι καλό ή κακό. Γιατί αυτό που μάλλον σε είχε κερδίσει με την πάρτη τους ήταν η άνευ όρων και φτιασιδιών παράδοσή τους στον ακατέργαστο lo-fi θόρυβο. Με τις hardcorαδικες καταβολές να μην κρύβονται και την «έντεχνη» προσέγγιση των Sonic Youth να αποφαίνεται «ευλόγησον». Τα λόγια στην άκρη, τα πετάλια και οι παραμορφωτές στο προσκήνιο, προορισμός το χάος. Φέτος, όμως υπάρχουν στίχοι. Πολλοί στίχοι. Και το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, το ποπ αριστούργημα ‘Glitter’ θυμίζει Cure (!), έστω κι αν αυτοί δεν έχουν βοκαλίστα ανάλογης βαρύτητας. Όταν φτάσεις στο γνωμοδοτικό σταυροδρόμι στάσου λίγο πριν διαλέξεις την κατεύθυνση της απόρριψης επειδή κι «αυτοί έκαναν την εμπορική παραχώρηση να στρογγυλέψουν». Γιατί, παρότι ο εκπληκτικός ντράμερ Dean Allen Spunt δυσκολεύεται να τραγουδήσει (που να το δεις και live), οι άτιμοι το’ χουν (αυτό κι αν πρέπει να δεις live). Είτε επέλεξαν συνειδητά να γίνουν πιο βατοί είτε όχι, η ουσία είναι ότι tracks σαν τα ‘Common Heat’, ‘Fever Dreaming’ (πόσο περισσότερο Dinosaur Jr.;), ‘Chern Trails’ αποδεικνύουν αποθεωτικά ότι «τον πειραματισμό πολλοί εμίσησαν, το sing-a-long ουδείς». Και οι νοσταλγοί που θα μιλήσουν για φλυαρία, ας βάλουν τέρμα το ‘Shred And Transcend’…

no age - it's oh so quiet (bjork cover)



TAME IMPALA
Innerspeaker (Modular)
A-
Όσοι τους είχαμε πάρει χαμπάρι στο προπέρσινο EP που ξεχώριζε μέσα στον electro συρφετό της Modular, είχαμε πίστη ότι τα πουλέν από το Περθ δε θα μας απογοητεύσουν. Και όντως το ντεμπούτο είναι ανάλογο των προσδοκιών. Οι Tame Impala είναι λοιπόν τέσσερα πιτσιρίκια στα early 20s τους που κάνουν μουσική που μετράει τουλάχιστον τη διπλάσια ηλικία από εκείνους. Είναι να απορείς πως κατάφεραν να απορροφήσουν στα 22-23 τους την ψυχεδελική εγκυκλοπαίδεια, να τη βρωμίσουν με την αυθάδεια της ηλικίας τους, να μπολιάσουν μέσα τους το χάσιμο των Jefferson Airplane με το pop hook που κληρονόμησαν στους αιώνες των αιώνων οι Byrds, να καταφέρουν να κάνουν τα πετάλια τους να μην ξεχνάνε ότι οι Sonic Youth καθόρισαν τον κιθαριστικό θόρυβο των τελευταίων τριάντα χρόνων. Αλλά, όταν λέμε «ψυχεδέλεια» μην το παρεξηγείς και σκέφτεσαι Μάταλα, Τσιβιλίκες και λοιπούς γραφικούς συνειρμούς. Οι Tame Impala κλείνουν τις παραπάνω επιρροές σε κομμάτια, στην πλειοψηφία τους, εύπεπτα – όχι «δύσκολα». Χάνονται στη χώρα του reverb, παραμορφώνουν τα φωνητικά τους για να δημιουργήσουν βάθος, ξεκινάνε με το μυοχαλαρωτικό ‘It Is Not Meant To Be’, συνεχίζουν με το catchy νευρικό ‘Desire Be Desire Go’, συνθηματολογούν ‘Solitude Is Bliss’, ρετράρουν αθεράπευτα στο ‘Bold Arrow Of Time’. Και προφανώς διεκδικούν με τον Gonjasufi τον τίτλο του newcomer της χρονιάς…

tame impala - solitude is bliss (midnight juggernauts remix)



MATTHEW DEAR
Black City (Ghostly International)
B-
Σε κάθε κυκλοφορία του Matthew Dear, την οποία υπογράφει με το ονοματεπώνυμό του και όχι με κάποιο από τα aliases του (False, Jabberjaw και το γνωστότερο όλων Audion) διακρίνω ένα «άγχος» από τους technoheads κριτικούς και fans να δουν τον «μεγάλο δίσκο». Να χρησιμοποιήσουν τις δουλειές του ως επιχείρημα απέναντι σε εκείνους που πιστεύουν ότι η κοινωνία του techno εξαϋλώνεται έξω από το club. Ο Dear είναι απόλυτα χαρακτηριστική περίπτωση, μιας και η περίοδος της δισκογραφίας του (2003-…) δε συμπίπτει και με καμία χρυσή εποχή για την ηλεκτρονική χορευτική μουσική. Έλα όμως που ο Audion είναι πολύ καλύτερος από τον ίδιο τον Matthew Dear. To Black City, όπως και ο προκάτοχός του Asa Breed, προσεγγίζει την επανακάμψασα electropop με έναν πιο σκοτεινό tech τρόπο που σε παραπέμπει μέχρι και στους NItzer Ebb (ειδικά στο ‘Little People’ που ξεκινά σαν το ‘Don’t You Want Me Baby’ των Human League για να παρεκτραπεί σε ένα tech house φωνητικό anthem που διαρκεί 9’21’’). Ο Τεξανός σκηνοθετεί ευπρόσδεκτα νοσηρή ατμόσφαιρα, πατάει ολοφάνερα στα ‘80s χωρίς να ακούγεται ξεδιάντροπα ρετρό, αλλά νομίζω ότι μετά από 4 άλμπουμ μπορούμε να πούμε είναι ότι είναι ένας προικισμένος στιλίστας πάντοτε αγχωμένος να φτιάξει ποπ τραγούδια. Οι πρώτες ύλες υπάρχουν, αλλά σε αυτήν την κουζίνα δεν τα καταφέρνει τόσο καλά. Γι’ αυτό ποτέ δε θα πλησιάσει τους συγγενείς Junior Boys και ούτε κατά διάνοια θα μας δώσει άλμπουμ σαν το περσινό του Circlesquare. Αντίθετα, στα techno 12’’ θα παραμείνει μάστορας…

matthew dear - little people (black city) (mark e dub version)

αλοχα

τερεζος