Laternative

μετακομιση

2011-09-07T23:30:00.002+03:00

απο δω και στο εξης το παρον ειναι αρχειο, μεταφερθηκαμε στο laternative.tumblr.com ...

ο φοιβος δεληβοριας σημερα στο λατερνατιβ

2011-07-13T10:50:00.003+03:00

ο φοιβος δεληβοριας θα ειναι μαζι μας στο στουντιο, σημερα τεταρτη 13/7, 22.00-00.00 @σκαι 100.3... αυριο πεμπτη μαζι με τους baby guru δινει συναυλία στο φεστιβαλ της ρεματιας στο χαλανδρι (την παρασκευη παιζουν ο leon και η μαριεττα φαφουτη)...
θα πουμε πολλα, διαφορα και χαριτωμενα για αορατους, αγανακτισμενους και ομορφους ανθρωπους...

stay tuned

Μπατσοι Γουρουνια Δολοφονοι

2011-06-30T02:18:00.003+03:00

"Ούτε στον πόλεμο δεν γίνονται αυτά" (ΕΞΑΝΤΑΣ) from Yorgos Avgeropoulos on Vimeo.

σημερα στο λατερνατιβ

2011-06-24T18:33:00.003+03:00

...οι brothers in plugs, η μπαντα που επιλεχθηκε από τον σχετικο διαγωνισμό για να ανοίξει τους bon jovi στις 20/7 στο ΟΑΚΑ σήμερα το βράδυ στο laternative @ skai 100.3 (22.00-00.00)...

ναι, είναι αδέρφια

the past (interview) is a grotesque animal vol. 3

2011-06-20T10:13:00.005+03:00

μιας και το trending topic των ημερων θα ειναι #amy, η "στηλη" επανερχεται με μια συνεντευξη που μου ειχε δωσει το ταραγμενο (βλ. ακυρωσεις Depeche Mode, Franz Ferdinand και χαλαζι στο Rockwave) καλοκαιρι του 2009 ο 'didi music' Νίκος Λώρης... δημοσιευθηκε τον δεκαπενταυγουστο εκεινης της χρονάς στον "Ταχυδρόμο" και νομιζω εχει ενα ενδιαφέρον για το πως παιζεται το συναυλιακο παιχνιδι στην ελλαδα...μεχρι τοτε (tel) aviv geffen...

ΝΙΚΟΣ ΛΩΡΗΣ – Ο ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΗΣ

«Κυριε Λώρη, γιατί ακυρώνονται τόσες συνυαλίες;»

Ο «κύριος Rockwave» μιλάει εφ’ όλης της ύλης...

Πόσες φορές δε θα ήθελες να τον είχες απέναντί σου; Για να σου λύσει απορίες, να του παραπονεθείς, να του ζητήσεις να φέρει την αγαπημένη σου μπάντα, ακόμα και για να τον βρίσεις – δίκαια ή άδικα. Ο άνθρωπος που έχει διοργανώσει τις μεγαλύτερες συναυλίες που έχουν γίνει ποτέ στην Ελλάδα, ανοίγει το κυψελιώτικο νεοκλασικό που στεγάζεται η Didi Music και δίνει απαντήσεις για όλα. Εξηγεί όσα έγιναν φέτος το καλοκαίρι, ομολογεί τα λάθη του, παραδέχεται αλαζονεία, αναλύει τον ανταγωνισμό ‘made in Greece’ και αποκαλύπτει τα μελλοντικά του σχέδια...

ΕΝΑ ΔΥΣΚΟΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Ήταν το πιο επεισοδιακό καλοκαίρι που έχεις ζήσει όλα αυτά τα χρόνια στη διοργάνωση συναυλιών; Σίγουρα ναι. Αν και είχαμε ταλαιπωρηθεί εξισου, όταν ακυρώθηκε η μία μέρα του Rockwave το 2001 με Nick Cave, Fall κτλ.

Έπαιξε ρόλο σε όσα έγιναν η περίφημη οικονομική κρίση στην οποία πλέον αποδίδονται τα πάντα; Όχι, τουλάχιστον στα δικά μας. Σε μας έπαιξε ρόλο η κακή τύχη. Από την πρώτη κιόλας βραδιά των Depeche Mode στις 12/5. Η ακύρωσή της και όλα όσα ακολούθησαν, νομίζω ότι σηματοδότησαν αρνητικά τις υπόλοιπες συναυλίες του καλοκαιριού, όχι μόνο εκείνες της Didi. Άλλαξε η ψυχολογία του κόσμου. Δε νομίζω ότι έχει ανακοινωθεί κάτι μεγάλο από εκείνη την ημέρα και μετά.

Αισθάνεσαι την ανάγκη να απολογηθείς για όσα έγιναν φέτος και σου καταλογίζονται σχεδόν προσωπικά; Εννοώ πέραν των συνηθισμένων «ξύλινων» επίσημων ανακοινώσεων… Τα πράγματα είναι απλά και τα έχουμε πει πολλές φορές. Αν μιλάμε για τους DM η αλήθεια είναι μία: τελειώνει το support group, οι ηχολήπτες παίρνουν κανονικά θέσεις, οι υπόλοιποι δύο από την μπάντα συν τους μουσικούς που τους συνοδεύουν πηγαίνουν στις σκάλες που οδηγούν στην σκηνή και ο Dave Gahan προς την τουαλέτα. Κι εκεί προκύπτει το πρόβλημα (σ.σ. τελικά του αφαιρέθηκε όγκος από την ουροδόχο κύστη και ακυρώθηκαν οκτώ live της ευρωπαϊκής περιοδείας τους). Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν το ήξερε από πριν. Εγώ πήγαινα να δω το opening όταν χτύπησε το κινητό (ήταν περίπου 21.05) και ήταν οι γιατροί. Τον εξέτασε το ιατρικό τιμ του Terra Vibe, υπήρξε μια πρόταση να του γίνει παυσίπονη ένεση για να «βγάλει» το show, αλλά ο μάνατζερ του δεν το συζητούσε. Είπε ότι «η υγεία του Dave είναι πιο σημαντική από το να γίνει το live» κι έτσι αντί να ανέβει στη σκηνή κατευθύνθηκε προς το νοσοκομείο Metropolitan.

Σας κατηγόρησαν ότι όταν μάθατε το πρόβλημα δεν ενημερώσατε έγκαιρα τον κόσμο και συνεχίσατε να κόβετε εισιτήρια... Δεν ισχύει. Η συναυλία ήταν sold-out από νωρίς το απόγευμα. Η ουρά που υπήρχε αφορούσε εισιτήρια χορηγών. Το πρώτο σου μέλημα εκείνη τη στιγμή είναι να προστατεύσεις τον κόσμο που προφανώς θυμώνει με τη μη διαξαγωγή και ξέρουμε ότι αρκεί «μια φλόγα για να βάλει φωτιά στον κάμπο». Να το πω και διαφορετικά: εμείς δεν καιγόμαστε να κόψουμε μερικά εισιτήρια παραπάνω όταν ο καλλιτέχνης παιρνει το 90% (μερικές φορές μέχρι και το 97,5%) των εισπράξεων. Δεν έχουμε κανένα λόγο να το ρισκάρουμε. Όσον αφορά την ενημέρωση, πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι για να πεις κάτι επίσημο πρέπει να προηγηθούν δεκάδες τηλέφωνα σε πολύ λίγο χρόνο.

Να πάμε στους Franz Ferdinand. Δεν ξέρω κανέναν που να πείστηκε με την επίσημη ανακοίνωση περί «απρόβλεπτων παραγόντων που καθιστούν αδύνατη τη μεταφορά του εξοπλισμού του συγκροτήματος από την Ολλανδία στην Ελλάδα». Οι FF είναι ένα συγκρότημα με εμπορική δυναμική που αρμόζει στον Λυκαβηττό, όχι στο Terra Vibe που ηταν προγραμματισμένο να παίξουν. Ανοίγω μια παρένθεση εδώ για να ευχηθώ να ανοίξει το θέατρο του χρόνου γιατί είναι πολλοί οι καλλιτέχνες που μας ζητάνε να παίξουν εκεί, είναι ένα συναυλιακό σημείο αναφοράς της Αθήνας. Μονο που με χωρητικότητα 3000 ατόμων, κάτι που σημαίνει μάξιμουμ 2700 εισιτήρια. καμία συναυλία δεν είναι δυνατόν να βγάλει τα λεφτά της, τη στιγμή που έχουμε ανεβάσει πολύ ψηλά τον πήχη της παραγωγής. Οι FF θα έρχονταν στην Αθήνα στο πλαίσιο ενός πακέτου που περιλάμβανε τρεις ακόμα προορισμούς στα Βαλκάνια. Οι οποίοι ακυρώθηκαν για λογους που δε γνωρίζω. Μας ζητήθηκε από να αναλάβουμε όλο το κόστος του εξοπλισμού και όχι το ένα τέταρτο που μας αναλογούσε και είχε συμφωνηθεί αρχικά. Κρίναμε ότι δε μας συνέφερε και αρνηθήκαμε να το κάνουμε.

Τη δεύτερη ημέρα του Rockwave, ανεξάρτητα από αν μπορούσε να γίνουν ή όχι τα live, δεν αργήσατε χαρακτηριστικά να εκδόσετε ανακοίνωση; Πολλοί μπορεί να είχαν ξεκινήσει άδικα για τη Μαλακάσα μέχρι τις 18.30 το απόγευμα που υπήρξε επίσημη ενημέρωση... Καταρχάς τα live δεν μπορούσαν να γίνουν με κανέναν τρόπο. Δεν είναι δυνατόν να παίζεις με την ασφάλεια του κοινού. Είμαι απόλυτος σε αυτό. Το νερό από την καταιγίδα έφτανε λίγο πιο κάτω από τη μέση μας, το χαλάζι είχε προκαλέσει καταστροφές κι εμείς δεν μπορούσαμε να ρισκάρουμε την ασφάλεια ούτε των τεχνικών ούτε φυσικά του κοινού – το επαναλαμβάνω. Λες να μην θέλαμε να πραγματοποιηθεί η πιο επιτυχημένη μέρα του φεστιβάλ που περιμέναμε να γίνει sold out;. Όσον αφορά την ανακοίνωση, υπήρχαν συνεχείς διαπραγματεύσεις με τους εκπροσωπους των headliners (σ.σ. The Killers). Πρέπει να έχεις πάρει όλα τα απαιτούμενα ΟΚ προκειμένου να μιλήσεις δημόσια. Πάντως, για να σου απαντήσω, ναι αργήσαμε...

Η τρίτη μέρα του φεστιβάλ δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί; Τα πράγματα στον χώρο του Terra Vibe δεν ήταν και τα καλύτερα από την επιβάρυνση της προηγούμενης ημέρας. Έπεσε κεραυνός στο χώρο και πήρε φωτιά ένα πεύκο. Εκεί τελείωσε για μένα και η τρίτη μέρα. Δεν περίμενα να το συζητήσω ούτε με τους Motley Crue ούτε με κανέναν. Πήραμε την απόφαση ακαριαία. Δε με νοιάζει αν ίσως μπορούσε να γίνει. Έκτοτε στην Μαλακάσα δεν έχει καν συννεφιάσει, ενώ στην Αθήνα δυο φορές «έριξε πέτρες» (σ.σ. γέλια).

Συφωνείς ότι όσα εξηγείς τώρα δεν επικοινωνήθηκαν όπως πρέπει στον κόσμο; Ότι τόσο εσείς όσο και οι υπόλοιποι διοργανωτές εμφανίζετε μια διστακτικότητα στην επικοινωνία που μπορεί να ερμηνευθεί και ως ανειλικρίνεια; Η ομάδα μας επικοινωνιακά δεν πήγε καλά. Είναι ξεκάθαρο και οφέιλω να το παραδεχτώ. Όπώς επίσης πρέπει να πω ότι δείξαμε και μια αλαζονεία που έχει να κάνει με τις επιτυχίες του πρόσφατου παρελθόντος. Αυτό έκανε ανθρώπους της εταιρείας μας να δουν αφ’ υψηλού δημοσιογράφους, κοινό, ανθρώπους του χώρου κτλ. Αυτό είναι λάθος, διαμορφώνει μια κακή εικόνα και ανοίγει μέτωπα ρεβανσισμού.

ΦΑΚΕΛΟΣ TERRA VIBE

Πώς προέκυψε η ιδέα για το Terra Vibe; Όταν την πρωτοάκουσαν οι «συγκατοικοι» εδώ στην Didi, τη θεώρησαν παρανοϊκή. Ήταν το ολυμπιακό καλοκαίρι κι εμείς πηγαίναμε να φτιάξουμε έναν χώρο 37 χλμ. μακριά από την Αθήνα. Από το 1979 έχω χάσει το νούμερο των live που έχω παρακολουθήσει είτε ως εργαζόμενος είτε ως φαν. Σιγά σιγά, λόιπόν, είδα ότι έφευγαν από τα γήπεδα και πήγαιναν είτε σε εναλλακτικούς χώρους π.χ. Λονδίνο – Hyde Park είτε εκτός αστικού ιστού. Το Rockwave έπρεπε να δημιουργήσει μόνιμες υποδομές κάπου και να πάψει να αντιμετώπίζει τα ευτράπελα ενός περιπλανόμενου φεστιβάλ. Τι να πρωτοθυμηθώ; Το 1996 οι λιμενικοί έψαχναν στη Δραπετσώνα τον Iggy Pop για ναρκωτικά, λες κι αν είχε θα τα κουβαλούσε στην τσέπη του. Το 1999 είχαμε τις αψιμαχίες με τους πορτιέρηδες των διπλανών clubs στον Άγιο Κοσμά – αγνοούσαμε ότι εκεί έκανε κουμάντο η «νύχτα». Το 2002 απαγορέυτηκε το φεστιβάλ στο Ελληνικό με γελοία επιχειρήματα από τον τότε δημαρχο της περιοχής και την Αστυνομία και καταλήξαμε να κάνουμε το ‘Shockwave’ στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού σε συνθήκες γκραν γκινιόλ. Σήμερα στη Μαλακάσα από τα 12 στρέμματα φτάσαμε στα 80, έχοντας προσθέσει stages και επενδύσει αφάνταστα στον εκσυγχρονισμό της παραγωγής με backstage που λειτουργεί πλήρως ψηφιακά, πολύ άνετα καμαρίνια, ενώ ήδη φτιάχνονται για του χρόνου 142 κανονικές τουαλέτες για να καταργήσουμε πλήρως τις χημικές.

Παρόλα αυτά, όταν η προσέλευση ξεπερνά κάποιο όριο, υπάρχουν φοβερά προβλήματα στο τρίτυχο πρόσβαση – στάθμευση – αποχώρηση... Τα βασικά προβλήματα είναι δύο: η δική μας αδυναμία να επικοινωνήσουμε το πώς πρέπει να συμπεριφερθεί ένα φεστιβαλικό κοινό και η αδυναμία των αρχών να εγγυηθούν την ομαλη διεξαγωγή όσον αφορά το κομμάτι της πρόσβασης/κυκλοφορίας. Π.χ. το 2005 έγινε ένα υπέροχο φεστιβάλ με το αυθεντικό line-up των Black Sabbath κι έμειναν 5000 άνθρωποι το βράδυ στη Μαλακάσα γιατί ο ΟΣΕ δεν πήγαινε τον κόσμο στον σταθμό Λαρίσης, παρότι αυτό είχε συμφωνηθεί αρχικά. Δεν πήγαμε τυχαία στη Μαλακάσα – είναι μια περιοχή πάνω σε κεντρικό οδικό άξονα, υπάρχει κοντινός σταθμός τρένου στα 1182 μέτρα, πηγαίνει το ΚΤΕΛ κτλ. Σε ποιο φεστιβάλ του εξωτερικού τα μέσα σε αφήνουν ακριβώς στην πόρτα και δεν πρέπει να περπατήσεις; Σε κανένα. Απλά εδώ δεν μπορούμε να το δεχτούμε. Γι’ αυτό έξω διαχειρίζονται άνετα 80.000 κόσμο κι εδώ γίνεται χάος με τον αστείο αριθμό των 15-18.000 ανθρώπων.

Ναι, αλλά τις συνήθειες των Ελλήνων (που καλώς ή κακώς δύσκολα αλλάζουν) δεν πρέπει να τις λάβεις υπ’ όψιν σου και να βρεις λύσεις; Ναι, αλλά τι να κάνω με αυτούς που παρκάρουν πάνω στην Εθνική Οδό για να φύγουν πρώτοι μετά, ενώ οι χώροι πάρκινγκ του Terra Vibe χωράνε περίπου 4000 αυτοκίνητα;

Είναι πιθανόν να το κάνουν επειδή σε προηγούμενη συναυλία έχουν κάνει μέχρι και 3 ώρες να επιστρέψουν στην Αθήνα. Έχετε δοκιμάσει ποτέ να τους κατευθύνετε στα πάρκινγκ με δικούς σας υπαλλήλους; Έχει γίνει κι αυτό κι έχουν έρθει σε σύρραξη οι τροχονόμοι με τους δικούς μας σεκιουριτάδες. Ένα λάθος μας είναι ότι αργήσαμε να ενημερώσουμε το site με όλους τους πιθανούς τρόπους πρόσβασης και πιθανές εναλλακτικές σε καταστάσεις μποτιλιαρίσματος. Το κυκλοφοριακό πρόβλημα του Terra Vibe θα λυθεί όταν αλλάξουν και οι συνήθειές μας, κάτι που θα γίνει αργά ή γρήγορα γιατί οι νέοι – το πιο πιστό και δυναμικό κομμάτι του κοινού μας - είναι καλύτερα εκπαιδευμένοι. Εγώ, ας πούμε, δεν έχω μπει στο μετρό πάνω από 5 – 6 φορές.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΟΡΑ

Πώς ανακατεύθηκες με τα συναυλιακά; H Didi ξεκίνησε ως «Δικαίωμα Διάβασης» το 1983 όταν γυρνώντας στην Αθήνα από τις σπουδές μου στη Θεσσαλόνικη, έστειλα ένα γράμμα στον Jello Biafra ζητώντας τα δικαιώματα κυκλοφορίας του Frankenchrist των Dead Kennedys. H απάντηση ήρθε μετά από τρεις μήνες, αλλά είχε γίνει η αρχή. Φτάσαμε να έχουμε έναν κατάλογο που έφτανε από τους Sonic Youth και τους The Ex σε Nick Drake και Nino Rota. Το 1988 σταματήσαμε γιατί είχαμε καταντήσει λογιστές έχοντας χάσει την μπάλα με το μέγεθος, τα τιμολόγια και τα containers. Παρότι οι πωλήσεις πήγαιναν φοβερά. Σκέψου εναλλακτική εταιρεία να πουλά 15.000 αντίτυπα του Daydream Nation των Sonic Youth ή 5000 επτάιντσα του ‘Nazi Punks Fuck Off’ – νούμερα ασύλληπτα για τα σημερινά δεδομένα. Ήταν τρομερά χρόνια, στα ‘80s πριν τις συναυλίες στο «Ρόδον» 1500 άνθρωποι πραγματικά μιλούσαν για τη μουσική. Η αλαζονεία, στην οποία αναφέρθηκα πριν, στράφηκε εναντίον ανθρώπων που βαδίζαμε μαζί τότε και αυτό με στενοχώρησε πολύ.

Γίνεσαι περισσότερο killer όσο μεγαλώνεις ως «παίκτης» και αυξάνεται ο ανταγωνισμός; Σίγουρα χάνεις το χαμόγελο, αλλά προσωπικά δεν θέλω να ανταγωνίζομαι νέους ανθρώπους που είναι music lovers, ότι κι αν γράφεται κατά καιρούς. Π.χ. στη φετινή πολύ επιτυχημένη συναυλία των Ska-P στη Θεσσαλονίκη δεν μπήκα γιατί έκρινα ότι δεν έπρεπε. Αν και για μένα το ιδανικό Rockwave 2009 θα έπρεπε να έχει Ska-P, Prodigy και Justice. Θα μπορούσε να έφερνε 50.000 κόσμο, θα ήταν φοβερή μουσική πρόταση αλλά τι να σου κάνω που κάθε φορά που φέρνουμε τους Prodigy γίνεται χαμός και τρέμουμε τα επεισόδια.

Παρακολουθείς τις συναυλίες που διοργανώνεις; Όχι δε γίνεται. Σε ένα δίωρο σετ είναι ζήτημα να βλέπω 20 λεπτα. Αλλά, πηγαίνω και βλέπω πράγματα ως θεατής. Π.χ. φέτος μου άρεσε πολύ το live των Nine Inch Nails και φυσικά τρέχω στο εξωτερικό για να δω τι κάνουν εκεί. Και το πιστέυω ειλικρινά ότι σε πολλά πράγματα είμαστε καλύτεροι, αλλά είναι δύσκολο να το παραδεχτούμε μέσα στην ξενομανία μας.

Οι τιμές είναι ακριβές στην Ελλάδα; Υπάρχει αθέμιτος ανταγωνισμός και πλειστηριασμοί; Υπάρχουν κάποιοι καλλιτέχνες, ας πούμε «εναλλακτικοί», που είναι όντως πανάκριβοι και όντως μερικές φορές ο ανταγωνισμός αυξάνει τα κασέ. Σπάνια όταν έχεις μια προηγούμενη καλή συνεργασία με ατζέντηδες, θα χάσεις το όνομα που αντιπροσωπεύουν - το πολύ να τους πληρώσεις κάτι παραπάνω αν χτυπάει κι άλλος. Κι αυτό μετακυλύεται στον καταναλωτή. Όταν καταλαβαίνω ότι κάτι πάει να εξελιχθεί σε πλειστηριασμό, δεν κάνω καν πρόταση π.χ. Beyonce που έρχεται το φθινόπωρο. Και για την Duffy που γράφτηκε ότι «την αρπάξαμε», αυτή ήθελε να παίξει στο Rockwave επειδή είναι το μεγαλύτερο ελληνικό φεστιβάλ. Δε λέω πώς δεν υπάρχει και η άγρια πλευρά. Η «νύχτα» έχει προσπαθήσει να μπει στη «μέρα» - δηλαδή στις συναυλίες - πάνω από 4 φορές.

Μπορώ να καταλάβω γιατί η ίδια συναυλία στην Ελλάδα είναι πιο ακριβή απ’ ότι στην Ιταλία, στη Γαλλία, στη Γερμανία (μικρότερο κόστος μεταφοράς, άλλος ανταγωνισμός, μεγαλύτερο μέγεθος αγοράς). Πώς μπορεί όμως τα live στην Αθήνα να κοστίζουν διπλά από αντίστοιχα π.χ. στη Σόφια ή το Βουκουρέστι; Black Sabbath στην Μαλακάσα με εισιτήριο 60€ σε χώρο 20.000 θεατών. Την ίδια χρονιά Black Sabbath κάπου έξω από τη Σόφια με 25€ σε χώρο 25.000 θεατών. Σημειωτέον, η αμοιβή που είχαμε πληρώσει αμφότεροι ήταν η ίδια. Έχω λοιπόν την ίδια απορία με σένα. Κάτι άλλο παίζει εκεί που δεν μπορώ να το ξέρω, ούτε θέλω να το κρίνω. Βεβαια το Brixton Academy στο Λονδίνο που χωράει 6000 κόσμο διαθέτοντας εκπληκτικές υποδομές μισθώνεται για 18.000 λίρες, ενώ για ένα μέρος αντίστοιχης χωρητικότητας χωρίς ανάλογες προδιαγραφές στην Αθήνα πρέπει να πληρώσεις 50 χιλιάρικα. Πώς να μην είναι εκεί πιο φθηνή η συναυλία; Για να μη μιλήσω για τα ολυμπιακά ακίνητα που μου ζητούν ποσοστό 15% στο Ελληνικό. Πώς να καθιερωθεί ένα πιο φθηνό εισιτήριο π.χ. 25€; Πολλές φορές έχω σκεφτεί να τα παρατήσω. Έχω πάει 39 φορές στο δικαστήριο για τη Μαλακάσα, σε όλα αθωώθηκα αλλά δεν έχει σημασία. Με κάθε πιθανή δικαιολογία: θόρυβο, «αντιεπιστημονικό κλάδεμα δέντρων», έγραψε μια κυρία επιστολές προς κάθε πιθανή αρχή ότι στους Depeche Mode «είχε 10 τουαλέτες». Δηλαδή, εγώ να πω ότι είχε 11; Προφανώς, είναι βαλτοί από ανταγωνιστές...

Κι εσύ όμως έχεις παίξει το χαρτί των επιστολών θέτοντας ζητήματα για άλλα φεστιβάλ... Φυσικά, και το λέω straight. Όταν ο ανταγωνισμός γίνεται βρώμικος, απαντάω. Μόνο που δε βάζω τον γάτο μου τον Ανέστη να υπογράφει, το κάνω ο ίδιος.

Είναι μικρή αγορά τελικά η ελληνική; Όχι, αντίθετα, πιστεύω ότι είναι πολύ μεγάλη. Προφάνώς χωρίς να απευθύνεται απαραίτητα στους Έλληνες. Στην πρόσφατη συναυλία των AC/DC είχαμε 10.000 κόσμο από το εξωτερικό, στη Madonna πέρυσι 18.800. Άρα καταλαβαίνεις ότι πρέπει να πουλάμε τις συναυλίες ως πακέτο έτσι ώστε να επωφελούνται και άλλοι τομείς όπως οι μεταφορές, τα ξενοδοχεία, η εστίαση κτλ. Και βεβαίως να τις συνδέουμε με τον τουρισμό και τα νησιά. Κάπως έτσι συντηρεί η Βαρκελώνη δυο-τρία φεστιβάλ. Κάπως έτσι το φεστιβάλ Exit στη Σερβία συγκεντρώνει κάθε χρόνο 20.000 θεατές από την Αγγλία.

Σχέδια για την επόμενη σεζόν; Το επόμενο Rockwave θα γίνει στις 2-3-4 Ιουλίου του 2010 (Παρ.-Σαβ.-Κυρ.). Με φθηνότερα εισιτήρια και πρώτο όνομα που μπορώ να δώσω είναι ο Manu Chao. Επίσης, συζητάμε για ένα μονήμερο φεστιβάλ στις 30/6 που θα έρθει έτοιμο από το εξωτερικό και θα έχει 20 συγκροτήματα σε 3 stages με σκληρό ήχο. Ονόματα τύπου Metallica, Ramstein (τους οποίους αξίζει να δει το ελληνικό κοινό) κτλ.

U2; Φυσικά, το κοιτάμε, υπήρξαν συζητήσεις να παίξουν στην τρέχουσα περιοδεία, ίσως το 2010. Τέτοιου μεγέθους live γίνονται μόνο στο ΟΑΚΑ κι απαιτούν να έχεις το στάδιο 8-9 μέρες στη διάθεσή σου. Σε μια τέτοια περίπτωση, τι θα γίνει με τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ; Αν δεν υπήρχαν τα προκριματικά του Champions League στα τέλη Αυγούστου πιθανότατα θα βλέπαμε στην Αθήνα τον Bruce Sprinsteen.

Red Hot Chilli Peppers; Θέλουμε πολύ να τους κάνουμε, πιστεύω ότι θα μπορούσαν να κάνουν 40.000 κόσμο, άρα πάλι ΟΑΚΑ. Το 2000 είχαν αποφασίσει να έρθουν, αλλά κάτι έγινε στο Ισραήλ που ήταν ο προηγούμενος σταθμός και τσάκισε.

Πού φτάνει το κόστος μιας τόσο μεγάλης παραγωγής π.χ. επιπέδου Madonna; Χωρίς την αμοιβή του καλλιτέχνη, γύρω στα 2,5 με 3 εκατομμύρια ευρώ. Σε μια τέτοια συναυλία οι «εργάτες σκηνής» ίσως ξεπερνάνε τους 500 με συγκεκριμένες προδιαγραφές εξοπλισμού κι ασφάλειας.

Πώς εξηγείς το «φαινόμενο Scorpions»; Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Πρέπει να το εξηγήσουν κοινωνιολόγοι, ψυχαναλυτές, πάντως μόνο στην Ελλάδα συμβαίνει. Δεν είναι πρόβλημα το ότι οι Scorpions κάνουν 35.000 εισιτήρια, αλλά το ότι οι Radiohead όταν τους φέραμε στο απόγειό τους το 2000 έκαναν με το ζόρι 10.000.

τερεζος

Μιχαλόμπος Speaking @ 20/4

2011-06-10T01:21:00.009+03:00

...οκ, παραδέχομαι πως με έχει πιάσει το καλοκαίρι από τον Απρίλιο και έχω γίνει αφερέγγυος. Θα κάνω κι άλλη προσπάθεια...

Δίσκος #1 : The Pains Of Being Pure At Heart - Belong

Τι είπα: Δεύτερος δίσκος των indie darlings. Είναι από τις μπάντες που αγαπάς για ότι σου θυμίζει. Το ευαγγέλιο τους είναι το shoegaze όπως το μάθαμε από Ride και My Bloody Valentine με μια δόση από Smiths κυρίως στα φωνητικά. Η μοναδική αλλαγή του ήχου τους είναι μικρή κυρίως γιατί βαρύναν οι κιθάρες τους και πήγαν πιο κοντά στους Dinosaur Jr. Συνολικά, οι Pains είναι άλλο ένα κομμάτι της κρισάρας που περνάει αυτό που όλοι καταλαβαίνουν ως indie και που μοιάζει να μην σώζεται με ότι παιχνίδι αναφορων και επιρροών κι αν παιχτεί. Δεν σ'ενοχλεί κάτι, δεν περνάς καλά. Μια χαρά τους ακούς σε μπαρ αλλά μέχρι εκεί. Δεν υπάρχει single επιπέδου "This Love Is Fucking Right" αλλά και πάλι ξεχωρίζεις ένα-δύο τραγούδια με την πρώτη ακρόαση. Ούτε κρύο, ούτε ζέστη.

Πρόταση κλειδί: Αυτόφωτο συγκρότημα

Ο Τερέζος: Καθιέρωσε τον όρο Ridi Pagliaccio. Κάτω από αυτήν την ομπρέλα κάθονται όλες οι μπάντες που σου αρέσουν για ότι σου θυμίζουν (πέρα τον pains... συμπεριέλαβε και τους Motorama). Σε γενικές γραμμές συμφώνησε και μετά γκρίνιαξε για πολλά και διάφορα.

Ο Τσουλούφης: Φανέρωσε μια νοσταλγία για την απώλεια της αντιπροσωπείας που δικαιωματικά κατείχε, της σκηνής του Μπρούκλυν από την στιγμή που προέκυψε η ΑΕΠΙ στο σταθμό. Βαριόταν από τον πρώτο δίσκο.

Αν ο κόσμος ήταν δίκαιος θα ακούγαμε αυτό:
The Pains Of Being Pure At Heart - Heart In Your Heartbreak

Δίσκος #2: Jamie Woon - Mirrorwriting

Τι είπα: Τον μάθαμε λόγω Burial όταν είχε κάνει το εξαιρετικό ρεμιξ στο Wayfaring Stranger. Πιτσιρικάς από το Λονδίνο. Τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τα φωνητικά του. Ηχητικά κινείται ανάμεσα στο house και το R n' B. Είναι τόσο ωραία μελό που μπορείς να τον ακούς όλη μέρα. Αναζωογονητικό, εύκολο και χαλαρό. Αν ο κόσμος είναι δίκαιος το καλοκαίρι πρέπει να ακούμε το Night Air όλη μέρα. Μπορεί να ανήκει σε λημέρια που δεν μας απασχολούν σε γενικές γραμμές, το Mirrorwriting μπορώ να το ακούω ολόκληρο χωρίς να βαριέμαι. Το προτείνω.

Αν μιλάγαμε τώρα: Επειδή αυτά τα είπαμε πολύ καιρό πριν, αν κάναμε αυτή την κουβέντα τώρα ο Τερέζος θα ούρλιαζε. Μετά από λίγο καιρό, ακούγοντας και τον Weeknd αφόρισε οριστικά την προσπάθεια απενοχοποίησης του R n' B. Περισσότερες λεπτομέρειες σε επόμενο post.

Ο Τερέζος: Δεν το είχε ακούσει και πολύ αλλά γέννησε άλλη μια κατηγορία: σκοτεινή soul.

Ο Τσουλούφης: Ήθελε να μάθει για τους Swans. Δεν φάνηκε να τον νοιάζει και πολύ ο Woon.

Αν ο κόσμος ήταν δίκαιος θα ακούγαμε αυτό:
Jamie Woon - Shoulda

the disco urbana series vol.6

2011-05-24T10:58:00.004+03:00

η disco urbana είναι μια στήλη που γράφω στο Sonik από τον Σεπτέμβριο του 2006...ένα είδος μηνιαίου προσωπικού μπλογκ που ξεκίνησε ως "βόλτα στην πόλη", σημειολογεί πάντα στην απορρόφηση της ποπ κουλτούρας "εκεί έξω" και τελευταία παρεκτρέπεται γενικώς...ακολουθεί η στήλη του depeche mode τεύχους #67 που ετοιμάζεται να αποσυρθεί από τα περίπτερα (γραμμένη περίπου δύο μήνες πριν)

ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ
Σημάδια ότι το τέλος του κόσμου πλησιάζει…

- Ο Καρατζαφέρης αναστέλλει την έκδοση κάθε κομματικού εντύπου του ΛΑ.Ο.Σ. καθώς και των ευχετηρίων πασχαλινών καρτών προκειμένου τα χρήματα αυτά να διατεθούν για την αγορά αλεξίσφαιρων γιλέκων για τους αστυνομικούς της ΕΛ.ΑΣ.
- α) Υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν ότι ο Πάγκαλος κάνει αυτοκριτική, β) υπάρχουν άνθρωποι που θα τον ξαναψηφίσουν
- «Διαρρέει» το μισθολόγιο του 9,84. Με ετήσια έσοδα 400 χιλιάρικα και αντίστοιχα έξοδα (μόνο) μισθοδοσίας 9 εκατομμύρια ευρώ για το 2010. Και μια παύλα δίπλα στο όνομα όσων παραιτήθηκαν ως καλά παιδιά γλιτώνοντας την ξεφτίλα (δεν προσπάθησαν δηλαδή να βγουν κι από πάνω όπως π.χ. η Άννα Παναγιωταρέα των €2849 το μήνα για 2 ώρες την εβδομάδα). Στο twitter, οι εναλλακτικοί γραφιάδες εξεγείρονται, τώρα που τελείωσε το ‘Big Brother’ και δεν έχουν με τι να ασχοληθούν. Πόσοι άραγε θα έλεγαν «όχι»;
- Ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης κάνει έλεγχο στον ΟΚΑΝΑ. 300 χιλιάρικα έξοδα για αγορά μεθαδόνης, 400 χιλιάρικα για τα «έξοδα τηλεπικοινωνίας» (κινητά κτλ.) των υπαλλήλων. Αν τα άλλα «μαζί τα φάγαμε» και τους χρήστες «μαζί τους σκοτώνουμε»;
- Χιονίζει στην Αθήνα. Οι Αθηναίοι παρακαλάνε να το στρώσει για να μην πάνε στη δουλειά, Είναι οι ίδιοι που κόλλησαν στη Μαλακάσα στην μεγάλη επιστροφή της Καθαράς Δευτέρας κι έπαιρναν τηλέφωνα στα ραδιόφωνα βρίζοντας (δίκαια) την «παραχωρησιούχο» εταιρεία και το «κράτος». Αλλά, για στάσου, πολλοί απ’ αυτούς δεν έχουν σταματήσει να πληρώνουν διόδια ακριβώς επειδή οι υπηρεσίες είναι ανεπαρκείς; Μπερδεύομαι; Εσύ;
- Η απεργία πείνας τελειώνει ευτυχώς αναίμακτα, παρά την εγκληματική επιπολαιότητα των ελλήνων υποστηρικτών της και τον σοκαριστικά απάνθρωπο κυνισμό των σχολιαστών που υποδείκνυαν αδιαπραγμάτευτη στάση και απελάσεις. Οι τελευταίοι την επόμενη μέρα μιλάνε για «κυβέρνηση χωρίς πυγμή». Και δε ντρέπονται…
- Βλέπεις το φωτορεπορτάζ για το σεισμό/τσουνάμι της Ιαπωνίας (http://boston.com/bigpicture/) και διαβάζεις τα νέα για την πυρηνική διαρροή της Φουκουσίμα. Και σκιάζεσαι για τον τίτλο της disco που διαβάζεις.
- Γιορτάζεις τα κούλουμα σε τραπέζι με φίλους όπου ο καθένας κουβαλάει το φαγητό του και στο βάθος ακούγονται ελληνικά πραδοσιακά. Ναι, όπως έκαναν οι γονείς σου – απλά τώρα η μουσική παίζει από Η/Υ. Spooky?
- Ο πατέρας σου έκανε facebook
- Ο Τρεντ Ρέζνορ παραλαμβάνει το Όσκαρ φορώντας black tie
- Το «Πρώτο Θέμα» δίνει τον «Κυνόδοντα»
- Ο Ricardo Villalobos έγινε ήδη επιρροή. Του Nicolas Jaar.
- O δίσκος του Nicolas Jaar θεωρείται αριστούργηματικός. Όπως πριν λίγο καιρό του James Blake. Πέραν της αγωνίας για ‘next big things’, τι δεν πιάνουμε στην disco;
- Ο Caribou βγάζει EP αφρικάνικης μουσικής κάτω από το moniker Daphni (Edits Vol.1, Resalta)
- Οι Strokes στην έσχατη ελπίδα να το σώσουν καταφεύγουν στη σιγουριά της 80ιλας. Και ευτυχώς αποτυγχάνουν παταγωδώς.
- Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους αρέσουν οι καινούριοι Radiohead. Όπως με τους Arcade Fire, είναι θέση όχι άποψη.
- H Didi μετά τα κούλουμα ανοίγει το Terra Vibe και για την 25η Μαρτίου με teaser ΔΤ «Ξέχνα την κρίση τη βαριά/Και γιόρτασε ελληνικά/Στης Μαλακάσας τα βουνά/Χιλιόμετρα τριανταεπτά/Απ’ της Αθήνας τα βουητά». Εστάλη μια μέρα μετά τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Της Ποίησης.
- Λαμβάνεις ΔΤ με τις εξής 22 λέξεις: «Οι Matisse κι ο Alex Kavvadias αποφάσισαν να χωρίσουν τους μουσικούς τους δρόμους, μια που το καλλιτεχνικό τους όραμα δε συμβαδίζει πια»
- Ο Μάικ Ζαμπίδης παλεύει εναντίον ΤΟΥΡΚΟΥ prime time Σαββατόβραδο στην τηλεόραση, μπροστά σε 7000 ΕΛΛΗΝΕΣ. «Σουγκλάκο ζεις για πάντα παλαιστής».
- Ο ΟΠΑΠ βγάζει κουπόνι με κυνοδρομίες
- Έρχονται στην Ελλάδα οι Twisted Sister
- O Στρατος Τζώρτζογλου πρωταγωνιστεί σε θεατρική εκδοχή του ‘Trainspotting’
- Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ανοίγει συναυλία των Deep Purple
- Η (kill) Μπήλιω Τσουκαλά επιστέφει στη δημόσια τηλεόραση μετά από έναν χρόνο απουσίας. Μας χαιρετά λέγοντας ότι «από τότε συνέβησαν πολλά»…
- «Η Μαρύ Κυριακού βραβεύτηκε ως πρότυπο της νέας γενιάς»
- Στο ελληνικό ποδόσφαιρο περιμένουν να έρθει η κάθαρση από κάτι κασέτες που αποκαλύπτει ο Κούγιας λύνοντας για 2522η φορά τη σιωπή του
- Κατά Μπέο «γέμισε η Ελλάδα Τσετσένους»
- Ο Βαγγέλης Μαρινάκης δηλώνει ότι «η Σούπερ Λίγκα δεν είναι καρτέλ που αποπνέει σήψη»
- «Η μόνη ελπίδα που έχει μείνει ζωντανή σε ατή τη χώρα είναι η τραγουδίστρια», @SasaPapadima

τερεζος

ο γιωργος αυγεροπουλος του "εξαντα" σημερα στο λατερνατιβ

2011-05-20T13:50:00.004+03:00

με πολύ μεγάλη χαρά σήμερα το βράδυ φιλοξενούμε τον γιώργο αυγερόπουλο, δημιουργό του "εξάντα", του καλύτερου λόγου για να βλέπεις ελληνική τηλεόραση... η αφορμή και η αφετηρία της κουβέντας είναι αυτή η εκδήλωση την Κυριακή στο Floral...
θα πουμε πολλά και διάφορα, σίγουρα ενδιαφέροντα, 22.00-00.00, λατερνατιβ @σκαι 100.3...

stay tuned

οι baby guru σημερα στο λατερνατιβ

2011-05-19T15:48:00.004+03:00

...κι όμως δεν έχετε ακούσει/διαβάσει τα πάντα για αυτούς...
η άγνωστη ζωή/σκοτεινή πλευρά των baby guru σήμερα στο λατέρνατιβ, 10-12 @ σκαι 100.3

stay tuned
(επρεπε να το κανουμε να'χει σασπενς...)

σήμερα το βράδυ

2011-05-10T18:35:00.006+03:00

Δύο μέρες πριν ξεκινήσει η ART – ATHINA κάνει στάση στο Laternative. Απόψε στις 22.15 μας επισκέπτονται στο studio όλοι όσοι ετοιμάζονται πυρετωδώς για την 17η διοργάνωση της ART – ATHINA που θα πραγματοποιηθεί από 12 έως και 15 Μαίου στο Κλειστό Π. Φαλήρου (γήπεδο TaeKwonDo).
Μαζί μας θα είναι ο Φοίβος Σακαλής, Διευθυντής Επικοινωνίας της ART-ATHINA 2011,ο Γιώργος Καρτάλος, μέλος του προεδρείου του Πανελληνίου Συνδέσμου Αιθουσών Τέχνης και ιδιοκτήτης της γκαλερί Αγκάθι, η Κατερίνα Νίκου επιμελήτρια της έκθεσης βίντεο Blitzkrieg και η Δήμητρα Σιατερλή, Καθηγήτρια του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Φλώρινας τους Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, δράσεις Εν Φλω.

Δείτε και το site της Art-Athina για περισσότερες λεπτομέρειες...

σημερα το βραδυ

2011-05-07T13:36:00.004+03:00

...άλλο ένα Smiths party? σχεδόν...βαριεσαι? κακως - αφενος μεν θα κανουμε ότι μπορουμε για να μην ακουσεις μονο τα προφανη (στα οποια βεβαια θα πανηγυρισουμε δεοντως), αφετερου δε υποσχομαστε οτι γλαδιολες, προβολες και αμπιενς θα το πανε αλλου...αφετερου τρε, η φαση είναι σικρετ γκιγκ - μεινε συντονισμενος και γυρω στα μεσανυχτα θα μαθεις ποιος θα διασκευασει λαιβ στη σκηνη του οξυγονου τραγουδια της μοναδικης μπαντας στον κοσμο που αγαπησαν (κι αγαπανε) γοητευτικοι αντρες, οι τελευταιοι διασημοι πλειμποιζ και μερικα κοριτσια που ειναι μεγαλυτερα απο τα υπολοιπα...

population presents Barbarism begins at home -... by diytvgr

Μιχαλόμπος Speaking @ 13/04

2011-05-05T12:16:00.009+03:00

...μετά από μεγάλη καθυστέρηση επιστρέφουν οι καταγραφές όσων λέμε στον αέρα. Χρωστάω 4 ποστ που θα ανεβαίνουν σιγά σιγά τις επόμενες μέρες...

Δίσκος #1: Gravitysays_I - The Figures Of Enormous Grey And The Patterns Of Fraud

Τι είπα: Διθυράμβους. Είναι η καλύτερη εγχώρια παραγωγή μέχρι σήμερα. Είναι μια σπουδαία μπάντα. Αν κάτι τους χαρακτηρίζει είναι πως ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν, ξέρουν να γράφουν καλά τραγούδια και είναι και καταπληκτικοί παίκτες. Άλλαξε ο ήχος τους από τις μέρες που κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο "The Roughest Sea". Μεγαλεπήβολο το εγχείρημα τους, αφού θέλουν να διηγηθούν μια πολιτικού ενδιαφέροντος ιστορία όπου πρωταγωνιστεί η απάτη και η λαϊκη μάζα. Είναι concept δίσκος που χωρίζεται σε 2 μέρη αν και ουσιαστικά αποτελείται από 9 διαφορετικά θέματα. Είναι πρωτότυποι και πολύπλοκοι και καταφέρνουν να φέρουν στο προσκήνιο ένα τόσο ιδιαίτερο όργανο όπως το σαντούρι που ανα στιγμές διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Τέλος, τόνισα πως το αδικούμε αν το χαρακτηρίσουμε απλά post rock. Έχει τόσες λεπτομέρειες και είναι τόσο λεπτομερώς σχεδιασμένο που δεν μπορώ να του αντισταθώ.

Τι ξέχασα: Να προσθέσω πως το δούλευαν για χρόνια αδιαφορώντας για το πότε θα ήταν σωστό να το κυκλοφορήσουν. Είναι μια μπάντα που φαίνεται να αποζητά τον διαχωρισμό της από την ευρύτερη αγγλόφωνη σκηνή θέλoντας να λειτουργήσει με τους δικούς της όρους.

Τι έκανα λάθος: Μπέρδευα τίτλους. Μίλαγα από τον πεζόδρομο έξω από το Bios λίγο πριν αρχίσει το γλέντι του Dan Deacon και αυτό δεν βοηθάει. Να πω περισσότερες λεπτομέρεις για την Restless Wind που κυκλοφόρησε τον δίσκο τους. Ο Simon Bloom κρύβεται από πίσω.

Ο Τερέζος: Τόνισε πως ακόμα κι αν δεν είναι σωστό να το χαρακτηρίσουμε "έντεχνο" σίγουρα δεν υπάρχει διάθεση να αναδειχθούν σινγκλάκια. Υπενθύμισε πως το ίδιο συνέβαινε και στην προηγούμενη δουλειά τους αλλά και πως η δομή του είναι καθαρά βινυλιακής λογικής.

Ο Τσουλούφης: Αναρωτήθηκε αν είναι ρίσκο να χωρίσεις τον δίσκο σου σε δύο μόλις κομμάτια μεγάλης διάρκειας που μπορεί να έχει αποτέλεσμα ο ακροατής να βαρεθεί και να μην ακούσει τελικά ολόκληρη την δουλειά. Ο Τερέζος απάντησε πως το κάνουν γιατί "μπορούν".Έκλεισε με την προτροπή να τους πάρω συνέντευξη πριν προλάβουν οι ανταγωνιστές. Το έκανα.

Αν ο κόσμος ήταν δίκαιος θα ακούγαμε αυτό:
(δεν δίνω mp3 μιας και θα ήταν σαν να δίνω ολόκληρο το δίσκο)

Δίσκος #2: Kills - Blood Pressure

Τι είπα: Χρυσή μετριότητα. Κάτω από τα συνηθισμένα τους standards και αυτό είναι το βασικό του πρόβλημα. Μπορεί να έχει singles και το γνωστό παιχνιδιάρικο στυλ τους αλλά αν το βάλεις απέναντι στο παρελθόν τους, απογοητεύεσαι. Πάντως δεν θα μου έκανε εντύπωση να αρέσει σε κάποιο κόσμο αφού μάλλον είναι ευχάριστο άκουσμα.

Τι ξέχασα: Να πω τι μουσική παίζουν βασικά. Το έσωσε ο Τερέζος.

Τι έκανα λάθος: Με παρέσυρε ο Τερέζος και είπα μια κουβέντα παραπάνω για το προηγούμενο τους δίσκο "Midnight Boom".

Ο Τερέζος: Το βρήκε ανέπνευστο. Είναι και μεγάλος φαν και έχει προδωθεί. Το βρήκε χαμένο ανάμεσα στον σελέμπριτι γάμο του Jamie και στην συνεργασία της Alison με τον Jack White. Έκλεισε λέγοντας πως αν δεν υπήρχε το ένδοξο παρελθόν τους θα το κρίναμε πιο αυστηρά.

Ο Τσουλούφης: Μας υπενθύμισε με αυστηρό τρόπο πως το ροκ έχει και την μυθολογία του και εκεί χωράνε και ο γάμοι και οι έξτρα ιστορίες της προσωπικής τους ζωής.

Αν ο κόσμος ήταν δίκαιος θα ακούγαμε αυτό:
Kills - You Don't Own The Road

εις μνημην θου βου

2011-05-03T20:24:00.004+03:00

Σε όλους αρέσει να γράφουν νεκρολογίες κι επικήδεια κείμενα. Κι ας αποτελεί άγραφο κανόνα, κυρίως της αγγλοσαξονικής δημοσιογραφίας που έχει μακρά παράδοση στο είδος, ότι είναι ίσως τα πια δύσκολα assignments που μπορεί να αναλάβεις. Ο "νεκρολόγος" είναι καιροσκόπος. Επενδύει συναισθηματικά πάνω στο ήδη συγκινημένο κοινό κι ανάλογως του ταλέντου που διαθέτει, γράφει συνήθως αυτάρεσκα κείμενα που αποσκοπούν όχι στο να αναδειχθεί η απώλεια, αλλά στο να εισπράξει ο ίδιος τη συγχαρητήρια βουρκωμένη διαπίστωση "καλά τα είπες".
Στις μύχιες δημοσιογραφικές μου σκέψεις πάντοτε δύο νεκρολογίες πρωταγωνιστούσαν. Τουλάχιστον εντός ελληνικών συνόρων. Του Νίκου Γκάλη που ελπίζω να αργήσει κανα δυο αιώνες. Και η σημερινή. Του Θανάση Βέγγου. Γιατί είναι δύο πρόσωπα, προς τα οποία ο θαυμασμός μου χτίστηκε σιγά σιγά και δικαιολογήθηκε όταν ήμουν αρκετά ώριμος να εκτιμήσω πράγματα, αξίες και στάσεις πολύ πέρα από το προφανές ασύγκριτο ταλέντο τους. Τον Γκάλη όταν ήμουν έφηβος κι έπαιζα μπάσκετ συνοικιακού επιπέδου, τον αντιπαθούσα. Ήταν και λίγο "μαγκιά"¨στ' ανοιχτά γήπεδα να τον αμφισβητείς προς χάριν του αλτρουισμού των άλλων "τριών σωματοφυλάκων". Το ενθάρρυναν και οι τότε προπονητές, άσε που ο ίδιος ήταν πολύ στυγνός επαγγελματίας για το "λαϊκισμό" που θέλει να απορροφήσει ένα 12χρονος. Πολύ μετά κατάλαβα ότι όταν είσαι σπάνιος, μάλλον αναγκαστικά είσαι και απόμακρος. Και όταν έκανε τον γύρο του ΟΑΚΑ με τη φλόγα στους Ολυμπιακούς, συγκινήθηκα όσο λίγες φορές στη ζωή μου. Αλλά, δεν είναι αυτός το θέμα σήμερα και μακάρι να αργήσει πολύ να γίνει για τέτοια αφορμή.
Ο Θου-Βου επίσης δε μου άρεσε όταν ήμουν μικρός. Όσο κι αν φαίνεται κουτό, θεωρούσα χαζές τις τανίες του. Δε μπορούσα να εκτιμήσω το ακαταπόνητο κινησιολογικό ντελίριο των gangs του, ούτε φυσικά την ευγενική σουρεάλ ματιά του πάνω στο DNA της φυλής. Στην πορεία, βλέποντας και ξαναβλέποντας τις ταινίες, όχι τόσο τις "σοβαρές", αντιπολεμικές" της έγχρωμης περιόδου, αλλά τα σλάπστικ κρεσέντο της δεκαετίας του '60 (από τα Θου-Βου στο "Δόκτωρ Ζι-Βέγγος" κι από τον "Πολυτεχνίτη κι Ερημοσπίτη" στο α-ξε-πε-ρα-στο "Τύφλα Να'Χει ο Μάρλον Μπράντο"), πια τον θεωρώ τον συγκλονιστικότερο κωμικό που έχω παρακολουθήσει μάζι με (έναν ακόμα που άργησα να καταλάβω πλήρως) τον Πίτερ Σέλερς. Κι επίσης ο μύθος του γιγαντώθηκε μέσα μου λόγω της υποδειγματικής δημόσιας παρουσίας του. Δεν ξέρω τι καριέρα θα έκανε, πόσα λεφτά θα έβγαζε ή πόσα αστέρια θα είχε στη Χόλιγουντ Άβενιου έτσι και γεννιόταν αλλού, όπως διαβάζω παντού σήμερα. Μπορώ να καταλάβω, όμως, ότι το περίβλημα προσωπικότητας μέσα από το όποίο ξεχείλιζε το ταλέντο του ήταν εντυπωσιακά συμπαγές κι αυθεντικά (τόσο αυθεντικά που το ζηλεύεις) λόου προφάιλ. Γι' αυτό την οικουμενικότητα που εξέπεμψε στην "Ψυχή Βαθιά", τη νιώσαμε ακόμα κι εμείς που ο Εμφύλιος μας μοιάζει τόσο οικείος όσο κι ο Τρωικός Πόλεμος.
Παρότι αυτή η νεκρολογία με προκαλούσε πάντοτε, όπως έγραψα και παραπάνω, δεν έχω κάτι άλλο να πω. Ίσως γιατί στον ιντερνετικό μύλο, οι 14 ώρες που πέρασαν από την ώρα που ξεψύχησε στον "Ερυθρό" που ταλαιπωριόταν εδώ και καιρό μέχρι τώρα που γράφω είναι ήδη μια αιωνιότητα. Στα σημερινά βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, το παρατεταμένο χειροκρότημα νομίζω θα είναι ανατριχιαστικό. Το έζησα ως αυτόπτης μάρτυς και πέρσι, όταν ο Θου-Βου επισφράγισε την τελετή ακόμα και με την αμήχανη "'άρρωστη" παρουσία του. Αυτό που προσωπικά κρατάω, όμως, είναι το δέος που τελικά προκαλεί οποιαδήποτε σύγκριση του δικού του βίου του με το πνεύμα της εποχής που τελικά "έφυγε" ...

τερεζος

2morrow @bios

2011-04-13T14:45:00.009+03:00

... που σημαίνει ότι ο κύριος Oneohtrix Point Never μας επισκέπτεται αύριο στο Bios. Το δελτίο τύπου τον περιγράφει ως εξής:

O Oneohtrix Point Never είναι το ασυνήθιστο, πειραματικό πρότζεκτ του Daniel Lopatin που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής σύνθεσης. Με βάση το Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, ο Οneohtrix Point Never δημιουργεί αχαρτογράφητα ηχητικά τοπία με έντονη την εφηβική εμμονή του με τα vintage συνθεσάιζερς, καταφέρνοντας να αγγίξει την εμπορική, αλλά και μια βαθύτερη διάσταση της ηλεκτρονικής μουσικής την ίδια στιγμή. Συνδυάζοντας την ελευθερία της δομής του θόρυβου και την αφηρημένη φόρμα του συναισθήματος, δημιουργεί τον προσωπικό του ήχο στον οποίο συναντά κανείς στοιχεία ambient, ποπ, αλλά και πρώιμης techno, χωρίς να μπορεί να τον κατατάξει σε ένα είδος. Ο ίδιος δηλώνει ότι προσπαθεί να μείνει στις νεκρές ζώνες ανάμεσα στα κατηγοριοποιημένα είδη της μουσικής.

Το 2009 κυκλοφόρησε το διπλό Rifts με το οποίο απέσπασε πολύ καλές κριτικές από έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά όπως το Wire, το οποίο του έδωσε τον τίτλο του δεύτερου καλύτερου άλμπουμ της χρονιάς, αλλά και των The Guardian UK, Fader, Pitchfork, The Quietus, και XLR8R. Η μεγάλη δημοσιότητα ετοίμασε το έδαφος για την κυκλοφορία του άλμπουμ Returned, το 2010, από την Edition Nego με το οποίο πήγε τον ήχο του ένα βήμα παραπέρα, συνεχίζοντας να εντυπωσιάζει τα μουσικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, εκπληρώνοντας τις προσδοκίες που δημιούργησε με την πρώτη του δουλειά .Η ψυχεδέλεια, τα φωνητικά και οι δανεισμένες λούπες από ποπ επιτυχίες, όπως το Lady in Red του Chris DeBurgh στο Nobody knows, δημιουργούν ένα αποτέλεσμα ασυνήθιστης αυθεντικότητας , καθιστώντας τον έναν από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις της μοντέρνας μουσικής αισθητικής.

my space

από φάτσα;

Μαζί του σε dj set οι Games. Που σημαινουν...

... το πρότζεκτ δύο παιδικών φίλων του Dan Lopatin και του Joel Ford ή αλλιώς του Oneohtrix Point Never και του Τigercity. Ο ήχος τους είναι μελωδικός και ποπ, με μια φανερή νοσταλγία για τα 80s χρησιμοποιώντας ακόμη και τεχνικές παραγωγής από εκείνη την εποχή. Ένα μαγικό μείγμα από samples, αναλογικά συνθεσάιζερ, electro, funk και φωνητικά με αποτέλεσμα έναν φρέσκο vintage χαρούμενο ήχο. Το ντεμπούτο single τους Εverything is Working από την ανεξάρτητη ετικέτα Hippos In Tanks τράβηξε την προσοχή των μουσικών blogs και δημιούργησε προσμονή για το ΕP με τίτλο Τhat we can play, λαμβάνοντας εξαιρετικές κριτικές από το Fact, το Pitchfork και το Boomkat μεταξύ άλλων. Το δυνατό single Strawberry Skies, με την Laurel Halo στα φωνητικά, ήταν αυτό που ξεχώρισε και τους έκανε δημοφιλείς στο ευρύτερο κοινό.

my space

από φάτσα;

the past (interview) is a grotesque animal vol.2

2011-04-10T14:38:00.005+03:00

Καινούρια ενότητα στο αγαπημένο σας μπλογκ...συνεντευξεις που εκανε στο παρελθον το laternative crew και μπορεί να έχουν κάποιο ενδιαφέρον σήμερα (μπορεί και όχι)... Συνεχίζουμε με Βασίλη Τσιάρτα να τα λέει όλα περόπου 4 χρόνια πριν για τον "Ταχυδρόμο" των ΝΕΩΝ (28/4/2007)...

ΤΣΙΑΡΤΑΣ FOR PRESIDENT

Ο Βασίλης Τσιάρτας θέλει να γίνει ο επόμενος ‘πρωθυπουργός του ποδοσφαίρου’ ...

Δεν αποσύρθηκε όπως του άξιζε. Ένας αρτίστας της κλάσης του, ίσως ο μεγαλύτερος μπαλαδόρος στην μετά – τον - Χατζηπαναγή περίοδο, έφυγε από το ποδόσφαιρο χωρίς ομάδα μετά από ένα άδοξο πέρασμα από τον Εθνικό και τη Β΄ Εθνική. Αλλά, ο Βασίλης Τσιάρτας θα συνεχίσει να μας απασχολεί. Με γλώσσα που «κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει» για τους πάντες και τα παντα (όχι μόνο ποδοσφαιρικά). Τώρα, ετοιμάζεται να θέσει υποψηφιότητα για την προεδρεία της ΕΠΟ στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2008, αμέσως μετά το επόμενο EURO. Κι έχει σαφείς θέσεις και απόψεις για το τι πρέπει να αλλάξει και ποιοι οδήγησαν την ελληνική ποδοσφαιρική κοινωνία στην απαξίωση και την λεωφόρο Λαυρίου...

Τι κάνεις πλέον στον ελεύθερο χρόνο σου; Παίζεις τέννις;

Τέννις, ποδόσφαιρο μια – δυο φορές την εβδομάδα. Περνάω πολύ ώρα με την οικογένεια και τους φίλους, κάτι που μου έχει λείψει. Κάνω πράγματα που δεν είχα τη δυνατότητα με τις υποχρεώσεις του ποδοσφαιρικού προγράμματος. Δεν υπάρχει πια το «δε μπορώ να βγω σήμερα»

Μπάλα βλέπεις;

Παρακολουθώ στην τηλεόραση, αλλά δεν πάω γήπεδο. Κυρίως ξένα πρωταθλήματα. Το ελληνικό πρωτάθλημα δεν περνά την καλύτερη του φάση. Υπάρχει μετριότητα σε όλους τους τομείς. Αλλά, ας μην περιοριζόμαστε στην μπάλα. Υπάρχει κρίση σε όλους τους τομείς, πολλά ευρύτερα κοινωνικά προβλήματα. Στον τομέα της παιδείας, της υγείας, της ασφάλειας στην καθημερινότητά μας. Με προβληματίζουν πολύ τα δελτία ειδήσεων που βλέπουμε, το ξεγύμνωμά τους είναι αυτά που δε δείχνουν. Σίγουρα, δεν είναι αυτά που μας αξίζουν.

Από αυτήν την κοινωνική κρίση νομίζεις ότι προέρχεται και η βία στα γήπεδα;

Βέβαια. Βία βλέπουμε παντού. Στα εκπαιδευτικά συλλαλητήρια, στην πασχαλινή αγορά για το αρνί κτλ. Δεν μπορεί ο κόσμος να ταλαιπωρείται συνεχώς, αγανακτεί. Δε νομίζω ότι είναι δύσκολο να εφαρμόσουμε κάποια πράγματα που λειτουργούν καλά στο εξωτερικό. Μοντέλα υγείας, παιδείας, δικαιοσύνης ή ακόμα και ποδοσφαίρου. Δε μου αρέσει η ελαστικότητα και ο ωχαδερφισμός που επικρατούν.

Συγκεκριμένα στο ποδόσφαιρο, γιατί δεν εφαρμόζονται τα ευρωπαϊκά πρότυπα; Δεν μπορούμε;

Δεν θέλουμε. Κοίτα πόσο εύκολα προσαρμόζονται όλοι όταν έχουμε παιχνίδια Champions League, υπό το φόβο της UEFA. Εδώ ασχολούμαστε με όλα τα άλλα εκτός από το παιχνίδι, χάνεται πλήρως η ουσία του. Φτάσαμε στο σημείο οι αθλητικές εφημερίδες να μοιράζουν πορνό, χωρίς να επεμβαίνει κανείς.

Πώς επιμερίζονται κατά τη γνώμη σου οι ευθύνες για τη βία;

Πρώτα απ’ όλους φταίνε οι ΠΑΕ γιατί συντηρούν αυτά τα φαινόμενα. Είναι γνωστές οι σχέσεις τους με αυτούς που κάνουν τα επεισόδια, υπάρχει ανοχή. Ρίχνω ευθύνη και στους συνδέσμους. Δεν είναι όλοι το ίδιο, αλλά μερικοί συνεργάζονται κι εκτελούν εντολές. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να έχει διαφορετική αντιμετώπιση ο οργανωμένος από τον απλό φίλαθλο.

Είσαι υπέρ της κατάργησης των συνδέσμων;

Είμαι υπέρ της τιμωρίας και της εφαρμογής του νόμου. Αν πραγματικά βοηθήσουν όλοι το πρόβλημα λύνεται, αλλά δε γίνεται π.χ. να τους κυνηγάει η πολιτεία και να τους προστατεύουν οι ΠΑΕ. Πρόσφατα, ο κύριος Ορφανός είπε κάτι πολύ σημαντικό, «θα πρέπει να αποφασίσουμε αν θα είμαστε όλοι μαζί ή ο καθένας θα κάνει το δικό του». Αυτό νομίζω ότι ήταν άδειασμα προς όλους. Αν κάποιοι σύνδεσμοι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις ας καταργηθούν, όσοι δε δημιουργούν προβλήματα ας παραμείνουν. Αλλά θα πρέπει να καταργηθούν και οι υπόλοιποι ομφάλιοι λώροι π.χ. οι οπαδικές τηλεοπτικές εκπομπές που πουλάνε οπαδιλίκι και δε νομίζω ότι εκφράζουν κανέναν πέρα από τους εαυτούς τους.

Ναι, αλλά π.χ. στην εκπομπή της Θύρας 7 έχει βγει μέχρι και ο ίδιος ο ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού ο κ. Κόκκαλης. Τέτοιες κινήσεις δεν τους νομιμοποιούν;

Βέβαια, άλλωστε παλιότερα ο ίδιος δεν είχε πει «αυτούς τους οπαδούς έχουμε και δε θέλουμε να τους αλλάξουμε»; Δεν πρέπει να ταυτίζουμε τις ομάδες με τις θύρες των φανατικών. Ο Ολυμπιακός δεν είναι μόνο η Θύρα 7, η ΑΕΚ η Θύρα 21, ο Παναθηναϊκός η 13 κτλ. Οι οργανωμένοι βρίσκουν και τα κάνουν. Φταίνε αυτοί που τους δίνουν τη δυνατότητα. Και βέβαια η ατιμωρησία, τα αστεία πρόστιμα των 10 ή των 30 χιλιάδων €. Όλοι είναι συνένοχοι όταν αντιδρούν στις βαριές τιμωρίες και απαιτούν την άρση τους, πολιτικοί – εφημερίδες – πρόεδροι κτλ.

Συμφωνείς με την τακτική του Νικολαϊδη, για παράδειγμα, απέναντι στην Original;

Θα συμφωνούσα αν είχε αυτή τη στάση από την αρχή. Από τη στιγμή που τους έχει χρησιμοποιήσει, που όλοι ξέρουμε τι σχέσεις είχαν στο παρελθόν δε μπορεί τώρα να είναι απέναντί τους. Όταν είχε αναλάβει είχα πει ότι η τιμωρία του θα ήταν να πλακωθεί με τους ευεργέτες του, κάτι που συνέβη. Τι έγινε με τα ονόματα και το υλικό που έδωσε; Δεν είδα κάποιο αποτέλεσμα. Δε μου αρέσουν οι εντυπώσεις, μου αρέσει η ουσία και ουσία δε βλέπω.

Συμφωνείς με την πρότασή του να αποσυρθούν οι ελληνικές ομάδες για μια τριετία από την Ευρώπη;

Όχι βέβαια, δε λύνεται τίποτα έτσι. Στο χέρι τους είναι να γίνουν τομές, χωρίς να στερηθούν οι ομάδες τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Ουδείς αναμάρτητος από τις διοικήσεις;

Οπωσδήποτε, ο Πέτρος Κόκκαλης δε δήλωσε πρόσφατα ότι τους εκβιάζουν, τους απειλούν κτλ.;

Ναι, αλλά δεν είναι οξύμωρο οι οπαδοί να εκβιάζουν έναν ιδιοκτήτη π.χ. της εμβέλειας του Κοκκαλη;

Αφού τους έχει δωθεί το δικαίωμα να το κάνουν.

ΣΟΥΠΕΡ ΛΙΓΚΑ - ‘ΑΛΛΑΞΕ ΑΠΛΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ’

Πώς βλέπεις τη λειτουργία της Σούπερ Λίγκα;

Δε νομίζω ότι άλλαξε κάτι παραπάνω από την ονομασία, απλά η ΕΠΑΕ πλέον λέγεται Σούπερ Λίγκα.

Μπορεί να γίνει νέα αρχή με παλιά πρόσωπα που έχουν στιγματιστεί με συγκεκριμένο ρόλο στο παρελθόν;

Όχι, αλλά τι να κάνουμε αφού δεν το καταλαβαίνουν και βολεύονται όλοι με την υπάρχουσα κατάσταση;

Αγωνιστικά, το βόλεμα αυτό δεν δικαιολογείται, υπάρχει μονοπώλιο στην κατάκτηση των τίτλων. Θα περίμενε κανείς Παναθηναϊκός και ΑΕΚ να πρωτοστατούν στην ανατροπή του παλιού καθεστώτος και όχι να συμμαχούν με αυτό ...

Όλος ο κόσμος ξέρει εκ των προτέρων τι θα γίνει, αλλά δε θα πω εγώ γιατί κρατάνε αυτή τη στάση. Μπορεί να είναι εγκλωβισμένοι, εξαρτημένοι από το υπάρχον σύστημα. Εγώ αυτό που δε βλέπω είναι ανοικτά μυαλά για να ξεφύγουμε από τη μιζέρια. Δεν περιμένω λόγια, αλλά έργα. Ο κόσμος δεν παραμυθιάζεται πια ...

Ένιωθες την αδικία όσο έπαιζες ποδόσφαιρο;

Φυσικά. Μερικές φορές αισθάνεσαι βλάκας εσύ να παίζεις μπάλα και το πρωτάθλημα να κρίνεται έξω από το γήπεδο. Σου τρώνε το ψωμί κι αισθάνεσαι αδύναμος, προετοιμάζεσαι όλην την εβδομάδα για να πας την Κυριακή σαν πρόβατο στη σφαγή.

Οι ποδοσφαιριστές έχουν ευθύνη; Μερικές φορές απορώ πώς μπορείτε να συνεχίζετε το ματς, ενώ στην κερκίδα γίνεται χαμός την ίδια στιγμή;

Έχει ευθύνη το συνδικαλιστικό όργανο των ποδοσφαιριστών, ο ΠΣΑΠ, που είναι ανύπαρκτος. Όταν αυτό που σε εκπροσωπεί θεσμικά είναι ανύπαρκτο δε μπορείς να διεκδικήσεις κάτι και φτάνεις σε ένα σημείο να μην αντιδράς. Δεν έχω δει τον ΠΣΑΠ να ζητάει τη διακοπή του πρωταθλήματος, να απαιτεί να λυθούν κάποια ζητήματα. Στην Αγγλία οι ποδοσφαιριστές έχουν μερίδιο μέχρι και από τα τηλεοπτικά δικαιώματα.

Εσύ έχεις ζήσει επιθέσεις ακόμα και από οπαδούς της ομάδας που έπαιζες, για παράδειγμα το περιστατικό στους Θρακομακεδόνες το 2004 ...

Και όχι μόνο εγώ στην ΑΕΚ, σε κάθε ομάδα έχουν γίνει παρόμοια γεγονότα. Θεωρώ ότι είναι εσκεμμένα, στημένα και όχι αυθόρμητα. Στη δική μας περίπτωση η επίθεση έγινε, όχι για αγωνιστικούς λόγους, αλλά επειδή κάποιοι παίκτες αντιδρούσαμε σε συγκεκριμένη οικονομική πρόταση που μας είχε γίνει από την σημερινή διοίκηση. Ήταν οργανωμένο από κάποιους για να διευκολυνθεί η πορεία τους. Μετά από τρία χρόνια, οι οπαδοί μετανιωμένοι, ουσιαστικά ομολογούν ποιος ήταν πίσω από όλα αυτά, πέφτουν οι μάσκες. Ας διαβάσει κανείς τις τελευταίες δηλώσεις του ηγέτη της Original. Αλλά υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα. Μήπως οι παίκτες του Παναθηναϊκού δεν πήγαν απροστάτευτοι στη Ριζούπολη; Δε μπήκαν να παίξουν σε μια ζούγκλα και δεν υπήρχε κάποιος μαζί τους να πάρει την ομάδα και να φύγει;

Πιστεύεις ότι λείπει η προσωπικότητα από τους έλληνες ποδοσφαιριστές; Ελάχιστοι ακολουθούν το δικό σου παράδειγμα με παρεμβατικές δηλώσεις ...

Στις μεταξύ μας συζητήσεις όλοι καταθέτουν πολύ σημαντικές απόψεις, αλλά δεν τα λένε δημόσια. Δεν ξέρω γιατί. Σημασία έχει να μην είμαστε μόνο δυο τρεις που μιλάμε.

Ναι, αλλά μένοντας σιωπηλοί «δικαιώνουν» τις καταστάσεις που ακολουθούν. Η γενιά της Ριζούπολης ξηλώθηκε στον ΠΑΟ, όπως και η γενιά των Θρακομακεδόνων στην ΑΕΚ. Και μάλιστα ο κόσμος της ΑΕΚ την επόμενη χρονιά έδωσε εντυπωσιακό παρόν ...

Για ποιον κόσμο μιλάμε; Και ποιοι είναι αυτοί πού κατηγορούνται; Κανείς δε χάθηκε από τους παίκτες του ΠΑΟ, επειδή τους «έδωσαν» για να καλύψουν αδυναμίες. Ο κόσμος της ΑΕΚ πού είναι τώρα; Δημιούργησε είδωλα, επηρεασμένος από δημοσιογράφους και παγιδεύτηκε. Πλέον, δεν πείθεται από τον Νικολαϊδη. Ως σχήμα λόγου θα πω ότι «ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται».

Πιστεύεις ότι η πάντα σαφής και συχνά αιρετική στάση σου σε οδήγησε στο τέλος που είχες ως ποδοσφαιριστής; Το οποίο ας μην κρυβόμαστε δεν ήταν αυτό που σου άξιζε ...

Δε θέλω να φανώ εγωιστής αλλά σε τι δεν έχω δικαιωθεί; Σίγουρα θα ήθελα ένα διαφορετικό τέλος, αλλά αισθάνομαι δικαιωμένος. Δεν ευνοήθηκα ποτέ στο ποδοσφαιρικό σύστημα.

ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΠΟ – ‘ΔΕ ΘΑ ΖΗΤΗΣΩ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΓΚΑΓΚΑΤΣΗ’

Απορρίπτεις αυτό το σύστημα όπως λες, αλλά θες να γίνεις πρόεδρος της ΕΠΟ ...

Όχι με την υπάρχουσα κατάσταση. Έχω αγνές προθέσεις, ξεκάθαρες απόψεις και θα συνεργαστώ με όσους δε θέλουν ούτε κι αυτοί ένα ποδόσφαιρο της αρπαχτής. Η ιστορία σε γράφει είτε θετικά είτε αρνητικά, το θέμα είναι τι προσφέρεις.

Θα ήθελες να προκύψεις στη θέση του προέδρου ως πρόσωπο κοινής αποδοχής;

Σίγουρα, αλλά κυρίως δε θα ήθελα να μου βάλουν τρικλοποδιές στο δρόμο μου. Δε μπορώ να είμαι συνένοχος γι’ αυτό συζητάω για τη θέση του προέδρου και όχι κάποιου συνεργάτη. Έχουν καεί πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι έτσι.

Το έχεις συζητήσει με τον νυν πρόεδρο κ. Γκαγκάτση;

Όχι, γιατί τι είναι ο Γκαγκάτσης; Πνευματικός μου πατέρας; Ή πρέπει να του ζητήσω την άδεια για την υποψηφιότητά μου;

Ίσως για μια ομαλή η διαδοχή ...

Εγώ δεν έχω σκοπό να έρθω σε αντιπαράθεση με κανέναν. Δεν μπορώ να αγνοήσω την αποχή του κόσμου, τη χαμηλή ποιότητα, την έλλειψη ανταγωνιστικότητας και αξιοπιστίας. Οι μόνοι που δεν τα βλέπουν είναι αυτοί που τα κάνουν.

Ας υποθέσουμε ότι αναλαμβάνεις. Το πρώτο ακανθώδες ζήτημα που θα αντιμετωπίσεις είναι η διαιτησία. Πιστεύεις ότι πρέπει να παραμείνει υπό τον έλεγχο της ΕΠΟ;

Βέβαια, αυτό που έχει σημασία είναι να αφήσουν όλοι ήσυχους τους διαιτητές. Δεν ελέγχομαι από κανέναν, άρα δεν πρόκειται να παίξω το παιχνίδι κανενός. Οι ομάδες καλά θα κάνουν να κοιτάξουν τα του οίκου τους.

Δεν σε προβληματίζει ότι κι άλλοι ξεκίνησαν με αγνές προθέσεις και βρήκαν τοίχο; Ακόμα και κυβερνητικά στελέχη στο παρελθόν ...

Αν εννοείς τον Φλωρίδη, δε νομίζω ότι απέτυχε, απλά δεν τον στήριξε το κόμμα του. Για να περπατήσει το σχέδιο είναι πολύ σημαντικό όλοι να γνωρίζουν τα όριά τους και να δημιουργήσουμε συνθήκες αξιοπιστίας που θα φέρουν επενδυτές. Πάντως, όπως είδαμε και στην Ιταλία καμία κυβέρνηση δεν έπεσε επειδή εφάρμοσε τον νόμο. Το περίφημο πολιτικό κόστος είναι μύθος κατά τη γνώμη μου.

Είσαι πρόθυμος να έρθεις σε αντιπαράθεση με ανθρώπους «ένοχου» παρελθόντος ή θέλεις δίπλα σου άφθαρτους παράγοντες;

Η θέση του προέδρου της ΕΠΟ είναι κατά κάποιο τρόπο αυτή του «πρωθυπουργού του ποδοσφαίρου». Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι. Αμνηστία θα δώσω σε όλους, αλλά ξέρω πολύ καλά ποιος και τι έχει κάνει στο παρελθόν. Δεν θέτω υποψηφιότητα για να εκδικηθώ, αλλά δε θα γίνω «κωλοτούμπας» με το να τους επιτρέψω να τα συνεχίσουν.

Υπάρχουν άνθρωποι της δικής σου ποδοσφαιρικής γενιάς, ας πούμε της ομάδας του EURO, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν από διοικητικό πόστο;

Βέβαια υπάρχουν. Στο μυαλό μου έρχεται ο Αντώνης Νικοπολίδης, ο Τραϊανός Δέλλας, οι απόψεις του Παντελή Καφέ έχουν πάντα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Και άλλα παιδιά ...

ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ – ‘ΠΟΙΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΥ ΡΕΧΑΓΚΕΛ; ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ’

Μάλλον είσαι από τους λίγους που δικαιούνται να ασκούν κριτική στην Εθνική, δεδομένου ότι το έκανες και μέσα στον παροξυσμό της κατάκτησης του EURO. Πώς αισθάνθηκες όμως βλέποντας τον χαμό που έγινε μετά το ματς με την Τουρκία με τις περίφημες δηλώσεις Γιακουμάτου κτλ.;

Δε μπορούμε να ασχολούμαστε με το τι λέει ο κάθε Γιακουμάτος. Τα έχει κάνει και στο παρελθόν μετά από ματς με την Αλβανία στο ΟΑΚΑ. Εκλέχθηκε για να λύσει τα προβλήματα του κόσμου, όχι για να κριτικάρει την Εθνική. Αυτός βγάζει τον κόσμο στο δρόμο για να διαμαρτυρηθεί, αυτοί που αποκάλεσε «γέρους» τον έβγαλαν για να πανηγυρίσει. Δε φταίει αυτός, αυτοί που τους δίνουν βήμα φταίνε. Εμένα γιατί δε με ρώτησαν για τα ομόλογα και τα ταμεία, στην ίδια λογική; Μόνο οι παλιοί ποδοσφαιριστές πήραν σωστές θέσεις. Ξέρεις πόσες προτάσεις είχα να βγω στα παράθυρα εκείνες τις ημέρες; Δεν το έκανα. Πώς θα διατυπώσω άποψη σε ένα λεπτό με τόση φασαρία; Να πω επίσης ότι δε μου άρεσε ούτε η συμπεριφορά του κόσμου με τις αποδοκιμασίες. Η ομάδα δεν προστατεύτηκε σωστά και φυσικά δεν έγινε ούτε στο ελάχιστο αξιοποίησης της επιτυχίας.

Για την καραμέλα της ανανέωσης ποια είναι η γνώμη σου;

Δε χρειάζεται. Το πρόβλημα είναι η διαχείριση του υπάρχοντος υλικού. Θα ήθελα να βλέπω στην Εθνική τον Καραγκούνη της Μπενφίκα, τον Μπασινά της Μαγιόρκα, τον Σεϊταρίδη της Ατλέτικο, απεναντίας βλέπω παίκτες με εξασφαλισμένη θέση που δε δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Δε νομίζω ότι υπάρχουν και πολλοί από πίσω τους. Οι περιπτώσεις Ζήκου και Στολτίδη είναι μεμονωμένες. Από εκεί και πέρα νομίζω ότι δε δίνονται τα κίνητρα σε παίκτες που δεν ανήκουν στις μεγάλες ομάδες, αυτό που λέγεται για το κλειστό club της Εθνικής έχει βάση. Δεν βλέπω τον προπονητή να παρακολουθεί κάθε εβδομάδα αγώνες και παίκτες.

Έχεις ακόμα παράπονα από τον Ρεχάγκελ;

Ισχύει ότι έχω πει στο παρελθόν. Ας δει κάποιος τι συμμετοχή είχα στην πρόκριση. Το ευχαριστώ ποιο ήταν; Να μην παίξω ούτε ένα λεπτό στον τελικό; Όταν φεύγαμε όμως για την Πορτογαλία έλεγα πάμε για τρεις νίκες και όλοι γελούσαν.

Παρόλα αυτά ο Ρεχάγκελ με την στρατηγική του πήρε, ειδικά στην Πορτογαλία, το 100% από εσένα ...

Ο προπονητής μου έλεγε θα σε βάζω όταν κουράζονται οι αντίπαλοι. Δηλαδή, οι Ρώσοι κουράστηκαν στο 35’ στο τρίτο ματς; Είχα φτάσει να ξέρω ότι για να παίξω έπρεπε να φάμε γκολ. Και ύστερα να μπει ο Τσιάρτας να βγάλουμε το φίδι από την τρύπα.

Αγωνιστικά τους τρεις μεγάλους πώς τους είδες φέτος;

Αν μπούμε σε τέτοια ανάλυση χάνουμε πάλι το δέντρο. Φέτος ποια ομάδα πέτυχε τους στόχους, εκτός από όσες γλίτωσαν τον υποβιβασμό; Ο Ολυμπιακός απέτυχε στην Ευρώπη, η ΑΕΚ δεν πήρε το πρωτάθλημα, ο Παναθηναϊκός πάλι εκτός Champions League.

Τι φταίει στον Παναθηναϊκό; Είναι φτωχό το υλικό, υπάρχει πίεση;

Φτωχοί είναι αυτοί που νομίζουν ότι κάνουν καλά τη δουλειά τους. Υπάρχει φτώχεια σκέψης και ιδεών για το πώς θα φτιάξουν την ομάδα. Φτάσαμε στο σημείο να περιμένουμε να πάρει στις πλάτες του ολόκληρο Παναθηναϊκό ένα 16χρονο παιδί.

Μια ενδεχόμενη συνεργασία ΠΑΟ – Μπάγεβιτς, πώς θα την έβλεπες;

Μια κουβέντα θα πω μόνο. Ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί στην Ελλάδα οι επιτυχημένοι θεωρούνται αποτυχημένοι. Δε μπορώ να καταλάβω γιατί δε θα μπορούσε να παίξει μια τέτοια λύση και να έρχονται πρόχειρες λύσεις. Αλλά πάντα έτσι δε γίνεται στην Ελλάδα.

ΜΕ ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ

ΟΡΦΑΝΟΣ – Περιμένω περισσότερα ...

ΓΚΑΓΚΑΤΣΗΣ – Εγκλωβισμένος

ΚΟΚΚΑΛΗΣ – Περίμενα περισσότερα ...

ΤΖΙΓΚΕΡ – Επίσης.

ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ – Το ίδιο, όπως και με τους υπόλοιπους προέδρους

ΡΕΧΑΓΚΕΛ – Να γίνει ο Ρεχάγκελ που ήταν πριν το EURO

ΜΠΑΓΕΒΙΤΣ – Ο πιο παρεξηγημένος πετυχημένος

ΣΑΝΤΟΣ – Η Ελλάδα δεν του ταίριαξε

ΦΕΡΕΡ – Παλιά σχολή, με διάθεση. Μακάρι να κάνει την ΑΕΚ αυτή που πρέπει

ΜΟΥΝΙΟΘ – Πρέπει να παραμείνει, έχει δουλέψει στο δυσκολότερο πρωτάθλημα, πρέπει να κριθεί όταν θα κάνει αυτός τις επιλογές

ΓΚΕΚΑΣ – Δικαιώνεται ...

ΝΙΝΗΣ – Να μην τον κάψουν, αν δουλευτεί σωστά σε 2 χρόνια θα είναι εξωτερικό

ΖΑΓΟΡΑΚΗΣ – Καλός ποδοσφαιριστής, μπορούσε να είχε πάρει περισσότερους τίτλους

ΜΕΛΙΣΣΑΝΙΔΗΣ – ο άνθρωπος που μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω ότι έκανα. Με αυτόν τα πράγματα στην ΑΕΚ θα ήταν καλύτερα.

τερεζος

ριπ

2011-04-05T13:45:00.003+03:00

gotta find a way to find a way

2night @ laternative και γενικά...

2011-04-01T14:14:00.009+03:00

Drunk Enough To Say I Love You?
της Κάρυλ Τσέρτσιλ

Από τις 19/3, η Εταιρεία Θεάτρου Συν-Επί (+,Χ) παρουσιάζει - σε πρώτη παρουσίαση στην Ελλάδα - στο Από Μηχανής Θέατρο το τελευταίο θεατρικό έργο της καυστικής Κάρυλ Τσέρτσιλ Drunk enough to Say I Love You? To έργο αφηγείται με βιτριολικό, ανατρεπτικό χιούμορ την ιστορία του Σαμ και του Γκάι, μια ιστορία μοναδικού έρωτα, έλξης και θαυμασμού που βαθμιαία μετατρέπεται σε απέχθεια και μίσος για να μπορέσει να ζητήσει την αγάπη με νέους όρους.

Η Κάρυλ Τσέρτσιλ χρησιμοποιεί την ερωτική ιστορία δύο αντρών για να μιλήσει σε λιγότερο από μία ώρα για τον έρωτα, την υποταγή, τις εκλογές, την παραλυτική αδυναμία, τη δημοκρατία, τα βασανιστήρια, τον καφέ, την τρομοκρατία, τα οικονομικά συμφέροντα, τον πόλεμο, την οικολογία, το κάπνισμα, το μίσος, την αγάπη.

Αυτά λέει το ΔΤύπου, τα υπόλοιπα θα μας τα πουν οι πρωταγωνιστές Γιώργος Ντούσης κι Ένκε Φεζολλάρι μαζί με τη σκηνοθέτη του έργου Κατερίνα Μπερδέκα σήμερα στο λατερνατιβ @ σκαι 100.3, 22.00-00.00... stay tuned...

Αν πάλι βγείτε, εδώ

και μετά σίγουρα εδώ...not to be missed και τέτοια

the past (interview) is a grotesque animal vol.1 - ΝΕΑ ΣΤΗΛΗ χοχοχο

2011-03-26T12:56:00.010+02:00

Καινούρια ενότητα στο αγαπημένο σας μπλογκ...συνεντευξεις που εκανε στο παρελθον το laternative crew και μπορεί να έχουν κάποιο ενδιαφέρον σήμερα (μπορεί και όχι)...
Ξεκίνημα με τον Φαίδωνα Γεωργίτση που συνάντησα πριν ενάμιση χρόνο στο κτήμα του στην Παιανία για τον "Ταχυδρόμο" των ΝΕΩΝ (5/9/2009)...

κλικ του ενλαρτζ - φωτο σκεύη ερωτοκρίτου

ΦΑΙΔΩΝ ΓΕΩΡΓΙΤΣΗΣ – Ο ΖΕΝ ΠΡΕΜΙΕ ΠΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΩΣ ΚΑΛΤ

28 χρόνια μετά ξανά στις αίθουσες με το «Ο γιος του Τσάρλι»

Τον συναντάμε στο κτήμα «Κεκρωπία» στην Παιανία. Στο «Βατικανό του», όπως λέει. Καλλιτεχνικό όνειρο ζωής (που έχει κτίσει εδώ και δυο δεκαετίες με τα χέρια του) με αρχαίο θέατρο και φιλοδοξίες να στεγάσει σχολές υποκριτικής, χορού και φεστιβάλ για νέους, αλλά η νομιμοποίησή του συνεχώς σκοντάφτει στη γραφειοκρατία και σε περιφερειακά πολιτικά σκάνδαλα υπουργών. Μας εντυπωσιάζει με το πώς διατηρείται στα 70 του. Στεγνός, ακόμα γοητευτικός, νευρώδης. Ξεχασμένος ίσως. Κινηματογραφικά σίγουρα. 28 χρόνια απουσιάζει από το πανί. Αλλά, η επιστροφή του με το καλτ (προσοχή όχι trash) διαμαντάκι «Ο γιος του Τσάρλι» τον υπενθυμίζει. Όχι ως γοή στα μεγάλα μιούζικαλ, αλλά ως ξεπεσμένο γκάνκστερ στα κακόφημα σοκάκια της Τρούμπας και αντίπαλο του αρχινονού Κώστα Βουτσά (!). Ξετυλίγει στον «Τ» το κουβάρι των αναμνήσεων από 4 δεκαετίες, ενώ γεμίζει συνεχώς το ποτήρι του με το αντιοξειδωτικό ρόφημα «κέμπουκα»...

Εμφανίζεστε στο σινεμά για πρώτη φορά μετά το 1981 όταν και γυρίστηκαν τα δύο τελευταία σας φιλμ, «Σεξοκυνηγός» και «Κατάσκοπος Νέλλη». Πώς εξηγούνται αυτά τα 28 χρόνια απουσίας;

Είναι πολύ απλό. Έμεινα μακριά γιατί δε μου ζήτησε κανείς να παίξω. Μόνο μια φορά με «ενόχλησαν», αλλά δε μου άρεσε η ταινία και δεν την έκανα. Ούτως ή άλλως είναι δύσκολο να με βρει κανείς. Για να με επιλέξει κάποιος, πρέπει να με θυμηθεί, να με ψάξει. Δεν κάνω παρέα με ηθοποιούς, δεν κινούμαι στους κύκλους του επαγγέλματος.Ο πιο καλός, ίσως, φίλος που είχα στον χώρο ήταν και ο άνθρωπος που με «έβγαλε» - ο σκηνόθετης Βασίλης Γεωργιάδης, με τον οποίο κάναμε τα «Κόκκινα Φανάρια» και «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο».

Πάντως είχατε ήδη ντεμπουτάρει ως ναύτης στο «Ποτέ την Κυριακή»…

Και ο Ντασέν ήταν φίλος μου. Ήθελε μάλιστα να με πάει στην Αμερική. Αλλά, εγώ δεν ήθελα να αφήσω την Ελλάδα, κυρίως λόγω ενός δεσμού που είχα εκείνη την εποχή και δεν το συζητούσε να με «αφήσει».

«Το κόψατε το μουστάκι» δηλαδή;

Είναι ωραίο να το κόβεις καμιά φορά. Μου αρέσει. Είναι πολύ σημαντικό να είσαι ερωτευμένος, η ζωή σου είναι γεμάτη. Μπορεί να χάνεις κάποιες ευκαιρίες, αλλά κερδίζεις πιο ουσιαστικά πράγματα.

Πώς περάσατε στο δέυτερο μισό των ‘60s στην κωμωδία και το μιούζικαλ, στις μαζικές ταινίες που σας καθιέρωσαν;

Για να είμαι ειλικρινής δεν ήθελα και πολύ να το δοκιμάσω. Προερχόμουν από το Θέατρο Τέχνης που κάπως σνομπάραμε αυτά τα είδη. Την καριέρα μου την είχα ξεκινήσει δίπλα στον Κουν και τους ανθρώπους του κινηματογράφου τους θεωρούσαμε παρακατιανούς. Τελικά, κατέληξα να κάνω πάνω από 40 ταινίες (σ.σ. 24 μόνο τη δεκαετία του ’60) και νομίζω παντως ότι έβαλα και το προσωπικό μου στοιχείο. Αν τους ρόλους μου τους έπαιζε κάποιος κωμικός, ταινίες όπως «Οι θαλασσιές οι χάντρες» ή το «Μια κυρία στα μπουζούκια» ίσως να μην γνώριζαν τόση επιτυχία. Είχα αποστροφή στην «μπαλαφάρα», ήμουν συγκρατημένος και ήθελα να υπάρχει στην πλοκή μια «κατάσταση» στα όρια της αλήθειας. Νομίζω ότι έτσι επηρεάζονταν και οι σεναριογράφοι οταν έγραφαν για μένα.

Είχατε συνείδηση της εικόνας του ζεν-πρεμιέ; Αισθανθήκατε ποτέ εγκλωβισμένος σε αυτήν την εικόνα;

Δεν το επεδίωκα, αλλά σίγουρα με διευκόλυνε. Ο Δαλιανίδης έλεγε «βασικά να έχεις ψυχή και ταλέντο, ε αν είσαι κι όμορφος τόσο το καλύτερο». Δεν εγκλώβίστηκα ποτέ γιατί φρόντιζα να ανατρέπω την εικόνα. Άλλωστε, τους ωραίους τους έπαιζα σε κωμωδίες όπου υπάρχει το περιθώριο να αυτοσαρκάζεσαι. Άκου μια ιστορία: γύριζα από την Κρήτη όπου είχα ολοκληρώσει τα γυρίσματα του «Εκείνος κι Εκείνη». Με φωνάζει ο Φίνος. «Θελώ να κάνεις μια ταινία;». «Τι ταινία;» του λέω. «Κωμωδία», μου απαντά. «Δεν σου έχω πει ότι δε θέλω;» τσαντίζομαι. Με στέλνει στον Δαλιανίδη. Πάω με βαριά καρδιά. Λέω με ύφος «τι με θέλετε κύριε Δαλιανίδη;». «Να παίξεις σε ένα μιούζικαλ». «Αφού δεν ξέρω να παίζω κωμωδία». «Θα μάθεις», μου απαντά χαμογελώντας. Συμφωνούμε να παίξω εναν αληθινό μάγκα και βάζω όρο να έχει και μουστάκι. Ε, λοιπόν αυτήν την συνάντηση την έβαλε στο σενάριο και για να με «εκδικηθεί» προέκυψε η περίφημη ατάκα.

Πώς ήταν να είσαι σταρ εκείνη την εποχή;

Δεν το αιθάνθηκα, ούτε το έπαιξα, ποτέ. Βεβαια οι αντιδράσεις του κόσμου ήταν συχνά υπερβολικές, μην ξεχνάς ότι μιλάμε για μια τελείως διαφορετική εποχή. Με την πρώην σύζυγό μου, την Μπέτυ Αρβανίτη, πήγαμε γαμήλιο ταξίδι στη Θάσο. Φτάνοντας στην Καβάλα μπούκαρε ο κόσμος στο πλοίο κι εκείνο μπατάρισε. Επενέβη το λιμενικό κι άρχισε να πέφτει ξύλο, επικράτησε πανικός. Αργότερα στο ταξίδι έρχεται μια γυναίκα με το παιδί της και μου λέει «άγγιξε το». Εγώ ντρεπόμουν πολύ με αυτά, αλλα ο κόσμος μυθοποιούσε πολύ εύκολα τότε.

Βλέποντάς τες με μια απόσταση τεσσάρων δεκαετιών, ήταν τελικά καλές εκείνες οι ταινίες;

Για να τις βλέπει ακόμα το κοινό, νομίζω δεν χωρά αμφισβήτηση.

Εμπορικά αυτό είναι σαφές, αλλά καλλιτεχνικά;

Είναι μεγάλη κουβέντα αυτή. Ήταν προσαρμογές από τα αμερικάνικα μιούζικαλ – που λάτρευε ο Δαλιανίδης – χωρίς όμως την ανάλογη υποδομή παραγωγής και το ανθρώπινο δυναμικό π.χ. μπορεί να είχαμε ηθοποιούς, αλλά δεν είχαμε χορευτές. Ότι έγινε με τόσα λίγα μέσα, ήταν μεγάλο επίτευγμα. Μήπως ήταν καλλιτεχνικά αριστουργήματα τα αντίστοιχα αμερικάνικα; Μαζικές ταινίες για να περνάς καλά ήταν κι εδώ κι εκεί. Άλλωστε δεν είχαμε και παιδεία. Το μόνο που μας δίδασκαν στο σχολείο ήταν να είμαστε καλοί πατριώτες και χριστιανοί. Πώς θα μπορούσαμε με αυτά τα εφόδια να βγάλουμε πιο «δύσκολες» ταινίες; Εκείνα τα φιλμ απηχούσαν μια κοινωνική πραγματικότητα οικογενειακής ζεστασιάς, προέβαλλαν το ρόλο της γειτονιάς κι αυτό δεν είναι κακό. Γι’ αυτό αρέσουν ακόμα.

Συνεργαστήκατε με θρύλους όπως ο Κουν και ιστορικές μορφές όπως ο Φίνος; Τι άνθρωποι ήταν;

Ο Κουν ήταν τεράστια προσωπικότητα, είχε τεράστιο πάθος. Μαζί με τον Τσαρούχη και τον Χατζιδάκι αποτελούσαν μια μεγαλοφυή τριάδα που έκανε εκπληκτικά πράγματα π.χ. η συνεργασία τους στους «Όρνιθες». Γύρω τους περιστρέφονταν πολλά νέα απαίδευτα παιδιά, τους οποίους έπαιρναν τελείως παρθένους και τους «έβγαζαν στο κλαρί». Εγώ όμως ήθελα να βγω μόνος μου στο κλαρί, είχα την ιδιορρυθμία του ανεξάρτητου και γι’αυτό μετά τον πρώτο χρόνο έφυγα από τον Κουν και πήγα στον Χρήστο Βλαχιώτη (και ύστερα στον Κατσέλη).

Υπήρχαν δηλαδή τα καλλιτεχνικά λόμπι και τότε;

Βεβαίως, έχω φάει πολύ κυνήγι σεξουαλικά τόσο από άντρες όσο και από γυναίκες. Αλλά, αν δεν ήθελα δεν έδινα ούτε κλωστούλα από τον εαυτό μου. Και σε κάποια πράγματα δεν είχα καθόλου κλίση...

Ο Φίνος;

Ηταν ο άνθρωπος με το κατσαβίδι, ο τεχνικός. Έστησε μια αυτοκρατορία με αγάπη, με δουλειά, με φιλοδοξία. Ήταν μερακλής – αυτή είναι η σωστή λέξη.

Ποια ήταν η παρτενέρ με την οποία είχατε την καλύτερη χημεία; Ανταγωνισμοί υπήρχαν;

Νομίζω η Λάσκαρη. Οι σχέσεις πάντως ήταν πολύ φιλικές, δεν υπάηρχαν βεντετισμοί. Τον μοναδικό που έβλεπα ανταγωνιστικά ήταν ο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι, γιατί θαύμαζα τις ταινίες του. Αλλά, δεν του το είπα, γιατί δεν τον είδα και ποτέ (σ.σ. γέλια)...

Αυτός ήταν το πρότυπό σας;

Όχι, όταν ξεκινούσα εκείνος που μου άρεσε ήταν ο Μάρλον Μπράντο. Μας είχαν πιπιλίσει άλλωστε και τα μυαλά στο θέατρο τέχνης μ’αυτόν.

Από τους συμπρωταγωνιστές σας ποιον θαυμάζατε;

Για όλους τους ηθοποιούς υπάρχουν κάποια είδη που τα σηκώνουν και κάποια που δεν τους πάνε. Αυτό συνέβαινε και με τη γενιά μου. Ο Κούρκουλος ήταν καλός στα γκανκστερικά, ήταν καλός «σκληρός», αλλά δεν μποορύσε να κάνει κωμωδία – δεν είχε και χιούμορ ως άνθρωπος. Ο Καρράς ήταν τσαχπίνης, του πήγαινε η κωμωδία. Ο Φέρτης έπαιζε τα καλά παιδιά γιατί κι ο ίδιος ήταν γνήσιο «καλό παιδί». Εγώ ας πούμε αντιπροσώπευα κάτι σαν «οργισμένο νιάτο». Αλλά, είχα και ανησυχίες, εκανα πολλά πράλληλα πράγματα. Ήμουν στη γιόγκα από μικρός και το ’61 παραλίγο να πάω στα Ιμαλάια, πιο μικρός είχα μπει στη σχολή ναυτικών δοκίμων όπου ήμουν συνέχεια φυλακή γιατί επιχειρούσα να δραπετεύω, ήμουν πολύ καλός μπασκετμπολίστας – έπαιζα στον Πανιώνιο. Γι’ αυτό δεν έπαιξα και πολύ στο θέατρο, δεν μπορούσα να είμαι σαν κάποιους συναδέλφους που στα διαλείμματα έπαιζαν χαρτιά.

Χρήματα κάνατε;

Ναι, αλλά τα’φαγα. Είμαστε παιδιά με τη γυναίκα μου και τα σκορπάγαμε. Νομίζαμε ότι παντοτε θα είναι έτσι, τα λεφτά θα πέφτουν βροχή, δεν ξέραμε ότι είναι και οι αλλαγές στο παιχνίδι. Δε φανταζόμαστε ότι θα σταματούσε να υπάρχει ο κινηματογράφος.

Γιατί συνέβη αυτό; Πού οφείλετο η κρίση;

Κύριως στην τηλεόραση. Με το που εμφανίστηκε άλλαξαν πολύ τα πράγματα. Ήρθε κι ο θάνατος του Φίνου το ’77 και έκλεισε οριστικά ο κύκλος.

Παίξατε σε κάποιες ερωτικές τολμηρές ταινίες στα ‘70s που οι περισσότεροι συνάδελφοί σας έχουν αποκηρύξει ή ακόμη και αρνούνται...

Αυτές οι ταινίες έγιναν γιατί η τηλεόραση υποκατέστησε τόσο το σινεμά που για να έχουν ενδιάφερον τα νέα φιλμ έπρεπε να έχουν λίγο γυμνό ως κάτι νέο για ένα ούτως ή άλλως στερημένο κοινό. Όλοι περάσαμε, κακά τα ψέματα, γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος να βγάλουμε λεφτά. Εγώ είχα χάσει και όλα μου τα χρήματα σε μια ταινία που χρηματοδότησα και σκηνοθέτησα, αλλά φούνταρε και ήμουν σε δεινή οικονομική κατάσταση. 5 χρόνια μετά τα μεγαλεία έφτασα να κουβαλάω τούβλα σε οικοδομή. Γιατί να τις αρνηθώ; Σε σχέση με το σήμερα ήταν προσκοπικές ταινίες φτιαγμένες από αγράμματους ανθρώποιυς που έβγαζαν βλακώδη ερωτισμό.

Το ίδιο ίσχυε και για τις βιντεοταινίες της δεκαετίας του ’80;

Ε, ναι πήγαινες για μια εβδομάδα γύρισμα κι έπαιρνες πολύ καλά λεφτά. Δεν έκανα και πολλές πάντως. Υπήρχε πολύ άγχος και οικονομική ανασφάλεια. Μετά ήρθαν τα σίριαλ του Φώσκολου στα ‘90s και ησύχασα, σταθεροποιήθηκα οικονομικά. Δεν θελω να ξανακάνω τηλεόραση – το μόνο πουμε ενδιαφέρει πια είναι η «Κεκρωπία», το όνειρο της ζωής μου.

Ποιο είναι το στόρι της επιστροφής σας με το «Ο γιος του Τσάρλι»;

Συναντηθήκαμε με τον Κάρολο Ζωναρά, τον σκηνοθέτη, και με έπεισε να κάνω κάτι διαφορετικό. Μου έδωσε ένα επαγγελματικά καλογραμμένο σενάριο και αποφάσισα να συμμετέχω. Θέλω να σταθώ στον Κάρολο γιατί έκανε μια ταινία που αντιπροσωπεύει την αγάπη που έχει για τα γκανκστερικά φιλμ και την οιδιπόδεια σχέση του με το ίδιο το σινεμά. Κατά κάποιον το βουβό πρόσωπο – το παιδί που παίζει στο φιλμ - είναι ο ίδιος.

Τσαλακώνετε την εικόνα σας σε αυτήν την ηλικία με τον ρόλο του μαφιόζου;

Σιγά, δεν είναι τίποτα αυτό σε σχέση με ότι είχα κάνει στο τηλεοπτικό «Τα παραμύθια δίχως κάγελα» του Τσιφόρου το 1984. Ίσα ίσα που εδώ είμαι και κυριλέ...

Με τον Βουτσά πώς ήταν που ξαναβρεθήκατε;

Μια χαρά. Άλλωστε, η ταινία έχει καταπληκτικές ερμηνείες. Ας πούμε ο Παύλος Ευαγγελόπουλος είναι τρομερός στον δεύτερο ρόλο που έχει. Αλλά, το τονίζω δεν είναι μια ταινία για κυριούληδες, είναι για νεολαίους. Κι αυτό να το βάλεις τίτλο...

τερεζος

Μιχαλόμπος Speaking @ 16/03

2011-03-23T13:34:00.005+02:00

Δίσκος #1: Wire - Red Barked Tree

Τι είπα: Φλυάρησα για το πόσο μεγάλη μπάντα είναι και για το πόσο μου άρεσε ο δίσκος και η πρόσφατη συναυλία τους. Χωρίς πολύ φασαρία, έχουν γράψει μερικά διαμαντάκια εφάμιλλα της πορείας τους. Είναι επίκαιροι γιατί ποτέ δεν σταματήσαμε να ακούμε την μουσική που έγραφαν παλιότερα. Είναι πάντα ενδιαφέρον και ο λόγος τους.

Τι ξέχασα: Πως μπορεί να είχε λίγο κόσμο στο live αλλά δεν έχεις πλέον δικαίωμα να γκρινιάζεις για κάτι τέτοιο. Δεν περισσεύουν λεφτά.

Τι έκανα λάθος: Το εξώφυλλο του τελευταίου τους δίσκου είναι λεπτομέρεια από έργο του Γιάννη Κουνέλλη και όχι Κουνελλή.

Ο Τερέζος: Περίμενε να βρει στην μαύρη αγορά εισιτήριο για την συναυλία των Black Keys στο Παρίσι. Τελικά πήγε στους Mogwai (και μάλλον βαρέθηκε).

Ο Τσουλούφης: Αναρωτήθηκε για την ηλικία του κοινού τους και αν πρέπει να υπάρχουν δίσκοι τους σε κάθε ροκ δισκοθήκη.

Αν ήταν ο κόσμος δίκαιος θα ακούγαμε αυτό:
Wire - Clay

Δίσκος #2: May Roosevelt - Haunted

Τι είπα: Βασισμένος στο θέρεμιν. Εξαιρετικό artwork. Αφετηρία του είναι 8 παραδοσιακοί ελληνικοί χοροί και κατάληξη μια άψογη δουλειά. Οι ηλεκτρονικές της συνθέσεις απογειώνονται από την βαθιά γνώση του θέρεμιν που στα χέρια της μεταμορφώνεται σε κάθε τραγούδι. Σωστά επιλέγει να προσθέσει στίχους σε κάποια κομμάτια. Μεγάλο κατόρθωμα το γεγονός πως το ιδιαίτερο concept του Haunted δεν μεταφράζεται σε μια δύστροπη δουλειά για λίγους. Αντιθέτως είναι προσβάσιμη και κατά την μεγαλύερη του διάρκεια εμπνευσμένη. Από τις καλύτερες εγχώριες δουλειές της χρονιάς.

Τι ξέχασα: Φωνητικά συνεισφέρει ο Harry Elektron και την μίξη έχει αναλάβει ο ION

Τι έκανα λάθος: Ίσως το σχόλιο του Τσουλούφη (δες παρακάτω) να έχει μεγαλύτερη βάση απ'ότι παραδέχομαι.

Ο Τερέζος: Συνέχιζε τις διακοπές του αμέριμνος και ετοιμαζόταν ψυχολογικά για την συναυλία των Gang of Four. Εκεί δεν βαρέθηκε.

Ο Τσουλούφης: Διαφώνησε για το πόσο εύκολο άκουσμα είναι. Του αρέσει αλλά είναι σίγουρα απαιτητικό.

Αν ήταν ο κόσμος δίκαιος θα ακούγαμε αυτό:
May Roosevelt - Outcry (Kalamatianos)

Μιχαλόμπος speaking @ 09/03

2011-03-23T12:01:00.012+02:00

...κατόπιν πρότασης ανώνυμου αναγνώστη αλλάζει ο τίτλος από δω και πέρα. Επίσης, η πολύ δουλειά τρώει τον αφέντη και άργησα τα ποστ. Με το παρντόν. Να πείτε χρόνια πολλά στον τερέζο σήμερα.Αλλάζει κατάληξη η ηλικία του...

Δίσκος #1: Radiohead - The King of Limbs

Τι είπα: Πως μπορεί να είναι ο χειρότερος δίσκος της καριέρας τους αλλά και πάλι είναι πολύ καλός. Είναι η πιο ισορροπημένη κυκλοφορία τους. Το αντιμετωπίζεις σαν δύο πλευρές βινυλίου. Στην πρώτη συγκεντρώνουν τα αποτελέσματα των καινούργιων τους επιρροών. Στην δεύτερη, υπάρχουν τα τραγούδια με τα εδραιωμένα χαρακτηριστικά της μπάντας. Δεν υπερισχύουν τα φωνητικά του Yorke ούτε τα καινούργια εφέ του Greenwood. Πέφτει μεγάλο βάρος στον ντράμερ τους. Δήλωσα την αντίθεση μου στα διάφορα σχόλια που είχαν γραφτεί μέχρι τότε πως ο δίσκος είναι ρηχός ή άοσμος. Στα 20 χρόνια της πορείας τους έχουν καταφέρει κάτι που ελάχιστες μπάντες της γενιάς τους κατάφεραν. Να είναι ανήσυχοι και δημιουργικοί . Τραγούδια όπως τα δύο τελευταία του King of Limbs δεν μπορεί να τα γράψει άλλη μπάντα στο κόσμο. Εν κατακλείδι, είμαι τελείως αντίθετος με όσους το αντιμετώπισαν αφοριστικά.

Τι ξέχασα: Ο αφορισμός των περισσοτέρων έχω την εντύπωση πως είναι δείγμα της μαζικής κατανάλωσης της μουσικής. Τους Radiohead έχω την αίσθηση πως πιο πολύ τους έχουν βαρεθεί σε ένα γενικό πλαίσιο (τη φωνή του Yorke κυρίως) και όχι γιατί δεν τους αρέσουν έστω κάποια από τα τραγούδια αυτού του δίσκου. Εξαιρούνται βέβαια όσοι μισούν τους Radiohead από την προηγούμενη δεκαετία. Αδιανόητο ίσως αλλά αν μη τι άλλο εδραιωμένο ως μουσική άποψη.

Τι έκανα λάθος: Έπρεπε να μείνει περισσότερος χρόνος για την αννούλα.

Ο Τερέζος: Είπε πως μοιάζει περισσότερο με το προσωπικό δίσκο του Yorke παρά με οποιαδήποτε άλλη κυκλοφορία του συγκροτήματος. Κάθε φορά που το ακούει του αρέσει και περισσότερο. Πιστεύει πως είναι καταπληκτικός δίσκος στα όρια του αριστουργήματος. Σίγουρα καλύτερο από τα 2 προηγούμενα τους και πολύ κοντά στο δίδυμο Kid A/Amnesiac. Έκλεισε λέγοντας πως Lotus Flower δεν μπορεί να το γράψει άλλη μπάντα.

Ο Τσουλούφης: Πιστεύει πως υπάρχει μια radiohead αντιμετώπιση. Πως εδώ και 10 χρόνια αποφεύγεται η θριαμβολογία σε κάθε τους κυκλοφορία. Το υποστήριξε λέγοντας πως σε αυτό ευθύνονται και οι Radiohead γιατί οι τελευταίες τους κυκλοφορίες τους συνοδεύονται από κάποιο εύρημα (τζάμπα στο ίντερνετ για τον προηγούμενο, καθόλου πρόμο τώρα κτλ.). Αυτό αποπροσανατολίζει το κοινό τους. Πως για την γενιά μου που τη σημάδεψε το OK Computer είναι πολύ δύσκολο να κρίνουμε με καθαρό μυαλό τους δίσκους τους. Κατέληξε πως είναι τίμιοι. Πως έχουν μια αγωνία να προσφέρουν κάτι στο κοινό τους σε όλα τα επίπεδα.

Αν ήταν ο κόσμος δίκαιος θα ακούγαμε αυτό:
Radiohead - Separator

Δίσκος #2: Anna Calvi - S/T

Τι είπα: Ντεμπούτο. 28 χρονών, ντροπαλή και ομορφή. Άλλη μια απόδειξη πόσο μεγάλη ερμηνεύτρια έχει υπάρξει η Siouxsie. Ο δίσκος της είναι αποτέλεσμα δουλειάς και επιμονής και ανά στιγμές είναι εξαιρετικός. Ο Eno έχει πει πως είναι ότι καλύτερο έχει ακούσει μετά την Patti Smith. Είναι σκοτεινός και έντονα κινηματογραφικός. Η φωνή της είναι συγκλονιστική. Μαζί με τον Jaar το καλύτερο new entry της χρονιάς μέχρι τώρα. Μια καλή απάντηση σε όσους κόλλησαν με την μετριότητα που ακούει στο όνομα Florence. Για του λόγου το αληθές άκου το δωράκι από κάτω. Ο ορισμός της γυναίκας που προσέχει ο Cave.

Τι ξέχασα: Πολλά, δεν είχαμε χρόνο. Θα έπρεπε να σχολιαστεί διεξοδικά το The Devil.

Τι έκανα λάθος: Για την Siouxsie είναι πιο σωστή η σύγκριση στα πιο πρόσφατα της και όχι τόσο στις μέρες των Banshees.

Ο Τερέζος: Το ντεμπούτο της χρονιάς. Νόμιζε πως είναι τελείως ποπ. Πολύ David Lynch, πολύ παράνοια.

Ο Τσουλούφης: Δύσκολο όνομα για να το λες στο ελληνικά. Δεν του αρέσουν πολύ τα τραγούδια για "προσωπικούς λόγους".

Αν ήταν ο κόσμος δίκαιος θα ακούγαμε αυτό:
Anna Calvi - Desire

Today

2011-03-16T01:27:00.002+02:00

2011-03-11T20:08:00.002+02:00

Baby Guru - Marilu by Myspace_Greece

το βιντεοκλιπ του 'marilu' των baby guru από το ντεμπουτο αλμπουμ που φερει το ονομα τους, κυκλοφορει από την inner ear και βρισκεται ηδη στα δισκαδικα...
στη σκηνοθεσια ο dipyadeep

2night

2011-03-10T17:52:00.004+02:00

Κουκλάκη

o NTEIBINT

σημερα στο λατερνατιβ

stay tuned

total eklips

2011-03-10T03:15:00.002+02:00

αυτος ειναι ο γαλλος κυριος eklips που μας ελεγαν τα παιδια του αποκατω ποστ στην εκπομπη της τριτης ... σε ενα take ετσι;

τερεζος

Οι Word of Mouth σήμερα το βράδυ ζωντανά στο Laternative

2011-03-08T17:21:00.004+02:00

Σήμερα στο Laternative θα σας τρελάνουμε στο Beat....

Οι WORD OF MOUTH είναι η πιο γνωστή ομάδα Human Beatboxing στην Ελλάδα και Finalists του παγκόσμιου διαγωνισμού ΒΕΑΤΒΟΧ BATTLE 2009, που έγινε στη Γερμανία, εκπροσωπώντας επάξια για πρώτη φορά την Ελλάδα στη ιστορία του θεσμού.

Το δίδυμο των WORD OF MOUTH, Bitman και El Pap Chico έχοντας πολυετή εμπειρία στο Beatboxing, δηλαδή της τέχνης αναπαραγωγής ρυθμών και beats με τη χρήση μόνο του ανθρώπινου στόματος και φωνής, παρουσιάζουν ένα μουσικό Vocal Show, με βάση πρωτότυπες beatbox και κυρίως γνωστές μουσικές συνθέσεις.

Στην συνεργασία τους με την τραγουδίστρια Νατάσα Μηνδρινού (a.k.a. Cookie) ενώνουν επί σκηνής φωνή και beatbox, δημιουργώντας ένα live act performance με τη χρήση μόνο των φωνητικών ικανοτήτων και των μικροφώνων τους, χρησιμοποιώντας διασκευές γνωστών ξένων μουσικών θεμάτων και αρκετό χιούμορ για να ξαφνιάσουν ευχάριστα.

Στα πλαίσια των μέχρι τώρα εμφανίσεων ξεχώρισαν, ανοίγοντας την συναυλία του SNOOP DOGG (US) – Α/Ε (2007), προλογίζοντας τους Lords of the Underground (US) στο Hip Hop Culture Fest Vol 2 (2008), των Beat Assaillant (US) στην Γιορτή της Μουσικής (2007) και με την μόνιμη συνεργασία τους με το γυναικείο φωνητικό σχήμα Σανάδες, αρχής γινομένης στα πλαίσια του Ελληνικού Φεστιβάλ 2009.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι φωνητικές τους ικανότητες έχουν χρησιμοποιηθεί σε σειρά διαφημιστικών για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, σε ειδικά γεγονότα των MTV, COSMOTE, ADIDAS, THE MALL ATHENS, αλλά και ως συνεργασίες σε δισκογραφικές δουλειές άλλων καλλιτεχνών, Blend Aka Mishkin, Dask, Εισβολέας, Phase 3, Empne, Sugahspank!, κ.α.

Τέλος είναι πρωταγωνιστές της beatbox ταινίας μικρού μήκους “SOUNDCHECK” σε σκηνοθεσία Κώστα Γεραμπίνη και δημιουργοί της BEATBOX ACADEMY στην Ελλάδα η οποία παρουσιάζει σειρά σεμιναρίων, επιδείξεων και προβολών με στόχο τα νέα παιδιά με θέμα το Beatbox, τις τάσεις και τα μυστικά του, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για εξάπλωση και καταξίωση του μουσικού είδους στη χώρα μας.

Το Σάββατο 12 Μαρτίου οι WOM συμπράττουν με το επαναστατημένο άρμα των BURGER PROJECT, για μια μοναδική μουσική παράσταση στο FUZZ Club μαζί με τους συντρόφους αγωνιστές Ματούλα Ζαμάνη, και τους The Koutsomoura Orchestra, για ένα ξέφρενο μουσικό πάρτυ.

Την Κυριακή 13 Μαρτίου το πρωί, οι WOM συμπράττουν με την μούσα τους Νατάσσα Μηνδρινού (a.k.a. COOKIE) και εισβάλουν με καινούργιο Beatbox Showcase στην αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στα πλαίσια της παράστασης «ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΩΝΗ», μαζί με την Σαββίνα Γιαννάτου, το Πολυφωνικό Ηπείρου Συλλόγου «Χαονία» και την Χορωδία Δήμου Αθηναίων.

www.myspace.com/wordofmouthbeatboxers

Λατερνατιβ και Μουσικη @ 02-03

2011-03-04T18:19:00.012+02:00

Δίσκος #1: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

Τι είπα: Έχει μεγαλώσει στη Χιλή. Είναι πιτσιρικάς. Είναι στην ίδια λίγκα με τον James Blake, τον How To Dress Well και Toro Y Moi. Είναι ο πρωταθλητής μεταξύ τους αφού κερδίζει όπου χάνουν πόντους οι άλλοι. Φτιάχνει ολοκληρωμένα τραγούδια χωρίς να ακούγεται ελιτιστής. Απορώ πως το καταφέρνει σε τόσο μικρή ηλικία. Μάλλον δεν είναι ποπ αν και έχει σιγνκλάκια. Απολαυστικός

Τι ξέχασα: Βαριέμαι τα περισσότερα από τα remixes που έχει κάνει πέρσι. Δεν με ιντριγκάρει καθόλου που διαβάζω ότι στα dj set του φτάνει μέχρι τα 100 bpm.

Τι έκανα λάθος: Εντάξει ποπ είναι, μην κοροιδευόμαστε.

Ο Τερέζος: Δεν μπορεί να καταλάβει τι το καινούργιο έχει αλλά τον τοποθετεί πάνω από τον μέσο όρο. Αισθάνεται γέρος και ενοχλείται που ο εφηβικός του ήρωας Villalobos είναι μια από τις επιρροές του Jaar. "Είναι υπερεκτιμημένος αλλά όπως φαίνεται περνάω φάση γκρίνιας"

Ο Τσουλούφης: Είναι κυρίως ενοχλημένος που έχει χαθεί αυτό το παλιό "αυτός ακούει indie" ή αυτός είναι ρέηβερ. Αποκάλυψε πως στις 30/4 θα εμφανιστεί στην Αθήνα. Του αρέσει πολύ αλλά θα τον βαρεθεί γρήγορα.

Αν ήταν ο κόσμος δίκαιος θα ακούγαμε αυτό:
Nicolas Jaar - Space Is Only Noise If You Can See

Δίσκος #2: P.J. Harvey - Let England Shake

Τι είπα: Όγδοος δίσκος, χωρίς να μετράω τις δύο συνεργασίες της με τον Parish. Δεν είναι παλιομοδίτικα γραμμένος ως concept δίσκος αλλά διαπραγματεύεται την ιστορία και την ταυτότητα της Αγγλίας. Υπέροχος δίσκος που σε πιάνει από τα μαλλιά με την πρώτη ακρόαση. Εδώ υπάρχουν 2-3 τραγούδια που αργότερα θα τα αντιμετωπίζουμε ως highlight της καριέρας της. Κατάφερε πάλι να μεταμορφωθεί σε κάτι καινούργιο.

Τι ξέχασα: Να τονίσω πως ο δίσκος βασίζεται πολύ στη φωνή της. Πως αυτό είχε να το κάνει από τις μέρες του Rid Of Me.

Τι έκανα λάθος: Τίποτα, είμαι απόλυτος με την PJ αυτή τη φορά. Βέβαια αργότερα, μιλώντας για το Burn, Baby, Burn Tour τον Khan τον έβαλα στους Mister Comatose. Είναι Captain Comatose.

Ο Τερέζος: Δήλωσε πως βιάστηκαν να κράξουν τον δίσκο αλλά είναι λιγότερο ενθουσιασμένος από εμένα. Πρότεινε να ακούσει ο κόσμος την Anna Calvi.

Ο Τσουλούφης: Δεν είχε ακούσει τον δίσκο και σιώπησε. Αν ακούσεις προσεκτικά θα καταλάβεις πως χάζευε στο ιντερνετ.Ακούγεται το πληκτρολόγιο να έχει πάρει φωτιά.

Αν ήταν ο κόσμος δίκαιος θα ακούγαμε αυτό:
P.J. Harvey - All And Everyone

μιχαλόμπος

και που λες ευθιξια, ευθιξια δε βρηκαμε...

2011-02-26T20:44:00.005+02:00

Όταν έχεις εκστομίσει το πιο κυνικό κι εμετικό σλόγκαν της περιόδου της μεταπολίτευσης - το περίφημο "μαζί τα φάγαμε", όταν έχεις μεταβληθεί με τα έργα και κυρίως τα - μνημεία αμοραλισμού - λόγια σου σε νο.1 public enemy, όταν ακριβώς αυτά τα λόγια δεν έχεις το κουράγιο να τα υποστηρίξεις μακριά από το δελτίο του mega βλ. την άρνηση περί "κοπριτών" στο παραπάνω βίντεο, όταν έχεις στολίσει δίκαια και άδικα κάθε "κοινωνικό έταιρο" αλλά στα αντίστοιχα στολίσματα που έχουν αποδέκτη εσένα απαντάς με μηνύσεις σε δημοσιογράφους, όταν βλέπεις πίσω από πολιτισμένες αντιδράσεις στο εξωτερικό (!) το φάντασμα του ΣΥΡΙΖΑ, όταν ακριβώς αυτές τις αντιδράσεις τις βαφτίζεις "τρομοκρατία" τοποθετώντας αλαζονικά τον εαυτό σου στο απυρόβλητο, οταν τολμάς να προσπαθείς να συνδεθείς με τον Γαβρά, τον Λαμπράκη και το "Ζ", όταν καταφέρνεις την ίδια μέρα να σε βρίζουν στο Ελληνικό Σπίτι της Πανεπιστημιούπολης στο Παρίσι και στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, όταν μιλάς για διαφθορά ενώ σύχναζες σε κότερα, όταν σε φτύνουν από παντού κι έσυ ψάχνεις για ομπρέλα...ε τότε ήρθε μάλλον η ώρα να αγοράσεις διάδρομο, να προσλάβεις έναν γυμναστή - διατροφολόγο και να πας επιτέλους σπίτι σου...

τερεζος

σημερα τριτη 22/2 στο λατερνατιβ

2011-02-22T19:17:00.004+02:00

η ομάδα So7 στα χαλάσματα του εγκαταλειμμένου κτιρίου της οδού Χαβρίου όπου και ανεβάζουν την παράσταση "τι θα κάνουμε τώρα;" από το περασμένο σάββατο...

θα φιλοξενήσουμε σήμερα τον δημήτρη κουρούμπαλη που έχει γράψει και παίζει στο έργο καθώς και την υβόννη τζάθα, επίσης μέλος του θιάσου...θα μας πουν γιατί διάλεξαν αυτό το αντισυμβατικό μέρος, περί τίνος πρόκειται, ενώ θα απαντήσουν και στα ερωτήματα που θέτει η παρακάτω "μυστηριώδης" περίληψη ... όπως κάθε τρίτη θα έχει "1821" άρα Χρυσαυγίτες - Ανένταχτους Πατριώτες (είδατε εδώ διατηρώ τα κεφαλαία) απ' έξω...

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΩΡΑ

O κόσμος έχει στραβώσει. Μοιάζει με σπίτι που δεν μπορεί πια να κατοικηθεί.

Τέσσερεις άνθρωποι, δυο φίλοι κι ένα ζευγάρι, θέλουν να φύγουν από αυτόν τον κόσμο και συναντιούνται σε ένα ερώτημα, τι θα κάνουμε τώρα;

Για κάποιον φεύγω μπορεί να σημαίνει επιστρέφω.

Για κάποιον καταστρέφω.

Και για κάποιον ότι απλώς ξημερώνει.

Η So7 παρουσιάζει το έργο Τι θα κάνουμε τώρα; που γράφτηκε το 2010 εν μέσω της ελληνικής πραγματικότητας. Το έργο αφορά στην επικαιρότητα χωρίς να την αναφέρει ποτέ.

Η παράσταση θα παρουσιαστεί στο κέντρο της Αθήνας σε έναν χώρο που έχει πολλές ομοιότητες με την χώρα.

Είναι ένα αστικό σπίτι χωρίς ενοίκους. Παλιό γραφείο, ιατρείο και σπίτι καρδιολόγου, πολυόροφο και δαιδαλώδες, με εσωτερική αυλή και χώρο στην ταράτσα για καλοκαιρινές προβολές. Εκεί που δεν κατοικεί κανείς, στη μέση των καταστημάτων και των γραφείων. Τα βράδια έχει μόνο περαστικούς. Τα βράδια έχει μόνο μπαράκια τριγύρω και κανένα αυτοκίνητο. Το Booze, το Bar4, το bliss, το Pop είναι σε απόσταση αναπνοής. Τα αλκοτέστ επίσης.

Εμείς μπαίνουμε σε αυτό το άδειο σπίτι και του δίνουμε ζωή. Το γεμίζουμε.

το μπλογκ της παράστασης
το έργο στο fb

κι ένα βίντεο τίζερ

stay tuned

Λατερνατιβ και Μουσικη @ 16/02

2011-02-21T13:46:00.010+02:00

Δίσκος #1: Mogwai - Hardcore Will Never Die, But You Will

Τι είπα: Πως μου αρέσει ο τίτλος του έβδομου δίσκου των τύπων από την Γλασκώβη. Πως έχουν περάσει χρόνια από την τελευταία φορά που ευχαριστήθηκα κυκλοφορία τους. Πως έχουν ξεμπερδέψει με το παλιομοδίτικο post rock. Πως είναι επικό. Πως πρέπει οπωσδήποτε να το ακούσεις.

Τι ξέχασα: Πως το 26λεπτό bonus track από την μουσική που έφτιαξαν για το installation των Nicolai και Gordon είναι εξαιρετικό.

Τι έκανα λάθος: Δεν είπα την σωστή λέξη: είναι δισκάρα.

Ο Τερέζος: Οι Mogwai είναι καλύτεροι επί σκηνής ή στο studio;

Ο Τσουλούφης: Δήλωσε πως προτιμά τον παραγωγό τους, Paul Savage, στις πρώτες του δουλειές

Αν ήταν ο κόσμος δίκαιος θα ακούγαμε αυτό:

Mogwai - Mexican Grand Prix

Δίσκος #2: Cut Copy - Zonoscope

Τι είπα: Πως είναι ο τρίτος τους δίσκος, κυκλοφορεί στη Modular και είναι αδιάφορος. Πως αγαπήσαν παράφορα την disco και έκαναν copy τον James Murphy αλλ'α το αποτέλεσμα ακούγεται σαν κακούς A-ha. Πως κρατάς μόλις 3 τραγούδια. Πως ο προηγούμενος δίσκος τους μου άρεσε πολύ.

Τι ξέχασα: Πως πρέπει να μιλάω λιγότερο.

Τι έκανα λάθος: Είναι 2 τα τραγούδια που κρατάς.

Ο Τερέζος: Ποιος δεν αγάπησε με Cut Copy μέχρι τον Σεπτέμβριο που παίζαμε ξένη μουσική;

Ο Τσουλούφης: Γελάει ο κόσμος με την βαθμολογία που του έδωσε το Pitchfork.

Αν ήταν ο κόσμος δίκαιος θα ακούγαμε αυτό:

Cut Copy - Blink And You'll Miss A Revolution

Μιχαλόμπος

σημερα στο λατερνατιβ "η ζωη στο σαλονι"...

2011-02-15T14:09:00.002+02:00

Η "ζωη στο σαλόνι" κατα καιρούς μας επισκέπτεται στο blog δίνοντας παρεμβατικά "δύσκολα" κέιμενα...παράλληλα συνεχίζει τις επικές της εκπομπές στον indieground ... σημερα θα ερθει στο δικο μας σαλόνι, στο στούντιο του σκαι 100.3 ... θα μας παρουσιασουν το magnum opus τους , τα βραβεια που εδωσαν για το 2010 ... θα ειπωθουν πολυ σοβαρα πραγματα που θα εχουν πολλη πλακα ... ακεψου οτι απ'εξω μπορει να εχει και χρυσαυγιτες, σπιθες κτλ. ... τριτη ειναι σημερα. εχει '21 (χρονια δοξασμενα)...

stay tuned λοιπον

the disco urbana series vol.5

2011-02-13T01:48:00.005+02:00

.η disco urbana είναι μια στήλη που γράφω στο Sonik από τον Σεπτέμβριο του 2006...ένα είδος μηνιαίου προσωπικού μπλογκ που ξεκίνησε ως "βόλτα στην πόλη", σημειολογεί πάντα στην απορρόφηση της ποπ κουλτούρας "εκεί έξω" και τελευταία παρεκτρέπεται σε ένα κοινωνιολογικό πολιτικό μανιφέστο (τι λε ρε μεγάλε...)...ακολουθεί η στήλη του γκοθ τεύχους #65 (κυκλοφορεί) - γραμμένη πριν τα της νομικής...

ΕΝ ΣΥΓΧΥΣΕΙ
Καινούριος χρόνος, χαμένη η μπάλα…

Τις πρώτες μέρες του 2011: ο Μιχαλολιάκος ως φασιστικό καρτούν χαιρετά ναζιστικά στο δημοτικό συμβούλιο, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εξοργίζεται, ο Καμίνης απαντά πολιτισμένα «μην ξυπνήσει το μωρό», ο Κακλαμάνης καταδικάζει συντετριμμένος που δε στόλισε φέτος το δέντρο. Βέβαια αν είναι να γίνεται το ίδιο ιλαρό σόου σε κάθε ΔΣ, η αλλαγή του «Ζορζ Καμινί» θα μείνει στις κλίσεις σε παπάκια που παρκάρουν παράνομα και ποτέ δε θα μάθουμε πώς είναι δυνατόν να μπαίνει ανενόχλητος ο Χρυσαυγίτης με 8 φουσκωτούς στο δημαρχιακό μέγαρο/ Βέβαια δύο ημέρες πριν είχαν συμβεί τα ύστερα του κόσμου. Η ΕΛ.ΑΣ. διέκοψε την πολύχρονη συνεργασία με την Χρυσή Αυγή (θυμήσου το Παλιό Εφετείο στη Σωκράτους) και τους πλάκωσε στον Άγιο Παντελεήμονα. Η αντιρατσιστική συναυλία πάντως ματαιώθηκε, την ώρα που οι ντόπιοι κάτοικοι αλάλαζαν «μη δέρνετε τα παιδιά μας»/ Σε άλλα νέα, ο υπουργός ΠΡΟΠΟ Κ. Παπουτσής, λίγο πριν φύγει το 2010, είχε δηλώσει έκπληκτος για το ενδεχόμενο ύπαρξης μυστικών αστυνομικών – ξέρεις είναι αυτοί που εσύ κι εγώ λέμε «ασφαλίτες». Ουπς, δεν περνάνε 15 μέρες και σκάει η υπόθεση Παπαδάτου. Του την έπεσαν 10-15 κουκουλοφόροι, τον οδήγησαν στη ΓΑΔΑ, τον έγδυσαν, τον έντυσαν και μετά τον άφησαν αφού «δεν διαπιστώθηκε να έχει σχέση με τη διερευνώμενη υπόθεση»/ Ήταν η εβδομάδα μωρέ που το wikileaks έδωσε τις συνομιλίες του Χρυσοχοϊδη με τον αμερικάνο πρέσβη, δηλαδή πάμε για συλλήψεις (άρχιζε και η δίκη των «Πυρήνων»). Μόνο που το σενάριο ξέφυγε και το δημιουργικό τμήμα της ΕΛ.ΑΣ. πήγε να βάλει και τη RAF στο παιχνίδι για να εξασφαλίσει διεθνή διανομή. Και τελικά εξασφάλισε διεθνή ξεφτίλα με την υπόθεση της 27χρονης Γερμανίδας «τρομοκράτισσας». Μετά ψάχναμε στα λεξικά τη διαφορά «άτυπης ενημέρωσης» κι «ανεπίσημης διαρροής», δε ρωτάγανε τον Σόμπολο;/ Στους δρόμους, το κίνημα των διοδίων πέρα από τα προφανή δίκαια επιχειρήματα των μισοτελειωμένων δρόμων που πληρώνουμε κανονικά, απέδειξε ότι «του Έλληνα ο τράχηλος, το τζέρτζελο σηκώνει» κι ανέδειξε έναν νέο λαϊκό ήρωα. Όχι τον Σάββα Κωφίδη, αλλά τον «μπαλαμό που αγάπησαν κάποτε οι Ρομά», τον δήμαρχο Στυλίδας, αναρχικό κι ανυπότακτο Απόστολο Γκλέτσο. Το νέο επαναστατικό σύμβολο μιας χώρας, στην οποία το μεταναστευτικό δε θα το λύσει ο περίφημος φράχτης, αλλά η ευαίσθητη Τατιάνα που το ενέταξε στην ύλη της εκπομπής της/ Σε θέματα παιδείας, η «νέα εθνική αφήγηση» του ΓΑΠ θα στηριχθεί στην έρευνα, στην διατήρηση του καταρτισμένου έμψυχου δυναμικού εντός της Ελλάδας, σε νέες ιδέες, αποτελεσματικότητα, ανάπτυξη. Ή τουλάχιστον έτσι το είχαμε καταλάβει στην disco. Προς επίρρωση των παραπάνω «το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών δεν θα προκηρύξει υποτροφίες για εκπόνηση Διδακτορικής Διατριβής και για Μεταδιδακτορική Έρευνα στην Ελλάδα για το ακαδημαϊκό έτος 2011-12»/ Στα πολιτιστικά, βαρύς θρήνος έχει πέσει στη χώρα για το κλείσιμο του «Διφώνου». Το περιοδικό – ναυαρχίδα του εντέχνου που τα τελευταία χρόνια λειτουργούσε με ένα πρότυπο σοβιετικό σύστημα καθετοποίησης. Στον πάνω όροφο έφτιαχναν τα CD, στο ισόγειο γίνονταν reviews και στο ενδιάμεσο συναντιούνταν για συνεντεύξεις. Στο e-difono.blogspot.com, η ποιότητα θρηνεί…/ Συνεχίζοντας με πολιτισμό ετοιμάσου για Roxette-Kim Wilde-Samantha Fox και στο βάθος Bon Jovi, ενώ ίσα που προλαβαίνεις να δεις το «Ρόδα, Τσόντα και Κοπάνα», το οποίο έκοψε 54.000 εισιτήρια στο πρώτο τετραήμερο. Από την άλλη, αν ξέρεις έναν άνθρωπο που άντεξε το ‘Attenberg’ να μας τον γνωρίσεις…/ Στα αθλητικά νέα, ο Κώστας Βερνίκος επιτέλους ανέλαβε πόστο στον Ολυμπιακό, βρίσκοντας τον Γκαγκάτση και τους υπόλοιπους που έστησαν την «κόκκινη αυτοκρατορία», ενώ ο ιστορικός «Καπετάνιος» αποφάσισε να διδάξει στα γεράματα περιγραφή ποδοσφαιρικού αγώνα μπουκάροντας με δύο-τρία γεροδεμένα παιδιά στο booth του ΟΑΚΑ/ Να κλείσουμε με ελεύθερο ρεπορτάζ που λέει ότι όσοι στέκονται σε ουρά π.χ. σε τράπεζες, είναι πιο έτοιμοι να αρπαχτούν από ποτέ, ενώ στις εφημερίδες διαβάζουμε περιστατικό «ξυλοδαρμού για μια τυρόπιτα»/ Το θέμα με την κρίση, δεν είναι (που είναι δηλαδή) μόνο ότι μειώνονται τα εισοδήματά μας. Είναι ότι πια αποτελούμε μέλη μιας κοινωνίας που καταρρέοντας οικονομικά δεν έχει από πουθενά να πιαστεί. Να βρει έμπνευση και ηθικό για να επιβιώσει. Το Μάρτιο οι REM βγάζουν καινούριο δίσκο. Θυμάσαι; ‘It’s The End Of The World As We Know It’. Αλλά, παραδόξως, ‘I feel fine’. Ξυπνώντας αργά…

Περί Cock, ο λόγος

2011-02-01T16:04:00.000+02:00

Η Ιωάννα Παππά και ο Μάκης Παπαδημητρίου θα είναι οι καλεσμένοι του σημερινού Laternative στις 22.30 το βράδυ. Οι δύο, από τους τέσσερις, πρωταγωνιστές της θεατρικής παράστασης “Cock” έρχονται στο studio, προκειμένου να μας εξηγήσουν πως ένας ομοφυλόφιλος ερωτεύεται μια γυναίκα αλλά και πώς αντιδρά ο σύντροφός του. Μια κωμικοτραγική υπόθεση με ηθοποιούς που υποδύονται ρόλους που προκαλούν. Το βραβευμένο βρετανικό έργο «Cock» ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου στο Θέατρο Θησείον

the callas 2night @ laternative

2011-01-31T11:56:00.003+02:00

κλικ του ενλαρτζ

σήμερα την πρώτη ώρα δεν αλλάζουμε ρότα, θα έχουμε επικαιρότητα και τ' αθλητικά μας...
αλλά τη δέυτερη μας επισκέπτονται οι Callas - θα παρουσιάσουμε μαζί το τρίτο τους άλμπουμ Objekt και θα συζητήσουμε περί DIY ανέμων κι εναλλακτικών υδάτων...

μην ξεχνάτε ότι συνεχίζονται κι αυτήν την εβδομάδα τα σπιτικά τους λάιβ:

2, 3, 4 FEBRUARY
21:00 sharp

15€. INCLUDES LIVE, PERFORMANCE & VINYL

CHOOSE YOUR HANDMADE COVER!

BOOZE BY DONATION

The Studio. Μιλτιάδου 17, 4ος όροφος, Αθήνα-Κέντρο

Λόγω περιορισμένης χωρητικότητας παρακαλείσθε να επικοινωνήσετε

για κρατήσεις θέσεων στα 2103314923 και info@thecallas.com

stay tuned

stuck in the middle with you...

2011-01-28T20:40:00.007+02:00

Από τη μια υπάρχουν, οι - ας τους πούμε - "Στέφανοι Μάνοι". Είναι νεοφιλελεύθεροι νοικοκυραίοι (συχνά από αντίδραση στο "συντροφικό" τους παρελθόν), μπορεί να αρθογραφούν στο protagon, καταγγέλουν το άβατο των Εξαρχείων και θεωρούν ότι οι πιτσιρικάδες πάνε γυρεύοντας για καμιά σφαίρα αν κυκλοφορούν εκεί. Σκοπεύουν να καταργήσουν το άσυλο, να καταστείλουν τις απεργίες και να απελάσουν τους μετανάστες (τώρα που δεν τους χρειαζόμαστε και τόσο να πεθαίνουν τζάμπα στα εργοτάξια του "μεγάλου, ωραίου και αληθινού" 2004). Σπεύδουν να υπερασπιστούν τον λυντσαρισμένο Χατζηδάκη ("αυτός είναι το πρόβλημα;"), αλλά και τις αφελείς κατασκευαστικές που πιάστηκαν κορόιδα κι έκαναν μπίζνες με το αφερέγγυο ελληνικό κράτος (και γι' αυτό οι δύσμοιρες δεν παρέδωσαν τους δρόμους). Υπενθυμίζουν κάθε τόσο την ανάγκη ύπαρξης αυτοδύναμης ισχυρής κυβέρνησης, είναι άλλωστε το μυστικό των γενναίων αλλαγών που κάθε τόσο (δε) μας πάνε μπροστά και πιστεύουν όχι στους "κοπρίτες" αλλά σε μια "άρεια παραγωγική φυλή" που δεν τρέχει και τίποτα αν απεμπολεί διαρκώς εργασιακά δικαιώματα. Πώς φτάσαμε εδώ; "Μαζί τα φάγαμε", "έλα μωρέ περασμένα-ξεχασμένα", "σιγά μην πιέσουμε για να μπει κανείς φυλακή για τη Ζίμενς", "φταίει το εκλογικό σύστημα". Σημασία έχει η "νέα εθνική αφήγηση", η εφαρμογη των νόμων και της τάξης, το ταμπούρλο που βαράει η τρόικα. Το ότι φυσικά υπηρετούν ένα στυγνό μοντέλο, το οποίο ενώ αποτύγχανε έπαιρνε μαζί του στον πατο την παγκόσμια οικονομία, τους διαφέυγει κάθε φορά που προφέρουν την αδιανόητη φράση "τα κράτη αντιμέτωπα με τις αγορές"...
Από την άλλη υπάρχουν οι - ας τους πούμε - "Αλέκοι Αλαβάνοι". Είναι αυτόματα αλληλέγγυοι (ακόμα κι αν η αλληλεγγυή τους τελικά υπονομεύει τα κεκτημένα που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται), είναι οργισμένοι με διαρκώς λυμένο το ζωνάρι, τρέφονται αποκτώντας λόγο ύπαρξης με κρίσεις κι, εκ του ασφαλούς, "είναι διατεθειμένοι να πάνε φυλακή για να βρουν δουλειά τα παιδιά τους". Μάχονται για τη "δημόσια δωρεάν παιδεία" των φροντιστηρίων, για την ανεξαρτησία ενός πανεπιστημίου που προχωρά με τη σύμπραξη αμετακίνητων καθηγητών με επαγγελματίες φοιτητές και σαμποτάρουν κάθε μεταρρύθμιση γιατί εξυπηρετεί ξένα συμφέροντα (ακόμα κι αν τελικά σε αυτή τη φάση θα δώσει δουλειές στα παιδιά τους). Μην ακούσουν φυσικά για Μνημόνιο, κάποιος "κόκκινος" καθηγητής από τη Νεμπράσκα έχει να προτείνει ένα διαφορετικό μοντέλο. Και φυσικά είναι εκεί για να κλείσουν διόδια, να ενορχηστρώσουν (αποδυναμώνοντάς την φυσικά) μια απεργία πείνας κάθε δύο τετράγωνα, να γκρινιάξουν ακόμα και για το αυτονόητο της αστυνομικής προστασίας των μεταναστών κατά τη μετακίνησή τους στο κτίριο της Πατησίων. Να υποστηρίξουν την κουλτούρα της "τζάμπα μανούρας". Βέβαια, είναι και λίγο κότες, γιατί πάντα κρύβονται πίσω από εύηχες λέξεις: "φοιτητές", "νεολαία", "μετανάστες".
Σίγουρα, υπάρχουμε και κάποιοι που - ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης - απλά και μόνο κινούμενοι με την λογική της ψυχραιμίας, βρισκόμαστε στη μέση. Και διασκεδάζουμε με τους υπόλοιπους παίκτες, το εμετικό ΛΑΟΣ ή την ευθυνόφοβη κυβέρνηση. Μόνο που αυτήν την εβδομάδα, το να βρίσκεσαι στη μέση, τελικά δεν ήταν διασκεδαστικό. Γιατί σου έβαλε πάλι το αμείλικτο ερώτημα: Τι είμαι περισσότερο; Αδύναμος ή ηλίθιος;

τερεζος

σημερα τριτη στο λατερνατιβ...

2011-01-18T14:50:00.003+02:00

ο γιωργος μαυρωτας ξέρετε ότι...

- είναι ένας απο τους μεγαλύτερους έλληνες αθλητές όλων των εποχών, ηγετικό μέλος κι αρχηγός της σπουδαίας φουρνιάς της εθνικής πόλο με την οποία έπαιξε σε πέντε ολυμπιάδες, ενώ πήρε κι ένα ευρωπαϊκό με τη βουλιαγμένη το '97...
- ήταν πάντοτε το icon του καλλιεργημένου αθλητή, λόγω της ακαδημαϊκής του σταδιοδρομίας και των πάντοτε συγκροτημένων δηλώσεών του
- έγραψε πρόσφατα το πρώτο του μυθιστόρημα "το θεώρημα της επτάδας" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ

εμεις μάθαμε επίσης ότι...

- ο βαθμός με τον οποίο αποφόιτησε από τη Σχολή Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ είναι 8.32
- πήρε 10 στη διδακτορική του διατριβή που ακόμα και paste φοβόμαστε να κάνουμε τον τίτλο της
- είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Καταπολέμησης του Ντόπινγκ
- έχει δύο γιους
- είναι κι αυτός λίγο τουιτερ τζανκι
- ειναι ωραιος τυπος

θα έχουμε λοιπόν πολλά να πούμε σήμερα το βράδυ που τον περιμενουμε στο λατερνατιβ, 22.00-00.00/ αν θέλετε να ρωτήσετε κάτι το διπλανό cbox, το laternative@gmail.com και τα σχόλια την ώρα της εκπομπής σας περιμένουν...

stay tuned

σημερα στο λατερνατιβ

2011-01-14T17:23:00.004+02:00

(κλικ του ενλαρτζ via bomchicka ... καιρο ειχαμε να διαβασουμε κατι που να μας εχει αγγιξει τοσο)

σημερα το βραδυ, 22.00-00.00, πέρα από τα κεθιερωμένα μας παρασκευιάτικα θα έχουμε κόσμο...

δυο από τα καλύτερα παιδιά της αθηναϊκής κόμικ σκηνής, τον παναγιώτη πανταζή (pan pan) και τον γιώργο γούση ...

θα μιλήσουμε για στριπάκια, στρίπερς, μουσική (ο pan pan θα μας παρουσιάσει και την έτερη καλλιτεχνική του περσόνα), πορνό (κάτι ξέρουν), ρετρομπάσκετ (κάτι ξέρει ο pan pan, ο γούσης δεν ξέρουμε...) και οτιδήποτε άλλο μας κάνει κέφι ή μας κατέβει...

κι ενα καλό (ή γρήγορο) παιδί θα κερδίσει το cd του pan pan - ειδικα σχεδιασμενο από τον ίδιο ... σε 5 χρονάκια στο eBay θα σου λύνει την κρίση, ιδού...

stay tuned

υγ. ψηφίστε εδώ, η καλύτερη ανασκόπηση/βραβεία της χρονιάς από τους συνεπέστερους amateurs του web radio

σημερα στο laternative

2011-01-07T17:17:00.004+02:00

... ειναι ομορφη, ταλαντουχα, πολυπραγμων (συνθετει, τραγουδα, παιζει σε σινεμα και θεατρο, γραφει στην καθημερινη), ζει στο ελ ει, εχει γνωρισει τον αλ πατσινο και τον αντζελο μπανταλαμεντι και θα την εχουμε σημερα στο λατερνατιβ (22.00-00.00)... γυριζει αν φωναξεις kid moxie ...

καλή χρονιά

σημερα το βραδυ...

2010-12-29T13:45:00.005+02:00

...εμεις θα κανουμε σινεφιλ ανασκοπηση του 2010 με τον χρηστο μητση και τον γιαγκο αντιοχο, εσεις να μας ακούτε στο αυτοκίνητο κι εδω

ή εδώ

ή και στα δυο γιατι ειναι τρεις απο τις καλυτερες αθηναϊκες μπαντες που κυκλοφορουν εκει εξω...

the disco urbana series vol.4

2010-12-26T19:30:00.006+02:00

...η disco urbana είναι μια στήλη που γράφω στο Sonik από τον Σεπτέμβριο του 2006...ένα είδος μηνιαίου προσωπικού μπλογκ που ξεκίνησε ως "βόλτα στην πόλη", σημειολογεί πάντα στην απορρόφηση της ποπ κουλτούρας "εκεί έξω" και τελευταία παρεκτρέπεται σε ένα κοινωνιολογικό πολιτικό μανιφέστο (τι λε ρε μεγάλε...)...ακολουθεί η στήλη του απολογιστικού τεύχους #64 (κυκλοφορεί), εμπνευσμένη από τα όμορφα παραμύθια που πολλοί απο σας γράφετε κάθε χρόνο στην #blogovision...

LOVE STORY

Indie ρομάντζο με τους 20 δίσκους του 2010…

Πήγε να της μιλήσει την ώρα που οι Untitled έπαιζαν το ‘Jail La La’ (#20, Dum Dum Girls, I Will Be) στο καινούριο Key bar. Κοιτάζονταν σχεδόν δύο ώρες, φυσικά και ανταποκρίθηκε, ήπιαν άλλο ένα, πήγαν μέχρι το Jokers, ξεφορτώθηκαν τους φίλους, την ώρα που άνοιξαν τα φώτα κοιτάχτηκαν αμήχανα και πήραν ταξί για το Παγκράτι. Για το σπίτι της. First time sex? Ικανοποιητικό, μάλιστα κοιμήθηκαν κι αγκαλιά. Για λίγο. Το πρωί του έφερε γαλλικό στο κρεβάτι και του έβαλε χαμηλά τον καινούριο Four Tet (#19, There Is Love In You). «Ξέρει κι από μουσική», σκέφτηκε, «δύσκολα τα πράγματα». Δε μίλησαν πολύ, κάτι κοινοτοπίες για την κρίση, το μεταπτυχιακό που τελείωνε στη σχολή της και το παρτ-ταιμ στο καφέ, τα δικά του πακέτα στο γραφείο. Έπρεπε να φύγει, το ήξεραν και οι δύο. Για να μη χαλάσει η φάση. Αντάλλαξαν φιλιά, τηλέφωνα, χαμόγελα. Κανείς δεν πήρε όλη την εβδομάδα. Εγωισμός ή ανασφάλεια; Ή το ίδιο είναι; Το Σάββατο πήγαν, με την κρυφή ελπίδα ότι θα ξαναβρεθούν, σε φεστιβάλ στην Πειραιώς. Την ώρα που χλιμίντριζε κάποιο remix του ‘Horse Power’ (#18, The Chemical Brothers, Further) βρέθηκαν να χορεύουν μαζί στις πρώτες σειρές. Είχαν πάρει, χωριστά, MDMA. Φοβούνταν τη διαχυτικότητα και τις χημικές ανάσες. Κατέληξαν στο σπίτι του στο Θησείο. Second time sex? Όχι και τόσο καλό, καταλαβαίνεις. Το πρωί το ξαναέκαναν και πέρασαν την πίστα του πρωινού πηγαίνοντας στην ‘James Joyce’. Για να την εντυπωσιάσει, της έβαλε έναν «ψυχάκια που κάνει άλμπουμ στην κρεβατοκάμαρά του» (#17, Nice Face, Immer Etwas). Εκείνη είπε ότι σχεδόν της άρεσε, βασικά το βρήκε φασαρία. Την Κυριακή το βράδυ άκουγε χαμογελώντας το ‘Modern Boys And Modern Girls’ του Sillyboy (#16, Played), ενώ τα ξερνούσε όλα στην κολλητή της. Την έδιωξε και είπε «δε γαμιέται, ας στείλω ένα μήνυμα». Εκείνος δεν απάντησε, της τηλεφώνησε. Μίλησαν δύο ώρες, κάτι γίνεται μάλλον. Την Τετάρτη δεν πήγε με τους φίλους του στο Use, της μαγείρεψε μακαρόνια με τόνο και της έβαλε την επιστροφή του Gil Scott-Heron (#15, I’m New Here), ενώ κατέβαζε μια άλλη επιστροφή - εκείνη των SWANS (#14, My Father Will Guide Upon A Rope To The Sky). Έκαναν επικό σεξ, κάτι γίνεται σίγουρα. Την πρώτη φορά που τσακώθηκαν για κάτι από αυτά που μετά δε θυμάσαι πώς άρχισαν, μόλις γύρισε σπίτι της άκουσε με μεταφεμινιστική αποστασιοποίηση την Anika (#13, Anika). Έκλαιγε, δίνοντας προσωπική drama queen παράσταση, μετανιώνοντας για την κλισέ μαλακισμένη κοριτσίστικη υπόσχεση «δε θα την ξαναπατήσω». Εκείνος πήγε με τους κάφρους σε ένα dubstep πάρτι σε μια αποθήκη στο Μοσχάτο (#12, Skream, Outside The Box). Πρώτο Σάββατο, μετά από 6 εβδομάδες, που δεν περνούσαν μαζί, «Χρειάζεται», σκεφτόταν, αλλά του έλειπε, γι’ αυτό δε φίλησε την πιτσιρίκα με τα φοβερά βυζιά που του κουνιόταν όλη νύχτα. Το μενού της ανακωχής είχε μανιταρόσουπα, μαραθώνιο ‘Mad Men’ και παθιασμένα φιλιά στο ‘Hand Me Down Your Love’ (#11, Hot Chip, One Life Stand) πριν αποκοιμηθούν στον καναπέ με Brian Eno (#10, Small Craft On A Milk Sea). Είχαν περάσει δυο μήνες που ήταν συνέχεια μαζί, αλλά για τις επόμενες μέρες δε μιλούσαν πολύ. Εκείνη θαύμαζε τη μορφή της Zola Jesus (#9, Stridulum II) και φοβόταν ότι χάνει την ανεξαρτησία της. Εκείνος έλιωνε τους !!! (#8, Stange Weather Isn’t It) και φοβόταν μήπως τελείωσε το πάρτι. Το ένιωθαν ότι έρχεται φασαρία. Ο μεγάλος τσακωμός λεγόταν Arcade Fire (#7, The Suburbs). Εκείνη ξετρελάθηκε οπαδικά σχεδόν πριν καν το ακούσει, εκείνος το αμφισβητούσε, λίγο και για να ΤΗΝ αμφισβητήσει. Λογόφεραν μπροστά στην παρέα κι έγιναν μπίλιες σπίτι του. «Με πιέζεις», «είσαι αδιάφορος», μετά εκείνη έφυγε μες στα χαράματα. Και οι δύο ντρέπονταν περισσότερο που έκαναν σαν τηλεοπτικό σίριαλ ή σαν να είναι οι γονείς τους, παρά για τον καβγά. Θέλοντας να υπερβεί τον μικροαστισμό του έρωτα, της χτύπησε το κουδούνι το επόμενο βράδυ. Και της έβαλε τέρμα από το iPhone στο ακουστικό το ‘Glitter’ (#6, No Age, Everything In Between). Συναισθηματικός λαϊκισμός, αλλά και σίγουρη επιτυχία. «Έλα γρήγορα πάνω», του είπε και τον πήδηξε στις σκάλες. Αποφάσισαν να μη μιλάνε άλλο για τους Arcade Fire που τους χωρίζουν, αλλά για τους LCD Soundsystem που τους ενώνουν (#5, This Is Happening). Έψαχναν εισιτήρια μήπως τους δουν σε κανένα Παρίσι, ενώ τρελαίνονταν με την κοινή τους ανακάλυψη, τους Tame Impala (#4, Innerspeaker). Είχε υποψίες ότι μιλάει με μια πρώην του, αλλά είπε να το παίξει «Ευρωπαία», μέχρι που ένα βράδυ τον βρήκε κλασμένο από τους μπάφους να κοκορεύεται για το θέμα μπροστά στους φίλους του. Έπαιζε Gonjasufi (#3, A Sufi And A Killer). Δε μίλησαν για δέκα μέρες. Για να τον εκδικηθεί (και κυρίως για να το μάθει) βγήκε με κάποιον άλλον στο ιστορικό τρίγωνο. Εννοείται πώς δεν έκανε τίποτα και σιχάθηκε την κατινιά της. Εκείνος την έβγαλε με μερικά μεθύσια, κάποιοι φίλοι μεσολάβησαν, τα ξαναβρήκαν. Υπό επιτήρηση πέρασαν 4-5 εβδομάδες. Δεν ήταν ωραία. Κάθε φορά που άκουγε δυνατά Pantha Du Prince (#2, Black Noise) συνειδητοποιούσε ότι δεν ήξερε αν λάτρευε περισσότερο εκείνη ή τη μοναξιά του. Ένα μεσημέρι Κυριακής πήγαν για καφέ στην Πλάκα. Και χώρισαν. Βουυρκωμένα αλλά ψύχραιμα. Γιατί ήξεραν ότι αν ήταν μαζί δε θα μπορούσαν ποτέ να ακούν το ‘Jamelia’ και να το νιώθουν στ’ αλήθεια (#1, Caribou, Swim)…

τερεζος

τα ειπαμε για σημερα - μην τα ξαναλεμε...

2010-12-21T15:06:00.003+02:00

...μολις επικοινωνησαμε με το διοργανωτικό μαγειρειο και ακόμα δεν υπαρχει αποτέλεσμα, καθώς οι πολύ μικρές διαφορές - εδω αναλύεται πώς προέκυψαν - επιβάλλουν νταμπλ και τριπλ τσεκ ... επομενως με κομμενη την ανασα το βραδυ στο blink ανακοινώνεται ο δισκος της χρονιας (και οι υπολοιποι που συμπληρωνουν την 20αδα) συμφωνα με 94 παθιασμένους μπλόγκερζ...

#1

2010-12-20T16:01:00.005+02:00

CARIBOU, Swim (City Slang/Merge)
Στην αρχή ήταν το κολληματικό 'Odessa'. Δεν ήθελε και πολύ για να καταλάβω ότι πάει για σινγκλάκι της χρονιάς, το κανε το θαύμα του πάλι ο Snaith, ένωσε τις εργαστηριακές ασκήσεις του τρελού επιστήμονα Manitoba με το νοσταλγό - αναβιωτή του Andorra σε ένα τρακ που φυσιολογικά παίρνει κεφάλια. Μετά ήρθε το 'Sun', οι ψαγμένοι επέμεναν ότι αυτό είναι καλύτερο, "το κομμάτι του άλμπουμ", ο bside το έβαλε χωρίς να σηκώνει αντιρρήσεις στην εκπομπή. Μετά άκουσα μια στα γρήγορα το άλμπουμ. 'Πάμε να φτιάξουμε κάτι όμορφο', αλλά - ξέρεις - είχα μείνει λίγο στη λούπα των δύο κομματιών. Τριγυρίζοντας στη Βαρκελώνη τις ημέρες του Πριμαβέρα το άκουγα συνέχεια. Κατάλαβα ότι το 'Found Out' είναι το αγαπημένο μου τρακ. Γράφοντας αυτό το ριβιού ξετρελάθηκα με τις acid house καταβολές του 'Kalli' και την ευαισθησία του 'Leave House'. Σε μια παραλία της Φολεγάνδρου (Λιβαδάκι;) ο Obi Serotone των Baby Guru (που είναι το πρώτο πράγμα που περιμένουμε σαν τρελοί το 2011) μου ανέλυσε την πολυπλοκότητα/αξία του 'Lalibela' και του 'Hannibal'. To ομολογώ, ήταν τα δύο κομμάτια που ψιλοσκίπαρα, ακούγοντας το δίσκο. Δίκιο είχε, είναι μικρά διαμαντάκια και τα δύο. Πριν τις διακοπές και μετά από εντατικό ριπίτ του τσουλούφη, παραδόθηκα αργοπορημένος στο δράμα του 'Jamelia' που για να διαβάζεις μέχρι εδώ δε χρειάζεται συστάσεις. Το 'Bowls΄το γούσταρα εξαρχής, αλλά κατάλαβα τι έπος είναι (με αυτή την ανεπανάληπτη ελλειπτική κλιμάκωση που όλο σε καβλώνει χωρίς να φτάνει ποτέ) ένα βράδυ που το έπαιξε ο Dear Quentin και συγκίνησε εντελώς άκυρο κοινό στο παλιό Key. Οπότε, για κάτσε, τι έχουμε εδώ; 9 στα 9; Ο gone4sure (τα σέβη μας και για το φετινό) λυσσάει να ψηφίζουμε τα αγαπημένα, πολλοί προσπαθούν με προσωπικές κλίμακες να αναδείξουν "τα καλύτερα", αλλά ξαφνικά εγώ δεν έχω πρόβλημα. Το Swim μέσα μου έχει αποκτήσει διαστάσεις 'desert island' δίσκου, ενώ και ο πιτσφορκικός εσωτερικός σεισμογράφος που με (ψυχ)αναγκάζει να βγάλω "δίκαιο" αποτέλεσμα ευλογεί την επιλογή. Άρα, χωρίς δυσκολίες, η ηλεκτρονική ποπ όπως θα έπρεπε να ακούγεται σήμερα, απαλλαγμένη από '80s γραφικότητες, απευθυνόμενη στο χημικό υποσυνείδητο των clubbers και γαντζωμένη στην επιτηδευμένα εύθραυστη ψυχοσύνθεση των indie kids, θα κάτσει στο θρόνο του νο. 1 για το 2010. Και του χρόνου...

caribou - sun (altrice remix)
caribou - found out (dj koze remix)

#1: πέρυσι - THE BOY, Please Make Me Dance (Inner Ear)/πρόπερσι - FUJIYA & MITYAGI, Lightbulbs (Full Time Hobby)/το 2007 - LCD SOUNDSYSTEM, Sound Of Silver (DFA)/το 2006 - NATHAN FAKE, Drowning In A Sea Of Love (Border Community)

(the list)
20. DUM DUM GIRLS, I Will Be (Sub Pop)
19. FOUR TET, There Is Love In You (Domino)
18. THE CHEMICAL BROTHERS, Further (Fresstyle Dust/Parlophone)
17. NICE FACE, Immer Etwas (Sacred Bones)
16. SILLYBOY, Played (Just Gazing/The Sound Of Everything)
15. GIL SCOTT-HERON, I'm New Here (XL Recordings)
14. SWANS, My Father Will Guide Me Up A Rope In The Sky (Young God)
13. ANIKA, st (Invada/Stones Throw)
12. SKREAM, Outside The Box (Tempa)
11. HOT CHIP, One Life Stand (Astralwerks/EMI)
10. BRIAN ENO, Small Craft On A Milk Sea (Warp)
09. ZOLA JESUS, Stridulum II (Sacred Bones)
08. !!!, Strange Weather, Isn't It (Warp)
07. ARCADE FIRE, The Suburbs (Merge)
06. NO AGE, Everything In Between (Sub Pop)
05. LCD SOUNDSYSTEM, This Is Happening (DFA)
04. TAME IMPALA, Innerspeaker (Modular)
03. GONJASUFI, A Sufi And A Killer (Warp)
02. PANTHA DU PRINCE, Black Noise (Rough Trade)
01. CARIBOU, Swim (City Slang/Merge)

τερεζος

τσουλούφης

#2

2010-12-20T03:52:00.005+02:00

PANTHA DU PRINCE, Black Noise (Rough Trade)
Φεβρουάριος του 2010, επιστροφή από Λονδίνο, i-Pod και 4 σερί ακροάσεις. Μόλις μας ζητήθηκε να δεθούμε για την προσγείωση, ήμουν σίγουρος ότι είχα ακούσει το δίσκο (μου) της χρονιάς. Τελικά, ανέλπιστα, βρέθηκε άλλος ένας που θα ποστάρω σε μερικές ώρες. Έχω γράψει ριβιού, έχω μιλήσει στο ραδιόφωνο, έχω επιχειρηματολογήσει με τις ώρες σε #mousikomaxies με παρέες για το αριστούργημα του Hendrik Weber. Τώρα που το ξανακούω, μισομεθυσμένος, τις τελευταίες ώρες της #blogovision, καταλαβαίνω ότι με συγκλονίζει γιατί είναι ΠΟΙΗΣΗ (απλά το #1 είναι περισσότερο ποιητικό, ίσως γιατί έχει λέξεις). Το niche του είναι κάτι που κρύβεται πίσω από τα κλικς και τις συγκοπτόμενες (μη) μελωδίες, κάτι που δεν μπαίνει σε κουτάκια. Είναι μοναχική μουσική. Δεν κάνει για πάρτι, μετά βίας έχει 1-2 τραξ που μπορεί να ξεσηκώσουν. Δεν είναι εξομολογητική, δεν έχει στίχους που τους ακούς και ιντινταλκαδιάζεις. Άρα δεν είναι εύκολη, δεν είναι προφανής, δεν το ακούς και καθάρισες "πάμε για ύπνο". Είναι μια σειρά από τραγούδια εικονες/ιστορίες που σε αναγκάζουν να δεις μέσα τους. Γιατί σ΄αρέσουν; Μήπως για τον ίδιο λόγο που μπορεί να φαίνεσαι απόμακρος στους άλλους; Μήπως γιατί πίσω από τυπικά minimal techno μοτίβα κρύβεται ένας παθολογικός έρωτας για τις shoegaze μελωδιες που τελικά θα μας καθορίζουν εσαεί; Μήπως γιατί πίσω από τη φαινομενικά παγερή machine music κρύβεται ψυχή βαθιά; Μήπως γιατί τα πράγματα, η μουσική, εσύ, οι υπόλοιποι γύρω σου είναι τελικά πιο περίπλοκα από ένα στιχάκι των Interpol; Τα στιχάκια, τα ριφάκια, τα catchy patterns είναι πάντα χρήσιμα, εγώ είμαι ο μεγαλύτερος sucker για δαύτα. Αλλά, δίσκοι σαν του Pantha Du Prince έχουν μια ανεκτίμητη ψυχαναλυτική αξία. Κατουράνε την αισθητική περιοχή σου και φιλτράρουν όσα εφεξής θα καταφερουν να τη διασπάσουν...

pantha du prince - abglanz
pantha du prince - moonstruck (απο το προηγουμενο άλμπουμ This Bliss)

#2: πέρυσι - CIRCLESQUARE, Songs About Dancing And Drugs (!K7)/πρόπερσι - HOT CHIP, Made In The Dark (DFA)/το 2007 - VON SUDENFED, Tromatik Reflexxions (Domino)/το 2006 - MORRISSEY, Ringleader Of The Tormentors (Sanctuary)

τερεζος

τσουλουφης

#3

2010-12-18T20:27:00.004+02:00

GONJASUFI, A Sufi And A Killer (Warp)
Παρότι βλέπω να ποστάρεται συνεχώς από τους συνάδελφους μπλόγκερζ, έχω την εντύπωση ότι το απομυθοποιητικό live στο Bios θα του κόψει μερικά ποντάκια στην τελική καταμέτρηση. Συν το διακριτικό φάγωμα απ' όσους δεν μπορούν να δεχτούν οτιδήποτε άλλο από την α λα καρτ αισθητική "μπάσο-κιθάρα-ντραμς-φωνή" ή "'80s καρέκλα" κι αμέσως το βαφτίζουν, ξερω γω, "ακαταλαβίστικο" ή "Μανουτσαούσικο". Είναι πιθανό να τον υπερεκτιμήσαμε τον δίσκο, υποκύπτοντας και στον τρόπο που μας σερβιρίστηκε. Αλλά, νομίζω ότι η πραγματικά μεγάλη αξία του - που του χαρίζει αυτόματα υστεροφημία - είναι ότι εδώ δεν μπορείς να πεις "καλό μωρέ αλλά τα χουμε ξανακούσει αυτά". Εδώ μέχρι να καταλάβεις τι γίνεται έχεις χάσει σαγόνι και κεφάλι, έχεις πάθει το αντίστοιχο ηχητικό του "πεταλούδες στο στομάχι", όπως στροβιλίζεσαι σε μια τραμπάλα που ξεκινά από εκείνο που κάποτε λεγόταν trip hop, κερδίζει πίστα στο dubstep και μετά σε πετάει στις '60s ψυχεδέλειες και τα σοκαριστικά μπουζούκια (η πρώτη χίψτερ σκέψη δεν ήταν "θα ναι ΟΚ να μ'αρέσει αυτό";). Κάπως έτσι λοιπόν το 2010 θα το θυμόμαστε για την πρώτη εμφάνιση ενός μυστήριου γιόγκι σαμάνου που με τη βοήθεια των Gaslamp Killer και FlyLo μας έδωσε κάτι στ' αλήθεια καινούριο. Δεν το λες και λίγο...

gonjasufi - candylane (bibio remix)
gonjasufi - dednd

#3: πέρυσι - FUCK BUTTONS, Tarot Sport (ATP)/πρόπερσι - GNARLS BARKLEY, The Odd Couple (Atlantic)/ το 2007 - GUI BORATTO, Chromophobia (Kompakt)/το 2006 - LILY ALLEN, Alright, Still (Regal)

τερεζος

τσουλούφης

RIP

2010-12-18T19:08:00.002+02:00

"I was there when Captain Beefheart started up his first band.
I told him, "Don't do it that way. You'll never make a dime."